Mijn indexpunten 7: Harry Nilsson
18 december 2005, 14:38
Helaas bestaan covers zelden uit originele interpretaties. Er komt een discobeatje of een riddim onder, of ze krijgen een herkenbaar sausje van de uitvoerende artiest. Zoals Without You, dat gemariahcareyd is. Het nummer van Badfinger werd een hit door Harry Nilsson. Hij zingt het met ingehouden verdriet: het is zijn eigen schuld dat ze gaat, maar ze moet wel weten dat hij zonder haar liever dood is. Mariah Carey maakte er met krijsende uithalen een melodrama van, even pompeus als tegenwoordig haar tieten.
Ik leerde het nummer kennen door een verzamel-cd van een vriend. Daarop stond Everybody’s Talking, uit Midnight Cowboy. We hadden de film eerder die week op tv gezien en we konden geen genoeg van het liedje krijgen. Vooral op het eind jodelden we altijd uit volle borst mee. De film was we ook goed trouwens, met die treurige mini-roadmovie als einde. Daarbij waren we allebei zielig, want in de steek gelaten door onze vriendinnen, dus Without You sneed door onze ziel.
Op 13 maart 1994 vertrokken we getweeën in mijn groene Volvo 66 naar Portugal. Ik, om mijn ex te vergeten. Hij, om aan zijn ex in Lissabon te vragen waarom ze het per telefoon had uitgemaakt. We leefden onze eigen roadmovie, in onze vijfdaagse reis door Zuid-Europa. Er gebeurde niet heel veel. De auto hield het. We werden nergens opgelicht, er gebeurden geen ongelukken, we ontmoetten geen mensen. Alleen hij en ik in de kleine ruimte van het Volvootje.
Ik zette hem af in Lissabon voor de afscheidsneuk met zijn ex. Ik reisde door en vijf jaar later keerde mijn ex bij me terug.
Ik denk wel dat er cinematografische kansen in onze reis zitten, zo’n filmhuisachtig ding, met veel weidse panorama’s, veelzeggende stiltes en gesprekken over de zin van het bestaan. Alleen de soundtrack zou een beetje saai zijn. Om en om Without You en Everybody’s Talking. Vijf dagen lang.