Nasi uit blik (Kung Fu)

01 augustus 2008, 12:35

Eigenlijk waren mijn ouders qua eten heel vooruitstrevend. Ik kom mensen tegen die tien jaar jonger zijn en die in hun jeugd nooit iets anders aten dan aardappelen-vlees-groente. Ik ben niet erg overtuigd van de kookkunsten van mijn moeder, maar wij aten wel: macaroni, spaghetti, mosselen (zonder iets erbij). En nasi goreng. Niet die van de Chinees, ik meen dat die pas in de jaren zeventig in Zundert arriveerde, maar nasi uit blik van het onvolprezen merk Koen Visser.

Koen Visser. Waarschijnlijk boezemde dat vertrouwen in. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw - of misschien wel eerder - werd Koen Visser omgedoopt tot Suzi Wan. Dat klinkt meteen een stuk Aziatischer. In die tijd waren we al gewend aan de Chinees. Maar ook Suzi Wan bestaat niet meer. Of de boedel is overgenomen door Kung Fu, of dat het gewoon een naäap is, weet ik niet.

In het tweede jaar van mijn studie raadde ik de nasi uit blik aan aan mijn studiegenoten. Die vonden het echter walgelijk. Dat kan ook iets van mij zeggen. Ik kan me herinneren dat ik in die tijd ook hamburgers uit foliepak at. En ook halve haantjes uit een vacuüm getrokken plastic zak (mmm, die moet ik ook eens gaan doen voor deze rubriek). Na bijna dertig jaar voor mezelf koken is eten uit blik, foliepak en vacuüm getrokken plastic zak ongepast, al is het in principe niet gekker dan Knorr Wereldgerechten en Wok To Go. Dus die blikken nasi, die komen niet zo vaak meer in huis. Is dat terecht?

Tijd weer eens een blik te kopen. Kung Fu nasi is te koop Albert Heijn en Super de Boer. Er is ook bami uit blik, maar die heb ik nooit lekker gevonden. Iglo had ooit een bami diepvriesmaaltijd met peultjes en die was goddelijk, maar daar ging het nu niet over. Het blik dat ik kocht voelde precies aan zoals het hoort: je voelt de inhoud in het blik heen en weer glijden. Waarschijnlijk krimpt de inhoud na het vullen van het blik. Het is niet overdreven vet, maar je ziet het wel zitten aan het dekseltje. Er komt een kruidige lucht uit het blik opstijgen als het opengaat. Nasi? Niet zoals je het gewend bent van de Chinees. Als je het blik dan aan twee kanten opent valt de nasi er als een massieve cilnder uit. Gezellig! De gebruiksaanwijzing raadt aan de boel met een klontje boter op te

bakken, dat is niet echt nodig in het tefaltijdperk. Maar bakken is wel nodig. Jaren geleden heb ik eens een blik opgewarmd in de magnetron en dat heeft een negatieve invloed op de smaakbeleving. Zoals je ziet moet je wel een beetje prakken, want zo bak je het niet goed op. 'Opbakken’, een mooi oud-Nederlands Reviaans woord. Goed. Het grappig van deze nasi uit blik is het feit dat te rijst de neiging heeft te gaan poffen. Regelmatig springen er met een knappend geluid rijstkorrels alle kanten op. Ik kan me herinneren dat er thuis een dikke vette nasikorst op de bodem van de stalen koekenpan kwam, die we los moesten bikken, maar die wel erg lekker was.

Als je het idee hebt dat de nasi voldoende gebakken is heb je dit als resultaat: een mooie pan rulle geurige nasi met stukjes vlees en flintertjes groente. Erg veel vitaminen bevat dat niet, maar als je dat gewild had, dan had je wel een verse maaltijd gemaakt, natuurlijk. Het lijkt niet op de nasi van de Chinees, maar als ik me niet vergis is Nasi Rames een Indonesisch gerecht en als ik nasi haal bij Asli of Sweetie, dan ziet die er meer uit als Kung Fu nasi. Nasi uit blik eet ik zoals ik het gewend ben van vroeger, met een gebakken ei. De dooier moet heel zijn, zodat je het eigeel lekker door de rijstkorrels kan roeren.

Maar hoe smaakt het? Ja lekker, natuurlijk. Ik zal niet ontkennen dat nasi uit blik misschien een acquired taste is en dat het heimwee-eten is, om niet te zeggen sehnsucht-eten, en dat je misschien net zo goed een boterham met vet en nasikruiden kunt eten. Het smaakt zo gekruid dat het alles zou kunnen zijn. Extra ketjap of sambal is niet nodig. Zou dat er soms al in zitten? Zou me niet verbazen. Misschien zou het niet nasi moeten heten en zou je het op zijn speciale ingeblikte eigenschappen moet beoordelen. Ik zag in Portugal bij een Chinees een keer babi pangang omschreven als 'Dutch Pork', dus dit is Nedernasi. Gewoon in een blik dat twee jaar houdbaar is (en waarschijnlijk nog twee jaar daarna).

Een blik is voldoende voor één persoon met flinke trek. Wil je er met zijn tweeën van eten (volgens mij aten we met zijn vieren van zo'n blik) dan heb je wat bijgerechten nodig. Gebakken eieren natuurlijk. Of satétjes. Saté uit de diepvries natuurlijk en dan wel die van 29 cent voor 3 stokjes, natuurlijk, gemaakt van kipseparatorvlees. Potje atjar erbij. Het is een beetje gek als je saté duurder is dan je hoofdgerecht. En daarbij drink je een groot glas ijskoud bier.

Maar ja. als je met zijn tweeën wilt eten ga je niet zo'n treurig blik vrijgezellennasi eten. Want dat is het eigenlijk wel. Lekker, maar treurig.

Kung Fu Nasi
1,69 euro
Albert Heijn en Super de Boer

Bloedworst

05 april 2006, 19:54

Een vriend van mij die fotograaf is deed een reportage bij de Masai. Er was een initiatieritueel dat maar eens in de zoveel jaar plaatsvindt. Een onderdeel daarvan was het drinken van bloed van een pasgeslacht dier. Terwijl de schaal rondging (hij moest ook een slok nemen) begon het bloed te stollen. Veel Masai kokhalsden het bloed terug in de schaal en de laatste kregen gerecyclede klonten.

Ik zou niet snel bloed drinken. Toen ik kind was woonde ik vlakbij een slager. Soms hoorden we varkens gillen en dan gingen we meteen kijken hoe het beest geslacht werd. Een schietmasker op zijn kop, de snee in de hals en het bloed dat in een goot liep en in een emmer terechtkwam om er bloedworst van te maken.

We aten het zeker enkele keren per maand. Mijn oom maakte het ook zelf (net als zure zult). Er was een variant met veel vet erin en met weinig. Ik hield van de zwarte plakken zonder vet. Bloedworst is echt een smaak van vroeger. Ik heb het jaren niet gegeten, tot ik het weer bij Albert Heijn ontdekte. In een pakje zitten drie dunne plakken. Met veel vet.

In de lijst van ingrediënten is 'varkensbloed' er slechts een van de vele. Alsof we moeten vergeten dat het een plak gestold bloed is.

Ik kan me niet veel van de bloedworst van vroeger herinneren. Deze ziet eruit als plakjes rubber. Na het bakken verandert de structuur en wordt de worst korrelig en valt hij snel uit elkaar. Dat gebeurt al snel, zodat omdraaien met een schuimspaan moet gebeuren. Daarna is hij van buiten krokant en van binnen zacht. Op de verpakking staat dat je de bloedworst moet eten met appel of ananas, maar dat is voor watjes. Ik ga voor de pure smaak.

Ik zou eens bloedworst van de slager moeten proberen, want deze bloedworst smaakt voornamelijk naar een omgevallen kruidenrek. Het brengt wel de smaak van vroeger naar boven. Bloedworst maak je volgens deze site zo:

* 5 liter varkensbloed
* 2 pond rauw spek
* kruidnagelen
* nootmuskaat
* zout
* peper
* ± 25 beschuiten

Genoeg voor een bruiloft, zou ik zeggen. Ondanks de kruidenoverdaad heb ik met smaak van de bloedworst gegeten. Ik heb er plezier in mijn gasten onverwachte dingen voor te zetten (sherry, foie gras, kwartels) dus bloedworst gaat er ook een keer van komen.

Overigens heeft mijn huis nog een dag naar gebakken bloedworst geroken. Niet fijn. Conclusie: dit vies is toch lekker.

Volgende keer (als ik het kan vinden) een boterham met reuzel en suiker.

Product: Bakbloedworst, 210 gram
Merk: Albert Heijn Huismerk
Winkel: Albert Heijn Twijnstraat, Utrecht
Prijs: 1,29 (5,95/kg)

Knabbelspek

09 februari 2006, 14:06

Er zijn hele volksstammen die weigeren varkensvlees te eten omdat ze het onrein achten. Mmm. Ik heb nog nooit iets gehoord varkensvleesvergiftiging of van iemand die dood neerviel na het eten van een kotelet. Het heeft vast een praktische reden dat joden en moslims geen varkesnvlees eten. Net zoals besnijdenis schijnbaar veel te maken heeft met de afwezigheid van water in de woestijn.

Helaas zijn er de laatste tijd genoeg redenen geen varkensvlees te eten. Zo worden varkens vaak gevoerd met gemalen varkens. Runderen zijn tenminste planteneters (al wil een koe af en toe best wat slakken, muizen en jonge konijntjes met smaak verorberen).

Als je dan toch beesten eet, dan kun je ze beter maar zo efficiënt mogelijk nuttigen en niets weggooien. Wij aten vroeger thuis zult (gekookte varkenskop inclusief hersenen en ogen) en bloedworst en smeerden reuzel (wit varkensvet, in Portugal nog verkocht als banho de porco) met suiker op ons brood.

Ook zo'n traktatie van vroeger: knabbelspek. Ik kwam laatst een zak tegen en die heb ik onmiddellijk gekocht. na het slachten van het varken blijft het vel over, dat we ook wel zwoerd noemen (dat is het kaugwomachtige reepje dat overblijft als het speklapje niet goed knapperig gebakken is). Als je die zwoerd op de juiste wijze bereid krijg je knabbelspek.

Knabbelkspek zit een zakje dat ambachtelijkheid uitstraalt. Als je het opent ruikt het naar – ik kan er niets aan doen – naar kattenvoer. In dit geval naar de droge-brokjesvariant. Dit borrelhapje is gefrituurd, dus het heeft een zekere brandsmaak. Een smaak die je eerst niet goed weet te plaatsen, tot je je herinnert hoe het ruikt als je te dicht bij een kaars komt en je haar in brand vliegt. het blijft gewoon varkensvel, varkenshuid, die je eet. De reepjes vel krijgen allerlei grappige gekrulde vormen bij het frituren. De buiten kant is bobbelig krokant, terwijl de binnenkant een beetje zoutigzacht is. Het contrast daartussen is de kern van het knabbelspek.

Knabbelspek bestaat uit 61% eiwitten, 38% vetten en slecht 1,5% koolhydraten, dus het past in een koolhydraatarm dieet. In de opsomming ontbreekt water en dat verklaart misschien waarom je een droge klont in je keel krijgt als je er teveel achter elkaar van eet zonder te drinken. Het lijkt nog het meest op een haarbal die je moet opkotsen.

Die associatie komt niet uit de lucht vallen. In Spanje en Portugal verkopen ze ook knabbelspek waarvan de varkensharen niet eerst weggebrand zijn voor er knabbels van gemaakt is. Eerlijk gezegd vind ik die nog lekkerder.

Knabbelspek is, net als bier, een 'acquired taste'. Je moet het leren waarderen. Mijn advies is eerst bier leren drinken en dan aan knabbelspek beginnen. Dat spoelt ook lekker we weg.

Is knabbelspek vies? Ja, van de eerste tot de laatste hap. Is het lekker? Ja, van de eerste tot de laatste hap.

Product: Knabbelspek, 100 gram
Merk: AW Vleeswaren b.v.
Winkel: Super de Boer Biltstraat, Utrecht
Prijs: 0,89 (geloof ik)

Get a life

07 februari 2006, 20:08

Het is eigenlijk heel simpel: elke dag een update betekent dat ik voor mezelf zit te werken. Dagen van stilte betekent dat ik keihard aan het werk ben. Zoals nu. Deel 3 van 'Vies is lekker' komt eraan. Ik heb de zak met gefrituurde varkenshuid al naast me liggen. Misschien kan ik er van snoepen terwijl ik aan het werk ben!
Yummie.

Natte schouderham

26 januari 2006, 12:48

Het mag eigenlijk geen ham heten, maar ik doe het toch: schouderham. Het is een fantasienaam geloof ik, want de schouderkarbonade die wij eten mag eigenlijk geen karbonade heten. Maar ja, schoudervlees, dat klinkt zo naar vlees en eigenlijk wil je niet weten dat je dood beest aan het eten bent. Afijn. Schouderham is gepekeld vlees dat na een tijd rijpen gegeten kan worden. In Nederland is daar een procédé voor bedacht zodat je binnen een paar dagen al schouderham kunt eten. Het is altijd mijn lievelingsbroodbeleg geweest, van die natte kledders vlees in een vetvrij papiertje.

Het spul is populair, want er is een prijzenslag uitgebroken onder de supermarkten. Bij Albert Heijn koop je nu al 150 gram voor 65 cent, dat is 43 cent per ons. Omdat de prijs nagenoeg gelijk is aan de prijzen bij de Aldi en Lidl neem ik aan dat het uit dezelfde fabriek komt.

Ik kan me herinneren dat begin jaren tachtig een ons schouderham 1,69 kostte, in guldens. Dat is 77 cent. Schouderham die goedkoper is dan 20 jaar geleden? Tijd om deze eens te proeven dus. Als je de verpakking, waarvan het Euroshopper-merk verdwenen is omdat het nog goedkoper is, opent ruik je (ik kan het niet helpen) kattenvoer. Nu kan kan kattenvoer best lekker ruiken, maar eten is een ander verhaal. Afijn, onze kat heeft met smaak een plakje opgegeten. Ham hoort inderdaad vlezig te ruiken, maar niet viezig. Ham die je in het buitenland koopt, of bij een echte slager, is droog en heeft een duidelijk zichtbare vezelstructuur.

Deze ham niet. Deze ham is sponzig. Hij lijkt wel geperst. Het enig wat de herkomst als spierweefsel nog weggeeft is de hoeveelheid gaatjes, waar de aderen zaten – tenzij dit de kanalen waren waardoor de pekel naar binnen werd gespoten. De perfecte ronde vorm geeft het natuurlijk al weg dat deze ham geperst is. Hij ruikt niet naar ham en de smaak valt ook niet mee. In een tosti is dit wanproduct misschien nog wel te verdragen, maar gewoon op brood is het niet weg te krijgen.

Is in dit geval vies lekker? Ik twijfel ernstig en ben geneigd het hele pak aan de kat te geven. Maar er is natuurlijk ook de dubbele boterham met ham en mayonaise, een traditioneel gerecht uit de keuken van mijn moeder. Met minstens drie plakjes en een dikke laag Belgische mayonaise is dit opeens een traktatie. Ja mensen, zo is vies echt lekker (al is het met goede achterham nog veel lekkerder).

Product: schouderham, 150 gram
Merk: Vleeswaren
Winkel: Albert Heijn Twijnstraat, Utrecht
Prijs: 0,65

Wafelbolletjes kaas

20 januari 2006, 15:56

Soms worden er dingen gemaakt en verkocht waarvan je je afvraagt, waarom in godsnaam. Of soms vind je dingen lekker waarvan anderen denken, waarom in godsnaam.

Een zo'n product is 'wafelbolletjes kaas'. Ik zag een doos staan bij de Aldi en uit nostalgische overwegingen nam ik een doos mee. De wafelbolletjes kaas zijn bedoeld als aperitief, ofwel borrelhapje. Het zal wel. Ze zitten verpakt in een aluminiumkleurig folietje. Om de smaak en geur te bewaren, waarschijnlijk. Als je de zak opentrekt komt er een duidelijke lucht van kattenbrokjes omhoog. Een vrij penetrante en tegelijk muffe geur. De wafelballetjes zijn gemaakt van het zelfde spul waar ze ijshoorns van maken, maar dan die vieze, die heel snel week worden en nog het meest op ouwels lijken. Ze zijn neutraal van smaak, maar toch een beetje zoetig, vandaar dat ze gebruikt worden, neem ik aan. De twee helften vormen samen eerder een eitje dan een rond balletje.

Smaken de wafelbolletje naar kaas? Ja. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Uit de lijdt van ingrediënten kan ik opmaken dat de vulling gemaakt is van soja lecithine, gedeeltelijk geharde plantaardige oliën, weipoeder en maar liefst 12,6 % kaaspoeder. Door de schep zout erbij is het niet belangrijk welke kaas er gebruikt is.

De kaasvulling heeft een beetje de structuur en kleur van smegma. Over de smaak daarvan kan ik niets zeggen, want ik was me twee keer per dag en dat deden alle meisjes in mijn leven ook. Overigens wordt over smegma vaak neerbuigend gedaan, maar smegma is goed, zo lang je je maar twee keer per dag wast in je kruis met niet teveel zeep. Soja lecithine is trouwens ook heel goed, dat bevordert je je geheugen en het verlaagt je cholesterolgehalte

Zijn wafelbolletjes lekker? Nee. Ze zijn vies. Maar ondanks dat heb ik de hele doos leeggegeten.

Product: Wafelbolletjes kaas, 125 gram
Merk: Savoury Club
Winkel: Aldi Groeneweg, Utrecht
Prijs: 1,29 (geloof ik)

maisquenada.com

leven in Utrecht