Mijn indexpunten 12: Cyclone -Tangerine Dream
20 april 2006, 00:35
Voor er Neue Deutsche Welle was (Einstürzende Neubauten, D.A.F., Grauzone), was er Krautrock, een verzamelterm voor alle soorten van progressieve muziekstromingen uit Duitsland zoals symfonische rock (Eloy, Novalis), psychedelische rock (Amon Düül), space rock (Guru Guru), avantgardistische rock (Can) en elektronische muziek (Klaus Schulze, Tangerine Dream).
Ik viel voor de minimalistische, repetitieve elektronische stroming, zoals die in Muziek uit de Kosmos was te horen. Presentator Flor Berkenbos liet me ook kennis maken met Philip Glass, Brian Eno, Steve Reich en Gavin Bryars. Die van de latere hit Jesus Blood, ja. Ik stond alleen in mijn liefde voor het genre, al had ik het op het vwo daarmee minder moeilijk dan de verdwaalde soulliefhebber: van soul houden was sociale zelfmoord.
‘Muziek uit de Kosmos’ is een beladen naam voor een muziekprogramma. Luisteraars konden ook schrijven wanneer ze een ‘kosmische ervaring’ hadden gehad. Ik had amper benul wat het inhield, maar het gaf me het gevoel dat ik deel uitmaakte van iets bijzonders. Ik weet in ieder geval dat ik zelden het einde van het programma hoorde, wegens een diepe droomloze slaap. Ik val nog steeds in slaap als het over spiritualiteit en new age gaat.
Cyclone van Tangerine Dream uit 1978 was de laatste plaat die ik kocht in het genre. De repetitieve klanken, al dan niet met synthesizer werden opgenomen in de mainstream. Gorgio Moroder (voor Donna Summer) en Patrick Cowley (voor Sylvester) scoorden in 1977 enorme hits met synthesizerdisco. Laurie Anderson scoorde een monsterhit met Oh, Superman.
En de elektronische muziek leeft nog steeds voort, al val je er nu niet meer op in slaap. Je danst erop, als trance.