Mijn indexpunten 6: Magma – Mekanïk Destruktïw Kommandöh
06 december 2005, 21:00
De plaat is een conceptalbum over een invasie van buitenaardse wezens op aarde of een andere planeet, waarna het Mekanïk Destruktïw Kommandöh orde op zaken gaat stellen. Dat gaat niet met zijden handschoenen, natuurlijk, zodat de conussen uit je boxen rampetampen. Ondertussen zingt een koor dat weggelopen is van Carl Orffs Carmina Burana en via de pillenbrug de studio is binnengekomen, terwijl zanger Christian Vander in Kobaian gromt en grauwt.
De plaat wordt wel eens een Klingon opera genaamd en dat is precies wat een opstandige kutpuber in de jaren zeventig kon gebruiken. Als woorden niet meer helpen komt Magma van pas. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik dit mooi vond toen ik 15 was, al is het mogelijk dat ik na tien treitersessies ging meeneuriën. Zoals je vanzelf met André Hazes gaat meehummen, waarna je denkt dat je die rommel best goed vindt.
Er zal een tijd komen dat mijn zonen ook muziek draaien waarmee ze mij het bloed onder de nagels vandaan kunnen halen. Ik weet gelukkig hoe ik moet reageren: net als mijn moeder, die mij na elke Magma-sessie voortdurend prees om mijn originele muziekkeus. Ja, dan is de lol er snel vanaf.