De Oost-Europeanen komen!
13 mei 2007, 22:43
Eigenlijk vind ik het wel lachen, zoals ze het Songfestival hebben gekaapt.
Van de andere kant denk ik, nu het Songfestival, morgen de rest van Europa...
Van de andere kant denk ik, nu het Songfestival, morgen de rest van Europa...
NightWriters
12 mei 2007, 19:22 Opgeslagen in: Leven in Utrecht
IK was dus op NightWriters, afgelopen donderdag. Een zeer flitsende manier van literatuur presenteren aan het volk. Goeie website, strakke vormgeving, sponsors met dikke zakken (Bol.com, van Bertelsmann, je weet wel, van Bild en de ECI), Nieuwe Revu en nog een en ander. Mooie zaal, mooie foto's aan de muur, mooie stagemanager op hoge hakjes en mooie meisjes in de zaal. Maar afgelopen donderdag sukkelde het een beetje vooruit. Er werden namelijk proefopnamen gemaakt voor de Vara. Ja, dat is wel leuk iets op tv kijken, maar in de zaal betekent dat veel wachten. Weggemonteerde vergissingen (om het eufemistisch te zeggen) en een enorme uitloop. En gaat dat werken op tv? Saskia Noort, de vrouw van 1 miljoen (boeken) wel, natuurlijk en Kluun, dat wordt een nieuwe tv-personality (altijd in het Engels, in deze branche). Maar echte, diepe, wezenlijke, iets van de aard van het leven en de mens zeggende literatuur? Ik weet het niet, al was daar de introverte misantrope bijna clichématige er als een schrijver uitziende schrijver Christoph Vekeman, die elke aanwezige wegvaagde met zijn werk. Wat was hij goed. Tsja, zelfs daar twijfel ik aan of dat op tv werkt, zo na 23.00 uur op, euh, waar gaan ze dat wegstoppen?
Neemt niet weg dat ik vind dat er in Utrecht ook een soort NightWriters moet komen, of eigenlijk meer een Puur Gelul, zoals ze dat in het Paard in Den Haag hebben. Op initiatief van de Easy Aloha's hebben we wel eens in Nighttown Rotterdam een avond georganiseerd (later gejat en uitgewerkt als de Crime Jazz Night) en dat beantwoordde wel aan het idee. Mmm. Misschien moet ik de Easy Aloha's weer eens bellen?
Neemt niet weg dat ik vind dat er in Utrecht ook een soort NightWriters moet komen, of eigenlijk meer een Puur Gelul, zoals ze dat in het Paard in Den Haag hebben. Op initiatief van de Easy Aloha's hebben we wel eens in Nighttown Rotterdam een avond georganiseerd (later gejat en uitgewerkt als de Crime Jazz Night) en dat beantwoordde wel aan het idee. Mmm. Misschien moet ik de Easy Aloha's weer eens bellen?
Makro Winstpakker. Niet.
09 mei 2007, 10:48 Opgeslagen in: Leven in Utrecht
Natuurlijk heb ik als zeer kleine ondernemer een Makropas. Maar je moet hem wel met beleid gebruiken, want meestal is de Makro (ook actief als Lukas Klamer) niet bijzonder goedkoop. Ik zocht voor mijn kantoor een espressoapparaat. Ik ben daar niet dagelijks, maar zou wel graag op zijn tijd een espresso drinken. Niet in de stad, want je moet maar zien wat je voor je 2 euro krijgt, meestal niet veel. Het goedkoopst op dit moment is een Nespresso-apparaat, door een 50 euro retour-actie. Verder wel een duur systeem van koffie in cupjes, van tussen de 29 en 32 cent per kopje, ex stroom en water. Maar toch goedkoper dan 'je weet niet wat je krijgt in de stad'.
De Makro heeft deze periode als winstpakker de Magimix-machine, die na de 50 euro retour slechts 49 euro kost. Nouja, ex btw, dan wel, zodat hij op 58 euro nog wat uitkomt.
Vreemd genoeg kost hetzelfde apparaat bij de MediaMarkt 49 euro INCLUSIEF btw. Dat is 19% goedkoper, zonder pasje en zonder dat je met de auto naar een industrieterrein buiten de stad moet rijden.
Is het nou gewoon domheid dat mensen daar gaan kopen, of gebruiksgemak, of wat is het? Makro pakt wel eens goedkoop uit en ze hebben voor apparaten een zeer goed en goedkope garantieverlenging, maar het is verstandig eerst een rond te kijken voor je een Winstpakker gaat grijpen.
De Makro heeft deze periode als winstpakker de Magimix-machine, die na de 50 euro retour slechts 49 euro kost. Nouja, ex btw, dan wel, zodat hij op 58 euro nog wat uitkomt.
Vreemd genoeg kost hetzelfde apparaat bij de MediaMarkt 49 euro INCLUSIEF btw. Dat is 19% goedkoper, zonder pasje en zonder dat je met de auto naar een industrieterrein buiten de stad moet rijden.
Is het nou gewoon domheid dat mensen daar gaan kopen, of gebruiksgemak, of wat is het? Makro pakt wel eens goedkoop uit en ze hebben voor apparaten een zeer goed en goedkope garantieverlenging, maar het is verstandig eerst een rond te kijken voor je een Winstpakker gaat grijpen.
Het paalsyndroom
06 mei 2007, 21:33 Opgeslagen in: Leven in Utrecht
Nooit gedacht dat ik ooit ‘Houd de dief, houd de dief’ schreeuwend achter een junk op een damesfiets met uitpuilende fietstassen zou rijden. En toch, daar ging ik, dwars door Utrecht, via winkelgebieden, achterafstraatjes en doorgangswegen tot meneer afstapte en mij achterliet met de boodschappen.
Het was 1994. Ik zag hem op klaarlichte dag de fiets jatten op de Vismarkt in het centrum. Meerdere mensen waren getuige, niemand deed iets. Een vrouw kwam naar buiten en riep: ‘Mijn fiets!’ Ik riep: ‘Daar gaat hij!’ En zij riep: ‘En nu?!’
Goede vraag.
Dus ik stoempte op mijn trappers en zo reden de junk en ik als twee pedaalridders door de stad in een patattenconcours. En terwijl ik flanellen benen kreeg en het snot voor de ogen had zag ik de fietsenjunk een Joop Zoetemelk-demarrage maken. Maar ik bleef doorkachelen, in de hoop het gat te dichten, terwijl ik de longen uit mijn lijf schreeuwde. ‘Houd de dief, houd de dief!’
Maar niemand hield de dief.
Mensen worden op deze manier doodgeslagen en verkracht. Of ze verdrinken, met een kring van omstanders, die verlamd staan toe te kijken. Het is een eigenaardig psychologisch fenomeen, dat het paalsyndroom genoemd wordt. Voor zover ik weet verwijst de naam naar ‘als een paal blijven staan’. In plaats van actie te ondernemen doen getuigen van een verdrinking of vechtpartij helemaal niets. Je kunt je voorstellen dat niemand bij een vechtpartij betrokken wil worden, maar werkeloos toekijken bij een verdrinking? Hoe minder mensen getuige, hoe kleiner de kans op paalsyndroom, hoe groter de kans dat je er ongedeerd van af komt. Dat is ook weer gek.
Ik wil mezelf ook weer niet heldhaftiger maken dan ik ben. Toen ik de junk de fiets zag stelen, zei ik toen: ‘Wat doe je daar schavuit, zet dat rijwiel eens snel terug of je krijgt een watjekouw.’? Nee. Ik liet het gebeuren. Ik keek de junk zelfs na tot de eigenaresse van de fiets zich in paniek afvroeg waarom niemand ingreep.
Natuurlijk vond ik dat er iets moest gebeuren, maar ik voelde me niet meteen geroepen om dat uit te voeren. Waar is de politie dan ook als je die het hardst nodig hebt, gooi je eens geen geld in de meter, dan weten ze je meteen te vinden. En er liepen wel honderd mensen, waarom zou ik dan weer de held moeten spelen?
In Nijmegen werd een keer een drugsdealer voor een vol terras vermoord. De toeschouwers applaudisseerden na de schietpartij, ervan overtuigd dat ze een fraai stukje straattheater hadden gezien. Ik neem aan dat veel Utrechters die de krankzinnige achtervolgingsrace bekeken óók dachten dat het niet echt was. Ik geloofde het zelf maar amper.
Een paar weken terug was het weer zover. ‘Hij heeft gestolen!’ hoorde ik roepen. Een jongen liep keihard weg met een stapel kleren, dus daar ging ik, fietsend in de achtervolging.
Het verloop was deze keer minder gelukkig, de winkeldief wist me te ontkomen (al wist de politie hem later alsnog te vangen). Ik kon namelijk het ‘Houd de dief’ niet meer uit mijn strot krijgen. Ik denk namelijk dat het paalsyndroom daar zijn naam aan ontleent komt: je staat voor paal.
Het was 1994. Ik zag hem op klaarlichte dag de fiets jatten op de Vismarkt in het centrum. Meerdere mensen waren getuige, niemand deed iets. Een vrouw kwam naar buiten en riep: ‘Mijn fiets!’ Ik riep: ‘Daar gaat hij!’ En zij riep: ‘En nu?!’
Goede vraag.
Dus ik stoempte op mijn trappers en zo reden de junk en ik als twee pedaalridders door de stad in een patattenconcours. En terwijl ik flanellen benen kreeg en het snot voor de ogen had zag ik de fietsenjunk een Joop Zoetemelk-demarrage maken. Maar ik bleef doorkachelen, in de hoop het gat te dichten, terwijl ik de longen uit mijn lijf schreeuwde. ‘Houd de dief, houd de dief!’
Maar niemand hield de dief.
Mensen worden op deze manier doodgeslagen en verkracht. Of ze verdrinken, met een kring van omstanders, die verlamd staan toe te kijken. Het is een eigenaardig psychologisch fenomeen, dat het paalsyndroom genoemd wordt. Voor zover ik weet verwijst de naam naar ‘als een paal blijven staan’. In plaats van actie te ondernemen doen getuigen van een verdrinking of vechtpartij helemaal niets. Je kunt je voorstellen dat niemand bij een vechtpartij betrokken wil worden, maar werkeloos toekijken bij een verdrinking? Hoe minder mensen getuige, hoe kleiner de kans op paalsyndroom, hoe groter de kans dat je er ongedeerd van af komt. Dat is ook weer gek.
Ik wil mezelf ook weer niet heldhaftiger maken dan ik ben. Toen ik de junk de fiets zag stelen, zei ik toen: ‘Wat doe je daar schavuit, zet dat rijwiel eens snel terug of je krijgt een watjekouw.’? Nee. Ik liet het gebeuren. Ik keek de junk zelfs na tot de eigenaresse van de fiets zich in paniek afvroeg waarom niemand ingreep.
Natuurlijk vond ik dat er iets moest gebeuren, maar ik voelde me niet meteen geroepen om dat uit te voeren. Waar is de politie dan ook als je die het hardst nodig hebt, gooi je eens geen geld in de meter, dan weten ze je meteen te vinden. En er liepen wel honderd mensen, waarom zou ik dan weer de held moeten spelen?
In Nijmegen werd een keer een drugsdealer voor een vol terras vermoord. De toeschouwers applaudisseerden na de schietpartij, ervan overtuigd dat ze een fraai stukje straattheater hadden gezien. Ik neem aan dat veel Utrechters die de krankzinnige achtervolgingsrace bekeken óók dachten dat het niet echt was. Ik geloofde het zelf maar amper.
Een paar weken terug was het weer zover. ‘Hij heeft gestolen!’ hoorde ik roepen. Een jongen liep keihard weg met een stapel kleren, dus daar ging ik, fietsend in de achtervolging.
Het verloop was deze keer minder gelukkig, de winkeldief wist me te ontkomen (al wist de politie hem later alsnog te vangen). Ik kon namelijk het ‘Houd de dief’ niet meer uit mijn strot krijgen. Ik denk namelijk dat het paalsyndroom daar zijn naam aan ontleent komt: je staat voor paal.
Jonge spinnen
03 mei 2007, 22:17 Opgeslagen in: Leven in Utrecht
Summary only available when permalinks are enabled.Verder...