Begin 2005 kreeg mijn jongste zoon het Rota-virus. In ontwikkelingslanden een zeker doodvonnis, in Nederland een punt van zorg, maar zelden fataal. Zijn moeder liet zich met hem insluiten op de quarantaineafdeling. Moederinstincten enzovoort. Na twee dagen smeekte ze me of ik alsjeblieft eten wilde meebrengen. Een salade, of wat dan ook. In dezelfde week schreef Sylvia Witteman een column over het Rota-virus en het slechte eten in ziekenhuizen. Een Surinaamse familie bracht zelf eten mee en nodigde haar uit. Zo herkenbaar. Zelfs het personeel liet het eten passeren en warmde zelf een diepvriesmaaltijd op.

Het is nog steeds hetzelfde. De eerste dag kruiste ik 'Griekse salade' en 'couscous' aan op de lijst met mogelijke gerechten. De naam was beter dan het eten. De Griekse salade was een bakje rauwkost. Zonder feta. Zonder olijven. Maar met zo'n vieze gelei-achtige dressing op basis van johannesbroodpittenmeel. De kok was vergeten de couscouskruiden in de couscous te doen. Het brood was sponzig en de vleeswaren, per een of twee plakjes verpakt, smaakten naar het plastic waar ze uit kwamen. Ik klaagde niet, want ik weet het aan mijn longontsteking dat het niet smaakte.
Tot ik op maandag een bakje kippensoep kreeg van de Kaap-Verdiaanse achterbuurman. Ik dacht dat ik in de hemel terechtkwam. Het lag niet aan mij. Ziekte verlaagt alle weerstand. Ook die tegen emoties. Tegenover was een vrouw gebracht die op mijn moeder leek op haar sterfbed. Om haar moest ik huilen van empatisch verdriet. Ik moest bijna huilen van geluk om die soep.

Hoe simpel kan het zijn, lekker eten? De gemotoriseerde broodkar had ook goddelijk lekkere biologische boerenyoghurt. Dat dan weer wel.

Eind 2007 had ik ook een longontsteking. Ik liep al weken te sukkelen met mij gezondheid. Ik was kortademig. De arts in opleiding had me al twee keer onderzocht, maar niets gevonden. Ondanks inhalatiemedicijnen werd ik zieker en zieker. Ik hoestte zo veel en diep dat ik een spier in mijn zij verrekte. Dacht ik. Het pijnlijke gekraak bleek een ontstoken long. De arts in opleiding schrok daar zo van dat ze me in de nasleep extra degelijk onderzocht. Het was ook een bijzonder mooie en goed verzorgde vrouw van ergens in de twintig. Je uitkleden voor zo'n dokter is anders dan voor een dokter die even oud is als je zelf bent. Of die een man is.
De internist in het ziekenhuis die naar mijn longen komt luisteren is niet veel ouder dan de arts-in-opleiding uit 2007 en de twee co-assistentes die ze bij zich heeft zijn nog veel jonger. Een van de co-assistentes is te mooi en weer voel ik me ongemakkelijk als ze met zijn drieën hun koele stethoscopen over mijn rug en borst laten gaan. Er zijn mannen die heel goed grapjes kunnen maken met vrouwen die hen onderzoeken, maar mij maken ze verlegen. De co-assistente zou zo de catwalk op kunnen.
Als ze me een hand heeft gegeven na het onderzoek ontsmet ze die meteen.

De mevrouw naast me die aan het aquarium ligt kan niet van haar bed weg. Ze heeft een slangetje in haar neus. Na het onbijt moet ze naar de wc en als de mevrouw niet naar de wc kan komt de wc wel naar de mevrouw. Discreet trekt de zuster het gordijn naast mijn bed dicht. Alsof dat iets helpt. Ik zie twee blauwdooraderde benen onder de gordijnen steken. En dan walmt er een verschrikkelijke stank over me heen. Dat vertellen ze niet als je wordt opgenomen.
Lang geleden deelde ik in Parijs een kamer met een meisje op wie ik verliefd was. Er was een toilet op de kamer, maar ik ging liever naar de gore gemeenschappelijke wc op de gang. Dat was een intimiteit die ik niet met haar kon delen. Maar in het ziekenhuis heb je geen keus. Intimiteiten met vreemden. Een beauty and brains die walgend jouw rugzweet van haar handen wast, een wildvreemde mevrouw die ongegeneerd op een halve meter afstand van je hoofd zit te poepen.

1 maart

Ik heb geen tv genomen. Als je vóór acht uur 's avonds belt kun je tv kijken. Het geluid beluister je met een koptelefoon. Ik kijk thuis ook geen tv. Soms ga ik wel eens zitten en zap langs een aantal zenders. Omdat ik te moe ben iets anders te doen blijf ik dat maar doen. Zappen. Meestal blijf ik dan op Discovery Channel of National Geographic hangen. Ik kan de tv-shows met BN'ers niet meer verdragen. Sommigen van hen waren ooit kroegmaten. Het is waarschijnlijk goed voor hun carrière, het zal wel.
Talentenjachten laten me ook koud. Misschien kan ik me niet inleven in die hoop die die mensen koesteren. Wanneer is het begonnen? In 2003, geloof ik, of 2002. En wat heeft het Nederland opgeleverd? Hoeveel talent hebben al die jaren opgeleverd? Meer dan Gerard Joling, Marco Borsato en René Froger die ik verbind aan de Soundmixshow? En dat terwijl René Froger daar nooit aan meedeed. Wat een weggegooid geld. Nou ja, weggegooid was het toch wel. Zo lang ik er maar niet naar hoef te kijken.
Maar ik zal hier in het ziekenhuis niet wijken. Alleen omdat ik longontsteking heb? Alleen omdat mijn moeizame pas-de-deux met de infuusstandaard op en neer naar de wc bij nabij de totale uitputting brengt? Alleen omdat ik amper meer helder kan denken? Ik dacht het niet.

Het lege bed blijft niet lang leeg. Vier ambulancebroeders rijden een brancard de kamer binnen met een kreunende mevrouw. Ik vermoed een gebroken heup. Ze tillen haar een-twee-ingodsnaam over op het bed en wensen haar een spoedig herstel. Ze blijft kreunen. En zuchten. En steunen.
Als je kinderen hebt leer je de verschillende huiltjes herkennen. Aan de toonhoogte, het volume, de intervallen weet je meteen of je het artikel kan uitlezen, of je eens moet gaan kijken, of dat je alles moet laten vallen en een sprintje moet trekken. Als je verpleegkundige bent zul je vast het gesteun van de patiënten ook kunnen lezen als een gebruiksaanwijzing.
Vandaar dat de zusters wegblijven, op hun dooie gemak op de noodknop reageren of eerst een laken rechttrekken voor ze op haar reageren.
Ik zou een soort van solidariteit moeten voelen, want ze is ook opgenomen voor een longontsteking. Maar ze werkt op mijn zenuwen. Met een zeurderige klaagstem verklaart ze haar ongemak: de ambulance reed te hard door de bocht. De ambulance reed achteruit. Ze kon niet naar buiten kijken tijdens het rijden. Daarvan werd ze pas echt ziek. Zieker dan van haar longontsteking, beweert ze. Een dag later is ze er nog beroerd van, zeurt en zaagt ze. Onafgebroken, alsof ik er niet ben, en als ik een buurvrouw krijg, alsof zij er ook niet is.
Haar enige bezoek is haar schoonzoon uit Limburg. Heel haar familie woont in Limburg. Ze woont helemaal moederziel alleen in Zeist.
Haar schoonzoon spreekt haar met 'u' aan.

De vrouw die naast me ligt heeft een beademingsapparaatje dat borrelt. Het klinkt alsof er een aquarium op mijn kamer staat. Ik had vroeger een aquarium met schildpadden. Daar doet het me aan denken.
Gezellig.


28-02-2010

Ik sta erin, in De keuken van Wittevrouwen. Als 'kommaneuker' en afwijzer van torentjes, timbaaltjes en bedjes in restaurants. Altijd even slikken als je leest wat een interviewer interessant genoeg vond om op te schrijven van je uitspraken. Ik heb niets tegen restaurants die hun best doen. Ik heb iets tegen restaurants die met show-orkesten op je bord hun fantasieloze keuken verbloemen.

Na het succes van het Lombok Kookboek moest elke zichzelf respecterende wijk van Utrecht een kookboek. Daar zat vaak vast een idealistische gedachte achter, denk ik dan, met Kanaleneiland in het achterhoofd. Idealisme is voor Wittevrouwen niet nodig. Een van de witste en meest homogene wijken van de stad. Hoogopgeleid, bakfiets, Prius, Franse auto of Volvo voor de deur, zo goedgebekt en assertief dat de onderwijskrachten van de Jenaplanschool erop voorbereid worden dat de ouders zich overal mee bemoeien. Veel tweekindergezinnen, al is het modieuze derde kind in opkomst, en tegelijk ook veel van die grijsharige tanige dames die op stoere fietsen en stevige schoenen door de wijk racen.Van die Pieterpadloopsters. Tijdens de verkiezingen posters van GroenLinks, PvdA en D66 voor de ramen, geabonneerd op de Volkskrant en de NRC. Blijkbaar ook goedgeefs, want elke week staat er wel zo'n student(e) voor de deur die me een handtekening wil laten zetten voor een goed doel. Op wat complexen huurhuizen na in de Kapelstraat, Marmerstraat en St.-Janshovenstraat – restanten van een goddank wegens faillissement van de stad gestopte stadsvernieuwing – nagenoeg alleen maar koophuizen, met een vierkante-meterprijs die alleen rond het Wilhelminapark wordt overtroffen, maar daar heb je dan ook meer dan 45 vierkante meter tot je beschikking. Nee, Wittevrouwen is overwegend heel erg OSM en ik geniet er elke dag van. Nooit verrast worden door een buurman die geen krant leest, of die geen woorden kent van meer dan twee lettergrepen.

Toch ben ik een beetje teleurgesteld in het boek, als bewoner van Wittevrouwen. Van oorsprong is de wijk een volkswijk, net als Ondiep en Sterrenwijk, en als die stadsvernieuwing was doorgegaan in de jaren tachtig hadden er nu allemaal kleine huurhuizen gestaan met 'slagroomgordijnen' en was Wittevrouwen nog zo'n volkswijk geweest, waar de kinderen niet Mees, Storm, Anne en Sterre hadden geheten, maar Wesley, Priscilla en Joey. En je weet het, je moet de eerste internist die Priscilla heet nog tegenkomen. Maar van die oorspronkelijke bewoners zijn er nog een paar aanwezig. Ze huren zo'n huis – dat hun buren voor drie ton gekocht hebben – nog voor onder de huursubsidiegrens. Die had ik graag ook in De keuken van Wittevrouwen gezien. En als we toch idealistisch doen, er wonen zeker Marokkaanse, Surinaamse, Indonesische en een Kaap-Verdiaans gezin in de wijk. Een van hen erbij was ook niet verkeerd geweest. Maar dat zijn kleine punten. Het is verder een aardig boekje geworden, met leuke inkijkjes in de keukens van de bewoners.

Wat geen klein punt is, is de boekverzorging. Als kommaneuker vind ik De keuken van Wittevrouwen een enorme misser. Er is geen pagina zonder fouten. Namen en gerechten zijn verkeerd geschreven, afbrekingen deugen niet, en tik- en spatiefouten en spel- en grammaticafouten waarvoor een schrijver zich dood moet schamen rijgen zich aaneen. Elk boek heeft één grote fout, maar dit boek heeft er op elke pagina minstens drie. Hoe is dit in godsnaam mogelijk? Was dit haastwerk? Geen geld voor een eindredacteur? In deze versie had het boek nooit uitgegeven mogen worden, zeker omdat het ook een visitekaartje is voor de wijk. Ik zou me ervoor doodgeschaamd hebben, als ik ervoor verantwoordelijk was geweest.

Of moet je daarvoor echt een kommaneuker zijn?

Hoe en wanneer stel je jezelf voor aan elkaar wanneer je in het ziekenhuis ligt? Of ben je daarvan vrijgesteld omdat je toch op een halve meter afstand van elkaar zit te poepen op een po-stoel? In het dagelijkse leven vind ik mezelf voorstellen al een opgave. Op een of andere manier weet ik nooit het moment te vangen en dan sta ik daar als enige in een gezelschap die zich niet heeft voorgesteld, een feit dat met de minuut pregnanter wordt. Tot ik maar gewoon wegloop.
Dus ik knik goeiemorgen naar een broodmagere man, doorschijnend als glas, die opeens in het bed tegenover me ligt. Ik denk dat een kankerpatiënt is, of iemand met HIV, zo mager en suf is hij. Het personeel doet haar uiterste best om hem wakker te krijgen en te houden, maar hij blijft maar wegdoezelen. Hij heeft plaats geruild met slaapapneuman en om een of andere reden denk ik dat hij al drie maanden in het ziekenhuis ligt. En op een of andere manier denk ik dat ik me vergis als hij zegt dat hij 'een hamburgertje' wil, als iemand vraagt wat hij 's avond wil eten. Dan vraagt hij waar hij is.
Later op de middag komt de dokter naar hem kijken. Hij mag vandaag naar huis.
'Heeft u een huis?' vraagt de dokter.
Lijkt mij een impertinente vraag, maar de glasman antwoordt dat hij in het Snurkhuis verblijft, de oude naam van de Sleep-inn op het Jansveld. De dokter zegt dat ze zullen bellen zodat hij daar vanavond terecht kan.
'Heeft u een baan?'
'Ja, maar ik kan daar niet werken.'
De dokter kijkt hem verbaasd aan.
'Mijn baas wil ik dat 's nachts werk, maar ik kan dat niet.'
De dokter neemt het voor kennisgeving aan. 'Wat heeft u allemaal gebruikt?'
'Eh, amfetamine, Apfelkorn, bier en valium.'
'Valium?'
'Ja, als downer!' Dat die dokter dat niet begrijpt. 'Ik zit op een oproep van de detox te wachten. Ik sta op een wachtlijst.'
'Maar u moet dat niet doen. U bent vannacht op straat gevonden, u had wel dood kunnen vriezen!'
'Echt?'
'Ja. Het is maar goed dat iemand u gevonden heeft en de ambulance heeft gebeld.'
'Ik vroeg me al af hoe ik hier terecht was gekomen. Ben gisteren naar een feestje in Den Bosch geweest en daarna weet ik helemaal niets meer.'
'Goed. U blijft hier tot het eten, wij bellen de sleep-inn en niet meer zulke dingen doen, hoor, anders ligt u hier volgende week weer.'
'Echt?'
'Ja, echt.'
Glasman valt weer in slaap tot de lunch komt. Ik kan zelf met veel moeite twee boterhammen wegwerken, maar hij neemt het er van. In de loop van de dag gaan de stickers voor de hartfilm van zijn buik en gaat de naald van het infuus uit zijn arm. Ik heb ook een infuus. In elke arm zitten meerdere naaldenprikken, de ergste in mijn linkerpols, toen de verpleger mijn slagader niet kon vinden en wanhopig in mijn pols bleef rondroeren, tot iemand anders het overnam. Ik lijk wel een junk. In het eerste stadium, want ik heb nog overgewicht.
Voor het zeven uur is is hij al vertrokken. Zijn resolute houding dat hij om vier uur ergens moest zijn en nog zaken had, maakte indruk. De indruk van 'niet fokken met mij, als ik ga, dan ga ik'. Hij gaat naar de wc en neemt een lange douche. Terwijl hij zich aankleedt houdt hij een monoloog, waarbij ik als publiek dien te fungeren. Ik mompel af en toe wat. De situatie waarin hij verkeert ligt natuurlijk geheel buiten zijn schuld. Maar over twee weken gaat hij in de detox en dan is alles voorbij. Ik heb een half jaar geleden bijna exact hetzelfde verhaal gehoord van een dakloze die in mijn tuin mocht slapen.
Als hij weg is vraag ik of ze de wc willen ontsmetten.

(28 januari)

Bloedhoest. Ik vind het net zo'n naar woord als 'vleespet'. Maar het was er. Nadat ik vrijdagnacht al mijn eten uitkotste rochelde ik er een flinke bloederige slijmklont achteraan. Dat bevestigde de diagnose alleen maar. Een longontsteking, boven in mijn rechterlong. Niet dat ik als een kettingroker lag te rochelen. Daarvoor deed ademhalen teveel pijn. Alleen maar korte pufjes in en uit, als een hyperventilerend nufje. En zo lig ik nu in het ziekenhuis. Op de afdeling interne, want de longafdeling is overvol. Longontsteking is de nieuwe Mexicaanse griep.
Ik ben alleen op de kamer van vier bedden, maar dat zal niet lang duren, zeggen de verpleegkundigen die me een bed aan het raam adviseren. Heb ik uitkijk op een bejaardentehuis. Leuk. Als het geredder om me heen verdwenen is, mijn geliefde blijft maar terugkomen, heb ik vrede met de situatie. Die klus zal ik nooit meer afkrijgen, die baan waar ik maandag aan zou beginnen is er hopelijk volgende week nog steeds. Nu is er alleen mijn pijnlijke long, 39 graden koorts en de behoefte aan nog meer slaap.

Binnen het uur komt er een man binnen die zwaar ademhaalt. Zo gauw hij gaat liggen verandert zijn ademhaling in een verzamel-cd van snurkvariaties en de cd staat op fastforward. Ik hoor dat hij slaapapneu heeft, een afwijking waarbij je ademhaling stopt in je slaap, waarna je weer wakker word, in slaap valt, weer wakker wordt, in een eindeloze herhaling. Het gaat gepaard met hoest- snurk-, braak- en stikgeluiden. Ik heb nog nooit zoiets gehoord. De man blijkt voor zijn apneu een apparaatje te hebben, maar dat heeft hij thuisgelaten.
Na een half uur komt een verpleegkundige me oordopjes brengen. Dat scheelt. Als ik het niet meer uithoudt willen ze me wel naar een onderzoekskamer brengen, zodat ik rustig kan slapen, maar dat blijkt te lukken. Om zes uur word ik wakker, dwars door het geronk, gezaag, gesputter, gepraat heengeslapen. 'Maakt u zich geen zorgen,' zegt degene die een nieuw infuus komt hangen. 'We leggen hem op een kamer alleen. Dit is geen doen, we konden hem aan de andere kant van de afdeling horen.'

Mijn geliefde lacht besmuikt als ze het verhaal hoort. 'Heb je jezelf wel eens horen snurken?' Nee.

27/28 februari 2010

De geur van verschaalde urine, die diep in het voegwit tussen was getrokken en daar met geen emmers chloor meer uit te krijgen was. Die geur – die ik later nog eens rook toen ik me liet wijsmaken dat een week oude urine goed voor de haargroei was waarna ik altijd een voorraadje in een oude hazelnootpastapot achter de plee bewaarde – dat was het eerste wat in me opkwam toen ik de zaal werd opgereden. Het was mijn eerste opname na 1973, toen ik met een acute blindedarmontsteking in het Ignatius in Breda werd opgenomen. Op de plaats waar ik dertien jaar eerder uit mijn moeder was gesneden werd mijn ontstoken blindedarm chirurgisch verwijderd. De zaal op de kinderafdeling had een eigen badkamer waar we ons konden wassen. Er hingen twee wasbakken aan de muur, er stonden twee wc's en de rest van de ruimte werd als opslag gebruikt. Misschien dat daarom daar die bedwelmende walgelijke geur er hing. Hij hangt er nu niet, noch in de wc, noch in de badkamer, die er allebei uitzien als de natte cellen in een Formule I hotel. Als je de deur dicht doet gaat er een lampje branden en ontsmetten douches van lysol de wanden en de wc. In dat hotel, niet hier. Iemand maakt de boel regelmatig schoon met chloor.
Frappant dat ik het meteen weer ruik als ik de zaal wordt opgereden. Dat het alweer zo lang geleden is, bijna 37 jaar. Ik moet meteen aan mijn vader denken die na zijn blindedarmoperatie ook niet nooit meer in het ziekenhuis kwam. Op zijn 55ste viel hij door het dak van de kolenopslag die ze aan het slopen of herstellen waren en iets met zijn enkel had. Daarna werd hij vaste klant van het Ignatius in Breda, tot hij er 13 jaar later stierf. Misschien heb ik nu ook een passe-partout gekregen, al doen de onderzoeken van de laatste weken, die los stonden van mijn ziekenhuisopname, en die van de laatste dagen, anders vermoeden.
Longinhoud van 5,75 liter, longcapaciteit van 117%, longleeftijd van 39 jaar, gezichtsvermogen van 120% (nou ja, alleen rechts, links heb ik 5%). Sinds vandaag weet ik dat ik mijn bloeddruk prima is, dat het zuurstofgehalte in mijn bloed 98% is, dat de hartfilm niets afwijkends heeft opgeleverd. 88 kilo, dat zou een beetje minder kunnen, maar verder ben ik een atletische god die met recht vaak tien jaar jonger wordt geschat.

Maar toch lig ik in het ziekenhuis. Met een longontsteking. In september 2007 had ik er ook een en als ik denk aan eerdere gevallen van ziekte herken ik de symptomen en had ik er in februari 1999 en in begin jaren 1980 ook een. En in 1973, toen ze eerst longfoto's maakten voor ze me durfden te opereren en ik daarna met doorgesneden buikspieren mijn hoestreflex probeerde te onderdrukken. Dat kan je niet, daarom heet het ook een reflex. Maar ja, als ze me niet geopereerd hadden was ik zeker doodgegaan.
Longontsteking. Iets voor kleine kindjes en oude mensen. Niet voor mannen in de kracht van hun leven, die met hun viriele levenskracht nog steeds de vrouwen het hoofd op hol jagen. Toch lig ik hier. Tussen de oude vrouwen. Met longontsteking. En mannen in de kracht van hun leven met slaapapneu. En een verdwaalde dakloze die voor dood van straat is geraapt en eenmaal bij kennis zo snel mogelijk weer naar buiten wil omdat hij een afspraak heeft, dingen moet regelen. Maar ik loop vooruit op de zaken. En dat maakt me moe.

27 februari 2010

'Wat is er hierna nog mogelijk,' hoorde ik een jongen zeggen bij het uitgaan van de bioscoop. Die opmerking heb ik ook in een recensie gelezen, meen ik. Hij klinkt wel lekker en het is net alsof je verstand van film hebt. Avatar zou de film herdefiniëren, net zoals synchroon geluid en kleur dat zouden hebben gedaan. Het grappig is dat Avatars inbreng, 3D, juist zo onopvallend is. Heel af en toe werd ik verrast door een beeldelement dat vanuit mijn ooghoek door het beeld dreef. Maar buiten dat 3D is Avatar een heel gewone film. Cowboys en indianen, piefpafpoef tegen pijlemboog. Een recensent noemde Dances with wolves en dat was heel accuraat. Dat de verhaallijn heel simpel is geeft natuurlijk niet. Er is maar een handvol plots dat werkt in een film, dus het is geen wonder dat die opnieuw en opnieuw worden gebruikt. Voor een roman geldt dat ook. Eigenlijk bestaat het hele menselijk bestaan uit jezelf telkens aan dezelfde steen stoten. En er niets van leren. Tamelijk deprimerend eigenlijk, als je er aan denkt.

Maar daarom gaan we ook naar de film, om even niet te hoeven denken en daarvoor is Avatar een prima excuus. Vaardig en vlot verteld, met inderdaad krankzinnig goede animaties. Het eerste halfuur vond ik de personages er nog erg gedigitaliseerd uitzien, daarna was ik er waarschijnlijk aan gewend.
Ik snap ook de aantrekkingskracht ook van de film. Buiten is het guur en koud, stagneren de huizenprijzen, maken afhankelijk van je politieke voorkeur de linkse kerk of de pvv je het leven zuur en zijn er aardbevingen en die kutbuurman met zijn kankermuziek. Maar binnen is een wereld vol spiritualiteit, waarin mensachtigen als nobele wilden een direct geestelijk contact met bomen hebben en de hele planeet een bewustzijn heeft. Na afloop van de film wilde ik ook in zo'n wereld leven, al zie ik het zelf schieten van een filetlapje niet zo zitten.
Wie niet zo heel gevoelig is voor de emotionele boodschap (de meeste mannen waarschijnlijk, behalve mijn zoon van negen die ik had binnengesmokkeld, die gaf eerlijk toe dat zijn bril af en toe nat was geworden door de romantische scènes) heeft genoeg aan de spectaculaire vechtscènes en aan de vrouwelijke Na'vi, zoals de buitenaardsen heten in de film. Als dit een Europese film was geweest waren ze naakt geweest, maar nee, dit is Amerikaans, dus als Sigourny Weaver bloot in beeld komt hebben zich, heel toevallig, lianen om haar lichaam gedraaid. En de Na'vi zelf zijn schaars gekleed en je ziet de vorm van hun borsten, maar tepels ho maar. Tsja, een tepel was natuurlijk voldoende geweest om de film een R-rating te geven en dan verdien je nooit binnen een week je half miljard dollar terug. Terwijl het geweld onverbloemd in beeld komt, blijft het bloot suggestief. Maar het werkt. Al kijkende drong iets tot me door: de vrouwelijk Na'vi hebben de proporties van Barbie. Dat is natuurlijk ook deel van het succes. Voor hetzelfde geld waren ze kort en breed geweest. Maar nee, ze voldoen aan een irreëel schoonheidsideaal. Lange benen, grote ogen, kleine neusjes (nou ja, relatief gezien), ronde maar kleine kontjes en platte buiken. De kleine borsten zijn dan een afwijking van het Amerikaanse schoonheidsideaal, maar voor de rest klopt het. Ken en Barbie hebben model gestaan voor de Na'vi.

Maar wat hierna nog mogelijk is? Iedere keer als iemand dat vraagt, blijken er maar genoeg mogelijkheden. Roland Emmerich (The Day After, Independence Day) verklaarde dat hij na 2012 wel klaar was met de wereld laten vergaan. We zullen zien.

Ik vind de 3D-techniek van nu nog 3X-niks. In de Rembrandtbioscoop krijg je een bril op die ongeveer de helft van de helderheid wegneemt en een deel van de scherpte, waardoor het is alsof je met een zonnebril vol vetvlekken naar het doek zit te kijken. Kan daar niet eens naar gekeken worden? Sterker lampje in de projector misschien? En graag brillen die beter over een gewone bril passen. En dan zit ik naar het hoogtepunt van moderne filmprojectie te kijken, presteren ze het daar nog om midden in de zin van een personage de pauze in te lassen. Een onverschillige bioscoopexploitant kan de mooiste filmbeleving kapot maken. Daar een einde aan maken, dat zou pas een herdefiniëring van de film zijn.

Ja echt, alle vier

Not. Een nieuw decennium begint in het eerste van een reeks van tien. En dat is 2001, 2011, 2021, enzovoort. Maar ja, het is net als met de Nederlandse taal ('een meisje die', 'irriteren aan'): als iedereen het doet is het goed. Ik was als kind een Kijk-lezer. Vulkanen, straaljagers en blote meisjes, je kwam met Kijk altijd aan je trekken. In die verre jaren negentienzeventig was 2021 science-fictionachtig ver weg. En nu lijkt het overmorgen. En dat zal het ook wel zijn. Ach leefde Chriet Titulaer nog maar, dan kon hij ons vertellen wat ons te wachten stond. Ik begin niet aan voorspellingen. Zoveel is nog exact hetzelfde als 11 jaar geleden en zoveel is totaal veranderd. En het is telkens net iets anders wat veranderd is en gelijk gebleven. De prijs van melk, eieren en cola is bijvoorbeeld hetzelfde gebleven, maar die is sinds 1979, toen ik op mezelf ging, wonen eigenlijk al niet meer veranderd. De omgangsvormen zijn veranderd, de media en de prijs van het brood zijn veranderd.

Goddank wonen we niet in overdekte steden. Hier in Utrecht hebben we de wijk Lunetten en Hoog Catharijne die tonen wat er gebeurt als leven en verkeer volledig van elkaar zijn gescheiden. Roltrottoirs zijn er ook niet gekomen, noch de vliegende auto. Ik had de verkeersverhuftering in de lucht niet willen meemaken. Het klimaat beheersen we ook nog steeds niet en bionische armen hebben we ook niet (al komt dat eraan).

2011, dan wordt mijn jongste 18 en kan hij op kamers gaan wonen en heb ik mijn leven weer terug. Zestigers zijn dan de nieuwe veertigers. Zei hij hoopvol.

Vroeger had je een postbode, die ambtenaar was met een ijzeren cao. De post lag altijd voor het middaguur op de mat. Behalve met Kerst. Maar dat was spannend.

Vroeger was er een tweede bestelling voor pakjes als je niet thuis was. Nu geven ze het af bij buren. Correctie, omdat ik overdag meestal thuis ben neem ik voor de hele straat pakjes aan.

Sinds kort zijn bijna alle postbodes vervangen door studenten en herintreders, die voor het avondeten nog snel de brieven rondbrengen. Dat post verkeerd bezorgd wordt is daar aan toe, maar de meeste mensen gooien verkeerd bezorgde post gewoon weg. Of pikken hem in. Iemand heeft mijn Postcode LED-lamp.

Tegenwoordig komen er trouwens drie postbodes. Van TNT, van SelektMail en van Sandd. Wat moet ik doen met verkeerd bezorgde post van Selektmail en Sandd? Waar zijn de brievenbussen van Selektmail en Sandd?

Ik laat het over aan TNT om dat uit te zoeken.

In Wittevrouwen heb je een parkeervergunning nodig. Er zijn net zoveel parkeervergunningen als er parkeerplaatsen zijn. Misschien zelfs iets meer omdat niet iedereen altijd thuis is. Ik kan in ieder geval altijd mijn auto kwijt. Soms voor de deur, meestal in een van de drie omringende straten en heel af toe een klere end weg. Dat is dan niet anders.

Maar steeds vaker zijn er mensen die hun auto koste wat kost voor deur kwijt willen en als dat niet op een officiële plek kan, dan wel op een onofficiële. De hoek van de straat, bijvoorbeeld. Nu is Wittevrouwen gebouwd in een tijd dat er geen auto's bestonden, dus de straten zijn smal. Het eenrichtingsverkeer geldt niet voor fietsers, maar ik fiets altijd met het verkeer mee als het enigszins kan. Het is geen pretje om een auto als tegenligger te hebben. Zeker als je 's ochtends met je kinderen naar school fietst. En dan is zo'n egoïstische klootzak met zijn verkeerd geparkeerde auto helemaal een obstakel.

Het zijn ook nagenoeg altijd Audi's en BMW's die op de straathoek staan en op zijn tijd een Golfje. Hoogstwaarschijnlijk de leasebak van zo'n flitsende manager die toch altijd uiterlijk om negen uur is vertrokken, voordat de parkeerbelastingcontroleurs langs komen. En het hoeft echt niet, een paar straten verderop is plaats.

Ik weet nog wel dat in de straat waarin ik opgroeide iedereen zijn auto voor de deur kon zetten. En zette. Het was bijna een doodzonde bij de buren te gaan staan. Blijkbaar is dat een aangeboren behoefte.

Van leaserijders.

Er zat een meisje te huilen op de Oudegracht. Ze hing tegen de gevel van de Free Record Shop en huilde met diepe diepe snikken en gierende uithalen. Het regende. Ook nog. In haar hand had ze een verpieterde StraatNieuws. Nat van haar tranen of van de regen. Het was om het even. Ik kende haar gezicht wel, ik heb vast wel eens een krant van haar gekocht, ooit, als ik ervoor in de stemming was.
Niemand keek op of om. Iedereen liep door, versnelde zijn pas misschien wel. Het was de treurigste scène die ik in jaren gezien heb, misschien alleen overtroffen door dat meisje dat aangereden was en van schrik in haar broek plaste en ook zo tegen een gevel zat, maar dan met een straaltje urine dat van tussen haar benen langzaam naar de goot krinkelde.
Daarom maakte ik mijn fiets los en liep weg, zonder verder op of om te kijken. Ik durfde niet naar haar toe gaan. Ik was bang dat ik zelf ook in tranen zou uitbarsten.

Vandaag een voorpagina-artikel van een medewerker van Ons Utrecht (geen verhaal daar, blijkbaar niet interessant genoeg voor de online-editie) die op weg naar huis bijna beroofd werd in de Voorstraat, hulp zocht bij 'sportschooljongens' op de Drift die het molest bijna afmaakten met een paar flinke tikken.
Geen Pulitzerprijs voor dit verslag, maar het is wel duidelijk dat ik niet de enige ben die de Voorstraat ziet veranderen in een no-go area. Moet je 's avonds over de Voorstraat/Wittevrouwenstraat, pak dan lekker de fiets. Dan vermijd je iets gemakkelijker de Pools mompelende alcoholisten, de verdwaasd schreeuwende psychiatrische patiënten, de zwijgende hangjongeren en de gejaagde daklozen. Vandaag kwam ik nog twee politieagenten te paard tegen, maar die komen maar een keer per avond langs.

Inmiddels alweer bijna een maand geleden verschenen, een stripboek van de Utrechtse striptekenaars verenigd in De Inktpot. Met een voorwoord van mij.

Ik fietste naar huis van mijn kantoor. De kortste weg die niet in strijd is met de verkeersregels gaat door de Hardebollenstraat, het hoerenstraatje van Utrecht. Als het meezit kun je dan zonder te remmen in de Voorstraat de scherpe bocht naar links maken, het fietspad op. Dat lukte me deze keer weer, geen stompzinnige student in de buurt die tegen het verkeer in de stoep op schoot naar de Albert Heijn.
En daar kwam het het aan, het autootje van Google Streetview, 360°-camera op het dak, dat waarschijnlijk mij gefotografeerd had terwijl ik de Hardebollenstraat uit reed, in een mooie zwierige boog.
Dat je het dus weet als je me ziet fietsen op Google Earth. Ik kom dagelijks de Hardebollenstraat uit. Niets bijzonders. Mijn kantoor is daar vlakbij. Ze kloppen al niet meer op het raam als ik voorbij kom. Het is mijn niche ook niet, die daar in de Hardebollenstraat wordt bediend. Maar daarom fiets ik daar ook niet. Ik ben gewoon op weg naar huis.

Sinds een paar jaar woon ik in Wittevrouwen, een van de geliefdste wijken in Utrecht. Geliefd, dat betekent dat mensen er graag wonen en daar veel geld voor over hebben. Op het moment zijn de prijzen een beetje aan het zakken, maar een jaar of twee geleden betaalde je de hoofdprijs per vierkante meter. Een huis van 45 vierkante meter kostte 250.000 euro. Een hoop geld, maar je betaalde het ervoor. Tegen de tijd dat je aan kinderen wilde beginnen verkocht je het toch met winst. Ha.

Ik heb de pech/het geluk dat ik in een van de weinige nog resterende huurhuizen van Wittervrouwen woon. Als starter kan ik nooit een huis in Wittevrouwen betalen, als huurder wel (al is mijn huur extra hoog wegens de geliefde wijk, zonder dat ik iets van service of extra kwaliteit terugzie). Want groter wonen zou ik best willen. Maar weg uit Wittevrouwen wil ik ook niet echt.
Ik heb een tussenweg gevonden door het huren van een kantoortje. Door veel geluk heb ik iets redelijk betaalbaars gevonden in de binnenstad. Daardoor fiets en loop ik veel heen en weer tussen mijn huis en mijn kantoortje. Via de Voorstraat. En dat is geen pretje.

De laatste jaren is de Voorstraat behoorlijk opgeknapt. Er is een tendens naar het vestigen van (afhaal)restaurants. Er zitten twee eettenten met een uitzonderlijke prijs/kwaliteitverhouding, Vietnamees restaurant Saigon en shushibar Kyushu en er is wat nieuwbouw gepleegd die het aanzien van de straat goed doet, ook al is het soms historiserende nieuwbouw, en de universiteit heeft ook flink geïnvesteerd in de voormalige UB. Alle voorwaarden voor een fijne straat dus.

Maar helaas. De Voorstraat is een van de onprettigste straten van Utrecht. Overdag valt het op zich wel mee, als je de bedelaars buiten beschouwing laat, maar 's avonds en 's nachts is het een nare, grauwe plek. En overdag zie je de sporen van die donkere uren: in de Voorstraat is het permanent de dag na het festival, de dag na de Vrijmarkt. Overal vieze troep, overal afval, overal de geur van volgepieste portieken. De herinnering aan de nacht vol dronkelappen, junks, zwervers en daklozen, aan groepjes Marokkanen die in de Hardebollenstraat rondhangen, aan hoerenlopers die schichtig heen en weer schieten. Het is voor een deel aan het Snurkhuis op de hoek Jansveld/Voorstraat te wijten, maar dat is niet helemaal eerlijk. Dat zit er al een jaar of twintig, en pas de laatste jaren is het permanent feest in de Voorstraat met dronken/verwarde lui die met elkaar op de vuist gaan. Nee, dat is de moderne tijd, met wazige hoofden die vinden dat mensen met een psychiatrisch probleem recht hebben op een normaal leven, zonder in te zien dat die mensen geen idee hebben hoe dat er uitziet. De meeste psychiatrische patiënten hebben ook een verslavingsprobleem, waardoor ze in een Catch 22-positie komen. Verslavingszorg wil hen pas helpen als ze psychisch op orde zijn met therapie en/of medicijnen en de psychische hulp komt pas op gang als de verslaving bedwongen is.

Arme winkeliers en restauranthouders. Sommigen hebben de herinrichting niet overleefd en straks zijn de straatschuimers de nekslag. Ik hoef er alleen maar langs te fietsen.

Met maximaal 16 groepen van 4 is het hutjemutje in Café de Stad, maar ook heel gezellig. Ik kende de popquiz uit Tivoli al, maar gelukkig hebben ze niet het patent, want in een klein kroegje is het ook leuk. Omdat mijn team (Boney M&M's) al voor de strijd uiteengevallen was (teveel blauwe M&M's, hahaha) werden we samengevoegd met twee loslopende kandidaten, een jongeman wiens naam ik vergeten ben en een frisse jongedame genaamd Fieke ('Jij gaat zeker nooit naar Duitsland op vakantie, hahaha'), van ongeveer de helft van mijn leeftijd. En dat is nodig, want je hebt experts uit elk decennium nodig. Desondanks wist ik de meeste antwoorden op te lepelen, want de makers van de popquiz, de Fab Four, zijn ongeveer van mijn leeftijd en zijn geen hiphopliefhebbers. Een eervolle zevende plaats, maar geen bonusvragen weten te beantwoorden.



Een van de leukste dingen van de popquiz is nog de naam die een team kiest. Het viel deze keer een beetje tegen, al was 'New Kots on the Block' wel leuk. Wat zal ik volgende keer eens bedenken?

Ik heb veertien jaar in de Korte Smeestraat gewoond, in een eenkamerwoning van 24 vierkante meter — ik zou er zo naar terug verhuizen. Ik was de tweede bewoner van de woning die in 1984 was opgeleverd. Eerst verfde ik het nieuwbouwbehang met bamboemotief wit. Iets meer dan een jaar later, op 10 oktober 1987, tamponeerde ik de muren, toen enorm hip. Ik heb dat nooit meer veranderd. De slaaphoek, afgeschermd met een boekenkast, is wel alle kleuren geweest. Eerst wilde blauwe vegen. Later roodbruin getamponeerd en op het laatst egaal donkerblauw. Elke nieuwe vriendin een nieuwe kleur. Bij het schilderen heb ik nooit de moeite gedaan het bed of de boekenkast te verplaatsen. Mijn inrichting als negatief. Waar onze hoofden de muur raakten. Waar de boxen hingen.

Als je je huis leegruimt ziet het er opeens uit als een kraakpand. Gek is dat. Het maakt niet uit of je er vijf of vijftien jaar hebt gewoond. Het ziet er goor en verwoest uit.

Elke verhuizing is een vorm van losrukken. Die agressie zie je aan de muren.

Het is zo'n ding waar je lang tegenaan hikt en als je er voor gaat zitten is het een avond werk. Minder, want je gewone aangifte schiet meteen ook op. Moest ik even kwijt.

Ik wil zon en zee.

Kinderen moeten leren afscheid te nemen. Afscheid van een levend wezen. Daarom geef je ze een huisdier dat niet lang leeft. Schildpad ≠ goed idee. Papegaai ook niet. Konijn wel. Hamster ook. Dwerghamster nog beter, want klein. Zo kreeg de grote kleine Nouws een dwerghamster. Opgehaald in Made, inclusief kooi en onmiddellijk omgedoopt van Quintus tot Dwergy. Een klein grappig beestje met zwarte oogjes dat van zich af beet als je hem onverwacht uit zijn kooi haalde. Maar verder heel lief was en verder uren in zijn hamsterbol door de kamer kon rossen.

En opeens was hij verlamd aan zijn achterpootje. En de andere ochtend was hij aan zijn hele achterlijf verlamd. Het schijnt wel vaker voor te komen bij hamsters. Maar waarom nou net weer bij die van ons? De grote kleine Nouws leerde meteen afscheid nemen. Na vier maanden alweer. Een theekistje van de Xenos werd versierd en Dwergy werd erin gelegd. Nu kon ik mooi een foto van hem maken, want eerder mislukte dat altijd, dus het kwam nu wel goed uit dat hij dood was. Meteen werd de kans aangegrepen om te kijken of Dwergy een jongetje of een meisje was. Een jongetje, was de conclusie.



Ik heb in mijn jeugd samen met mijn zussen ook heel wat hamsters versleten. Goudhamsters waren dat, die tot een dwerghamster staan als een Vlaamse Reus tot een gewoon konijn. Ze heetten allemaal Hammie. Hammie 1. Hammie 2. Hammie 3 en Hammie 4. Om Hammie 3 of 4 heb ik nog in de klas zitten huilen. Ik zat toen in de tweede klas (nu groep 4). Waarschijnlijk hebben we die toen in de tuin begraven. Het was het begin van een heleboel afscheiden. Van de konijnen (die we met Kerst aten, maar dat wist ik niet). Van de tortelduiven. Van de katten Sander 1, Sander 2, Krelis en Mientje.

Ik moet zeggen, het wende nooit. En ik kan nog steeds geen afscheid nemen.

Haalt hij het of haalt hij het niet? Deze zomer wordt hij 18, onze voormalige terreurkater, onze strenge toezichthouder van vuilnisbakken, tuintjes en merels, maar nu een wankelende broodmagere sukkelaar die elke dag een kwart van zijn gewicht eet en het nagenoeg onverteerd weer uitkakt (zodat een blik kattenvoer voor mij nu naar kattenpoep ruikt). Al twee zomers hebben we gedacht dat het nu echt de laatste zomer is. Maar nu kan hij niet meer op de vensterbank springen om uit het aquarium te drinken, hij meurt een beetje omdat hij te stram is om zijn kont te wassen en steeds vaker kakt hij op de deurmat. Dus het zou nu wel eens de laatste zomer kunnen zijn.

Laat het dan in godsnaam een goede zomer zijn.

Mr E. Hagaki

(Inleiding bij de expositie van Ramon Verberne en Joris Diks in het Stadhuis Utrecht, 5 t/m 7 februari 2009)

In de eerste jaren van mijn studie in Utrecht was er een jongen die nooit eens gezellig mee kon doen op vrijdag. Op vrijdag ging hij naar huis: hij was zaterdagbesteller bij de post in Apeldoorn. Dat betekende dat hij heel vroeg moest opstaan om post te sorteren en te bezorgen.
Leek mij heel suf, maar hij plukt er als ambtenaar nu nog de vruchten van. Zijn acht jaar bij de post telden met terugwerkende kracht als dienstjaren bij de overheid, zodat hij onlangs meteen naar de hoogste schaal kon verhuizen.
Ook in 1980 in Apeldoorn had hij veel lol. Zo voerden de zaterdagbestellers zwaardgevechten met de kokers waarin de posters van Verkerke (wie kent ze nog) werden verstuurd en werden alle ansichtkaarten hardop voorgelezen. Briefkaarten aan de bewoners van Paleis het Loo bij Apeldoorn, in die tijd Prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, kregen een speciale behandeling, die mochten een dagje op het prikbord hangen zodat iedereen kon zien wat Prins Bernhard had geschreven.
Zijn verhalen verbaasden me niets. In 1980 kon je niet e-mailen en de telefoon moest je delen met tien anderen. Als je uitgebreid contact wilde onderhouden deed je dat per brief. Mijn brieven bestonden al snel uit complete dozen met diorama's en boekjes in een oplage van één. Dat ging toen veel gemakkelijker dan nu, een brief hoefde niet per se in de brievenbus te passen, net als nu.
Ik had al snel door dat ook je brief niet boven het maaiveld moet uitsteken. Nadrukkelijk op een envelop schrijven 'voorzichtig!' of 'breekbaar' leek juist een uitdaging voor PTT'ers om eens te kijken hóe breekbaar iets was.
Mijn enveloppen kwamen wel eens leeg aan. Of uitzonderlijk laat. Of met een envelop eromheen van een officiële PTT-instantie en een verontschuldigende brief dat mijn post ergens op een gekke plek was gevonden.
Ik weet eigenlijk niet of mijn post op zijn tijd niet aankwam omdat de zaterdagbestellers een hekel hadden aan brieven die niet machinaal verwerkt konden worden, of omdat ze uit nieuwsgierigheid werden opengemaakt en daarna weggegooid.

Met deze ervaring in mijn achterhoofd vind ik het wonderbaarlijk dat er na vier jaar kunstcorrespondentie genoeg kunstwerken zijn aangekomen om Ramon Verberne en Joris Diks er een heel boek mee te laten vullen. Het kan zijn dat de tijden zijn veranderd en dat zaterdagbestellers tegenwoordig zich meer bezighouden met de e-mails van Manon Thomas of het downloadgedrag van een officier van justitie.

Ik heb als spreker vandaag het boek natuurlijk al eerder mogen zien dan de ontvanger van het eerste exemplaar. Ik moet zeggen: ik heb altijd moeite met dit soort boekjes. Het is de neerslag van vier jaar kunstcorrespondentie. Het is een selectie uit een monomane artistieke relatie tussen twee mannen (ik bedoel dat niet negatief, monomanie is de motor van de wereld, het zijn de monomanen die processen, voorwerpen, ideeën, kunstcorrespondenties tot perfectie weten te dwingen). Een soort 'Best Of'. En dan denk ik, wie maakt dat uit? Houden jullie niet lekker het mooiste voor jezelf, Ramon en Joris? De kunstwerken zijn unica en op het moment dat je ze in een boekje zet zijn het meteen een soort… eh… e-mails, dus ik kan me heel goed voorstellen dat de echte schatten bij Ramon en Joris thuis veilig opgeborgen liggen. En ik vind het al zo mooi wat hier verzameld is.

Ik krijg regelmatig folders in mijn bus (ik heb geen nee-nee-sticker) waarin de post vraagt om postbodes. Ik heb al een paar keer overwogen te solliciteren. De kredietcrisis is mij ook niet in de kouwe kleren gaan zitten en elke dag een paar uur lichaamsbeweging is ook niet verkeerd. Maar op een of andere manier heb ik nooit de stap genomen. Maar als ik er nu eens voor kon zorgen dat ik een wijk kreeg waarin Ramon of Joris wonen…

Mmmm…

Mijn lievelingsoverhemd! Met dank aan de buurman die zijn zak met vuurwerk in de vuurkorf gooide. Gelukkig had ik een katoenen T-shirt aan.

Er is ook nog een versie waarbij Kyteman meespeelt met het carrillon van de Dom:

Met het HAFF. Leuk, ik mag Peter Lord van Aardman interviewen. Drukdruk t/m 9 november.

Vooral als het een vriend van je overkomt. Ik heb wel bewondering voor zijn genadeloze eerlijkheid over het gillen en huilen van de pijn. Het is zo. Achteraf is het altijd allemaal minder erg en meer stoer. Ik zag laatst iemand aangereden worden door een bus en daar moest ik al van huilen. Lucht wel op.

Ook voor Bently Continentals!

Ik ben fan van de Lidl. Waar anders koop je biologische rucola voor 1,55, little gems voor 99 cent en onverslijtbaar chroom-vanadium gereedschap? Waarom zou je kapitalen uitgeven aan schoonmaakmiddelen als het ook voor een paar centen bij de Lidl kan? Niet dat alles er even geweldig is. Huisvuilzakken van Albert Heijn zijn steviger en goedkoper. Keukenrollen idem. Het zesgranenbrood van de Super de Boer is niet te overtreffen. Voor vlees moet je er ook niet zijn. Deze week liet ik me verleiden vier kogelbiefstukken bij de Lidl te kopen. Dat waren vijf weggegooide euro's. Wat een treurnis. Wat een vieze gore stinkende schoenzolen. Daar had ik goddorie tien pakken melk voor kunnen kopen! Vier zakken spinazie! Tien pakken spaghetti! Drie kilo basmati rijst! Zevenentwintig liter bruisend mineraalwater! Vijf liter sojamelk! Zes liter peren- of druivensap...

Niet meer doen dus.

Het grappige is dat er maar genoeg in het zicht lag: een mapje cd's, de oplader van mijn gsm, een CampingGaz-lamp. Maar ook een briefje met de tekst 'Alles van waarde is weggenomen'. Want wat zijn cd's en opladers nog waard, tegenwoordig.

Ook raar dat zo'n briefje onder de ruitenwisser me heel knorrig maakt. En stel dat ik inderdaad mijn auto niet heb afgesloten. Dan staat dat nu keurig aangevinkt. Is daar wel eens over nagedacht, Einsteins? (En het was al zes dagen oktober)

Zegt Chantal op Maarhoewashet.nl. Vergeet ook niet de bijzonder interessante advertenties op de site aan te klikken!

... heb ik gewonnen.

Beter dan niets.

Ja, natuurlijk heb ik een lot. Ik heb er zelfs twee. Twee kansen op 25 miljoen. Dat is net zo'n grote kans op een prijs als normaal, want nu is het dubbele aantal loten verkocht, geloof ik. 25 miljoen is krankzinnig veel geld. Tien jaar geleden kwam je daarmee in de Quote Top 500. Het levert 1 miljoen rente per jaar op. Daar gaat wat belasting vanaf. De kans dood gereden te worden is groter dan de kans te winnen, relativeert iedereen.

Wat doe je met 25 miljoen? Ten eerste je zorgen maken dat de bank die je geld beheert niet omkiept. Geen ongerede angst in deze tijd van kredietcrisis en inflatie (die 1 miljoen is amper genoeg om de inflatie te compenseren, dus minder wordt het sowieso waard). Spreiden dus. Maar hoe en waar. Ik zou her en der wat huizen kopen, verspreid over Europa. En grond. Maar ja, dat kan je weer kwijtraken door een oorlog tussen Griekenland en Bulgarijë. Of Portugal kan alles onteigenen. In ieder geval niets decadents, zoals een eiland. Dat zijn uitspattingen die niets opleveren. Mmm.

Ik zou in ieder geval een liefdadigheidsfonds oprichten. Het doel bedenk ik wel. Met een streven dat 90% van het geld bij de juiste terechtkomt.

Ik kan Fredemar kopen. Wat zeg ik, ik kan in noord-Portugal een heel dorp kopen. Ik kan natuurlijk ook een quinta kopen, wat Australiërs inhuren en goede wijn gaan produceren.

Voortaan alleen maar biologisch vlees eten.

Een dikke vinger opsteken naar iedereen bij wie je om geld moest zeuren.

En dan liefst alles op zo'n manier dat niemand het weet dat je zo godsgruwelijk rijk bent.

Maar ja, wat is er dan de lol van.

Ik ga wel hard werken.

Vandaag is er voor de tiende keer ingebroken in mijn auto. Tien keer in de 33 maanden dat ik in Wittevrouwen woon. Dat is gemiddeld om de 100 dagen. Het briefje 'de auto is leeg' helpt niet. Natuurlijk niet, want iedereen vergeet wel eens de achterdeur op slot te doen, het frontje van de radio te halen, zijn fiets op slot te zetten of de TomTom mee te nemen. En als je maar geduld genoeg hebt... De laatste inbraken waren op 14 februari en 5 april van dit jaar. Dus maar weer keurig aangifte gedaan. Weer een uur tijd weggegooid.

Geluk is ongelijk verdeeld. Maar blijkbaar is de kans dat de distributieriem van je auto breekt zonder de motor in de soep te draaien groter dan de kans op een fatsoenlijke prijs in de Staatsloterij of Lotto.

Het was weer zover. Na tweeënhalf zonder enige pech van betekenis brak de distributieriem van mijn auto. Gelukkig stond ik niet heel erg ongunstig, op de Nieuwe Kade in Utrecht. Helaas was het zaterdagmiddag zodat ik twee uur op de wegenwacht moest wachten. Ik had mijn auto naar een veilige plek geduwd en keurig een reflecterend pionnetje achter mijn auto gezet.



'And now we wait.'

Een keurige mevrouw passeerde me en kwam na enige aarzeling terug om te vertellen dat om de hoek, op de Oudenoord een garage zat. Ik bedankte haar en vertelde haar dat het een KwikFit was en dat die alleen in staat waren banden en uitlaten te verwisselen en dat ik waarschijnlijk een probleem met mijn motor had en dat ze daar geen verstand van hadden.

De bewoners van het huis tegenover mijn onvrijwillige parkeerplaats kwamen vragen of ik iets nodig had, of ze me ergens mee konden helpen en of ik iets wilde drinken en anders kon ik altijd aanbellen.

Tot tweemaal toe passeerden groepjes stadwachten en politieagenten die me geen blik waardig keurden.

Een jonge man en vrouw in een busje stopten en vroegen of ze me ergens mee konden helpen.

Een zwart Golf met vier jonge Marokkanen met witte petjes probeerde mijn opvouwbare pylonnetje te stelen.


Mijn conclusies:
1. Nederlanders zijn behulpzaam en gastvrij;
2. Ik heb een fotografisch geheugen voor het kenteken van auto's met mensen die rottigheid met me proberen uit te halen.

Keihard, met het raam open, toen ik 22 was, zij 17 en de liefde niet wederzijds.

Het was gisteren weer zo ver, mijn auto was opengebroken. Om precies te zijn, de negende keer in de drie jaar dat ik nu in Wittevrouwen woon. Telkens vlak bij mijn huis. De geliefdste wijk van Utrecht, met een vierkante meter prijs die hoger ligt dan dan in Londen. Tweeverdieners, jonge gezinnen, twee auto's per adres, dat gedoe. Beetje alto, niet zo veel geven om glanzend nieuw. En dan is zelfs een gedeukte Volvo 440 uit 1995 een dankbaar doelwit. En weer viel er niets uit mijn auto halen. Er ligt helemaal niets in van waarde, op een mapje met 80 gebrande cd's na. Maar ja, die zuignapafdruk aan de binnenkant van de voorruit, hè... Ik heb dus een TomTom en je weet maar nooit. Ik vermoed dus dat ik te maken heb met een autokraker met geduld en doorzettingsvermogen. Er komt een moment dat ik mijn TomTom in de auto laat liggen. Dat is waar. Ik heb mijn portemonnee, giropasjes en frontje allemaal al eens keer op de passagiersstoel laten liggen. En iedere keer had ik geluk. Nu heb ik een mentale checklist voor ik naar huis ga. Maar er is iemand die een mentale checklist heeft van alle auto's in de wijk met een TomTomzuignapafdruk. En geduld.

Ik heb vijf jaar voor Metro geschreven en enige loyaliteit is me niet vreemd, maar ik zeg onomwonden: De Pers is de beste gratis krant die er bestaat. Ik krijg hem op zaterdagochtend bezorgd, omdat ik in de juiste postcode woon (hoogopgeleid, veelverdiener, cultureel geïnteresseerd, want bijna klopt, ik heb namelijk helemaal geen inkomen) en ik lees hem met plezier. Een verademing tussen de hapsnap, quote zus quote zo, vooringenomen mening hier, oppervlakkigheid daar, die Spits en Metro bieden. Geen overdreven aandacht voor celebrities, roddels en sensatie, maar achtergrond bij het nieuws, zoals het hoort.

Koppensnellen doe ik wel op het net, lezen doe ik vanaf papier.

In tegenstelling tot wat ik her en der lees: op Utrecht CS is De Pers altijd als eerste op. En terecht.

Ja hoor. Knorrig naar beneden gelopen omdat we ons allemaal verslapen hadden en daar ontdekken dat de kat naast de kattenbak gekakt heeft. En kak en kots opruimen is mijn taak, omdat ik dat kan zonder misselijk te worden (niet dat ik het een pretje vind).

En dan staan ze daar met zijn drieën: 1 april!

Voor straf zei ik later tegen de zwangere juf: 'Pas op, je veter zit los.'
Ze keek.

Hoeveel hufters passen er in een container? Meer dan er zwervers in een kartonnen doos passen en te weinig om het pleintje waar mijn kinderen spelen veilig en aangenaam te maken. Daar wonen er dan ook wel erg veel. Om precies te zijn: 34. Ik heb ze zelf niet geteld, de wethouder die over mijn stadsdeel gaat noemde dat aantal. 34 mensen die er plezier in scheppen iedereen het leven zo zuur mogelijk te maken. Je moet het ze wel nageven, discrimineren doen ze niet. Homo, bejaard, kind, allochtoon, brildragend, ze worden allemaal bespuugd, nageroepen, bestolen of geïntimideerd. En wie de pineut is heeft het ook over zichzelf afgeroepen. Had je ze maar niet moeten aankijken. Had je maar niet langs ze moeten lopen. Had je daar maar niet moeten wonen. Had je ook maar elke avond op een kratje bier naast de open voordeur moeten zitten.
Wie is hier eigenlijk de hufter trouwens? Zij woonden hier al voor jij er woonde. En hun ouders ook en daarvan de ouders ook weer.Wat doe jij in hun buurt. Wat doe je in het huis waar hun neef of nicht had kunnen zitten, of hun tante die nu in een ongezellige nieuwe buitenwijk woont waar de bussen niet stoppen. En hoe haal jij het in je hoofd om hun jarenlange tradities ter discussie te stellen. Welk lef heb jij om pedagogische conclusies te verbinden aan het tijdstip waarop zij of hun kinderen nog over straat zwerven met een blikje River cola en een zakje Super paprikachips? Als zij op twaalfjarige op een opgevoerde brommer willen crossen is dat toch hun zaak? Ook als ze dan geen helm opzetten?
Je hebt gelijk. Het gaat er niet om hoeveel hufters er in een container passen. Het gaat erom hoeveel hufters je nodig hebt om die container te verzegelen en in de diepste trog van de Stille Oceaan te dumpen. Namelijk maar een. En ik wil graag die hufter zijn.

Dit moest ik alleen maar schrijven omdat het vandaag 29 februari is. Een bijzondere dag. Dat moest ik ook even schrijven. Het is een bijzondere dag vandaag. Ik geniet er nog elke dag van. 29 februari. Zo.

Ik fietste naar de Neude. Twee bontkraagjes met een marmot op hun kop kwamen in straf tempo aanlopen, op weg naar belangrijke zaken, om de vijf stappen fluimend. Ze riepen iets naar een jonge vrouw in een groene jas. Het was een obscene opmerking over haar poesje.

Nijntje sprong op groen en toen ik haar passeerde en de zon niet meer in mijn ogen scheen, zag ik dat ze lang rood haar had. Ze was ook erg mooi. Rood haar is zo bijzonder dat kerels er steeds een opmerking over moeten maken als ze het zien. Alleen is het weinigen gegeven origineel uit de hoek te komen.

Een heldenrol was er ook niet voor me weggelegd. Wat kun je zeggen? Wat kun je doen?

Een site met 2.690 cadeautjes met als thema 'rood haar'.

Officieel wel. Maar wanneer het nu precies lente wordt? Vroeger was het gemakkelijk, de lente begon op 21 maart. Maar tegenwoordig bestaat er ook zoiets als de meteorologische lente, die op 1 maart begint (of 29 februari?). waarom die meteorologische begindata er opeens bij gekomen zijn weet ik ook niet. We konden vroeger heel goed zonder.

De laatste weken heb ik al een paar keer een lentegevoel gehad. Omdat er een echte lentegeur in de tuin hing. Omdat de zon zo lekker scheen dat onze kat, broodmager van zijn schildklierziekte, in de tuin ging liggen. En vandaag had ik het weer. Ik heb de auto gestofzuigd en er nieuwe matten in gelegd. Meteen de kapotgetrapte buitenspiegel gelijmd en het oud papier aan straat gezet.

Het kan beginnen.

Nog twee dagen en het is zover. De film die de pornowereld voorgoed veranderde komt op tv. Ik ga het niet afwachten. Uit mijn immense archief heb ik hem opgediept. Ik meen dat ik Deep Throat in 1995 of 1996 bij cultvideotheek Godzilla in Utrecht heb gekocht. Onzinnige hoes, maar daarmee kun je hem wel tentoonstellen. De achterkant is wat vleziger. Er staan twee films op deze band. Ook The Devil in Miss Jones. Dat was een verwijzing naar de film The Devil and Miss Jones. Die woordspelingen, zowel in titels als in pseudoniemen voor actrices, zijn gebleven. Meestal zijn die titels beter dan de film zelf: Saving Ryan's Privates, Sperms of Endearment, Edward Penishands, Schindler's Fist, het is een en al politiek incorrecte woordspeling, maar een appetijtelijke actrice zonder piercings, tatoeages en siliconenborsten was altijd maar afwachten. Het vijftienjarige pornosterretje Traci Lords (link, NSFW) ontleende haar naam aan het door Grace Kelly gespeelde personage Tracy Lord in de film High Society (maar het zou ook het gelijknamige door Katherine Hepburn gespeelde personage in The Philadelphia Story kunnen zijn). Verder zijn er nog fameuze namen als Lexus Locklear (Heather Locklear) en Little Oral Annie (Little Orphan Annie). Ja ja, humor. Maar uiteindelijk allemaal maar een excuus voor rampetampen.

Afijn. Ik ga het vanavond nog eens op mijn gemak bekijken.

Je hebt altijd een rozig idee dat mensen op je site komen vanwege interesse in je stukjes. Maar als je dan gaat kijken op welke zoektermen mensen binnenkomen schrik je. Een van de populairste zoekterm is nog steeds samen met 'tietjes' het woord 'hangmemmen'. Ik heb het woord één keer gebruikt in een stukje over het strand. Er is iemand ter wereld die van hangmemmen houdt. Dezelfde gek die ooit met de zoekterm 'Vrouw met dikke borsten loopt topless door kamer' op mijn site terechtkwam. Dat is toch geen zoekterm, mafkees! Maar waarom iemand op zoek is naar HIV bij de UVSV, het meisjescorps van Utrecht, dat snap ik ook niet zo. Ik heb zelf eens gezocht, maar er is nergens iets over te lezen. Maar dan denk ik wel, waar rook is is vuur, dus mama's en papa's van Nederland, stuur je dochter NIET naar de UVSV, er is iets met HIV aan de hand daar. Wat precies weet ik niet, maar ik fiets voortaan niet meer over de Drift. Voor je het weet ben je besmet met UVSV/HIV. Daar ga je raar van praten, je gaat je er uniform door kleden en je krijgt er lesbische neigingen van.

Zoals het hoort na drie dagen stevig carnaval vieren. Groene klonten ophoesten. Ik heb de blessuretijd gebruikt om zowel Tirza als Vladiwostok te lezen. Bijna 800 pagina's op één dag, nooit gedacht dat ik het voor elkaar zou krijgen.

Maar, de foto's van carnaval 2008 volgen nog. In de loop van donderdag of vrijdag. Hoop ik. Het zijn zijn er 231 (terwijl er 1.000 op mijn kaart passen, dus ik heb me nog ingehouden).

Ik heb Deep Throat gekeken met mijn toenmalige vriendin en haar beste vriendin. Dat is geen comfortabele setting, moet ik tien jaar later toegeven. Ik had al veel over de film gehoord, stukjes gezien, maar de film nooit in zijn geheel gezien. Dat is bij een pornofilm ook zelden een pretje. De stukjes tussen de aria's, zoals bij een opera, zijn nogal vermoeiend. Het verhaal is altijd ondergeschikt aan de actie. Het detail is belangrijker dan de grote lijn. Een pornofilm is nogal autistisch. Los van de situatie waarin we ons gemanoeuvreerd hadden (waarover ooit een keer meer, want er zit wel een verhaal in) was de film niet zo heel opwindend en de daad van Linda Lovelace is voornamelijk heel knap. Wie ooit een huig heeft gevoeld tegen zijn eikel kan zeggen dat het een interessante ervaring was, maar om nou te zeggen dat er vuurwerk ontplofte? Ik vind van niet.

O ja. In die tijd hadden alle mannen een snor (een pornosnor) en vrouwen ook (schaamhaar). Ik begon met seks toen meisjes nog schaamhaar tot tussen hun billen hadden en je de hele tijd schaamhaar tegen je huig had bij het beffen. Of poep rook.

Ik ga waarschijnlijk wel kijken. Ik heb hem op VHS, ooit gekocht bij cultvideotheek Godzilla, maar ik heb de video al jaren niet meer aangesloten. Maar ik ben meer geïnteresseerd in het voorprogramma. De documentaire Inside Deep Throat zou laten zien dat Linda Lovelace tegen haar zin meedeed. Ik ben benieuwd of dat echt zo is. Ik heb daar altijd mijn twijfel bij gehad. En wat gaat BNN bij de speciale Spuiten & Slikken doen? Een cursus deep throaten?

Ik begrijp de opwinding niet zo goed (hèhè, opwinding). Wie porno wil kijken hoeft alleen maar een zoekopdracht te doen naar een torrent van een cd en de ranzige plaatjes omlijsten de zoekresultaten. Vergeleken met wat je op het internet ziet en met wat je daar ongevraagd voorgeschoteld krijgt is Deep Throat een Disney-film. Geen beesten, geen kotsen, geen 2 girls 1 cup, gewoon wat (bijna) iedereen dagelijks/wekelijks/jaarlijk doet.

En: Linda komt in ieder geval telkens klaar. Daar kan de doorsnee Nederlandse vrouw alleen maar van dromen.

Ik werd begin vorig jaar opgebeld door iemand van Eneco, of ik de tarieven voor de energielevering wilde vastzetten voor vijf jaar.

'Waarom zou ik dat doen?'
'Omdat u er dan van verzekerd bent dat u vijf jaar energie voor dezelfde lage prijs krijgt.'
'En als de tarieven nu eens omlaag gaan?'
'Wanneer heeft u de tarieven omlaag zien gaan?'
'Als u het niet erg vindt laat ik het maar zo.'

En bingo! De energieprijzen gaan omlaag! Dat scheelt me toch weer mooi 10 euro per jaar.

Ergens in het midden van Utrecht, verstopt achter een stalen hek en dubbele poort, in de opslagruimte van een Utrechts festival heb ik mijn werkplek ingericht. Mijn plekje. Nespressoapparaat (scheelt in de rommel), magnetron, plee, elektriciteit. Wat heb je nog meer nodig. Een raam? Wat een bullshit, er zijn toch lampen.

Ik woon inmiddels in een schuur in hartje Utrecht. Nou ja, ik heb mijn kantoor in een schuur, maar aangezien ik het grootste deel van de tijd daar ben is het net alsof ik er woon. Ik heb er de stereo staan die ik voor mijn zestiende kreeg (ipv een brommer), met vier boxen, ik heb een magnetron, een Nespresso-apparaat en mijn archief. Persoonlijk (schoolschriften) en zakelijk (kranten, tijdschriften). De bedoeling is dat dat archief opgeschoond wordt. Zo vond ik dit plaatje dat ik ooit van een vriendin cadeau kreeg. Ze jatte het van de schoorsteen van een homovriendje, waarna dit meisje me jarenlang bozig aankeek in mijn kamer aan de Korte Smeestraat. Het is een campagne van Kookaï uit 1992. Originele foto nooit gezien, dit is een scan van een fotokopie. Nog behoorlijk braaf vergeleken met wat Sisley tegenwoordig doet:





Franse reclames, nietwaar, gemaakt door Terry Richardson (een porno-kunst-modefotograaf). Ik weet niet of ze ooit in een Nederlands blad hebben gestaan, want hiermee vergeleken kan die beruchte Utrechtse bikinifoto op de voorkant van de EO-gids.

Afijn. Ik zou het nu niet meer doen, zo'n plaatje van een lievig blotig bozig meisje van Kookaï ophangen in mijn woonkamer. Dat was toch iets dat je vroeger deed. Vroeger.

De vierde recensie van de Absinterklaasavond. Eerder werden de tweede, derde en vierde avond gerecenseerd door achtereenvolgend, Maarhoewashet.nl, Francisco van Jole en Wijbrand Schaap. Ik ben te lui om de links te leggen.

Nu is de zevende avond gerecenseerd in de Volkskrant. Heel gepast in de kookrubriek De Volkskeuken.



Geïnspireerd door dit recept heb ik besloten dat er op de Achtste Absinterklaasavond meer met absint bereide hapjes zullen zijn.

'Goedemorgen.'
'Goedemorgen.'
'Heeft u voor mij een maisbrood?'
'Nee.'
'O. Dan ga ik ergens anders heen.'
'Waarom geeft u zo snel op?'
'U zegt toch dat er geen maisbrood is?'
'En wat heb ik hier vast dan?'
'Een maisbrood.'
'Dan ziet u toch dat ik maisbrood heb?'
'Maar u zei nee.'
'En dat accepteert u?'
'Misschien heeft u daar een goede reden toe. Misschien heeft iemand dat maisbrood gereserveerd.'
'Heb ik dat gezegd dan?'
'Nee, u zei nee.'
'En dan trekt u al die conclusies daaruit?'
'Blijkbaar.'
'Misschien zou u wat meer moeite doen.'
'Of ik kan mijn maisbrood kopen bij iemand die het me zonder voorwaarden wil verkopen. Goedendag.'

Op 11 juni 2002 ben ik getrouwd in de Leeuwenberghkerk. Het was een unicum voor de kerk: het eerste burgerlijke huwelijk in dit gebouw. Onze ceremoniemeester had er moeite mee, wel in de kerk trouwen maar niet voor de kerk trouwen. Tsja. Ik laat me niets aan de paus gelegen liggen (als ik over een paar maanden mijn paspoort laat vernieuwen laat ik ook 'Geloof: RK' bij mijn naam in de burgerlijke stand schrappen). Na ons zijn meer mensen daar getrouwd. De kerk werd overigens al gebruikt voor productpresentaties en concerten.



Binnenkort is het gebouw Leeuwenbergh (gebouwd als pesthuis en in gebruik geweest als farmaceutisch lab, militair hospitaal, slachthuis en pas sinds 1910 als kerk) een concertzaal, tijdelijk in gebruik door Muziek Centrum Vredenburg. Omdat ik de juiste mensen ken mocht ik er vandaag eens doorheen lopen. Mooi.


(De kelder, een meter diep uitgegraven, de fundamenten op blokken beton gezet, waar de entree komt, de toiletten en de kleedkamers van de musici. Voor kamermuziek en Summer Darkness.)

Ik snap het niet. Waarom neem je een kerstboom met kluit als je hem daarna gewoon weggooit? Ik fietste vandaag door Wittevrouwen en moest me inhouden niet de auto te pakken en met al die bomen naar het bos te rijden. Of naar zo'n stukje niemandsland op een klaverblad. om er een heel bos te planten. Had ik meteen de rest van mijn leven aan CO2-compensatie gedaan.

Ik vind het net zo gek als die keurige stapels oudpapier, verzameld in een doosje, touwtje eromheen om het bij elkaar te houden, die naast de vuilniszakken staan. Wat is de zin daarvan als je het toch weggooit?

Voor het eerst van mijn leven op Nieuwjaarsdag met een vuurwerkslachtoffer op de eerste hulp gezeten. Mijn zoon die met een sterretje per ongeluk een blindganger aanstak terwijl we met de hele buurt de tweeënhalve 100.000 klappers aan het opruimen waren. De verwonding viel gelukkig mee, een eerstegraadsverbranding en erg grote schrik.



Ik ben gelovig noch bijgelovig, maar ik vind wel dat we iedere keer goed wegfietsen met voorvallen die potentieel levensgevaarlijk zijn. Zo rolde mijn zoon een keer in de kinderwagen de weg op terwijl we niet opletten. Ik heb hem op twee centimeter na bijna gespiest aan een stallamp die boven ons hing. De voorbeelden zijn legio, maar goddank ben ik de meeste weer vergeten, de menselijke geest is mild voor zichzelf.

Nooit gedacht dat ik ooit mijn moeder zou begrijpen die nooit kon slapen voor ik thuis was en die dus vanaf mijn zeventiende zo ongeveer geen weekend meer heeft geslapen. Dat was in het pre-gsm-tijdperk. Over tien jaar wordt dat natuurlijk gemakkelijker voor me. Dan hebben ze allemaal een gps ingeplant en hou ik het op mijn laptop bij.

Dat vertellen ze je niet, dat vader zijn voornamelijk een gevecht is tegen de angst.

De burgemeester gaat weg. Annie Brouwer vertrekt na 8,5 jaar. Ze kwam met veel ophef (die ik alweer vergeten ben of die me ontgaan is) en ze vertrekt met gescheurde gordijnen en gerimpeld tapijt. Reden voor een feestje en alle lagen van de bevolking mochten iets komen zeggen of doen. Van aardappel in de keel (Yvonne van Rooy, niet te verwarren met Yvonne van Rooij) tot marmot op de kop (lauwe Marokkaanse rapper uit Kanaleneiland). Grootste hilariteit in Muziekcentrum Vredenburg Leidsche Rijn veroorzaakte natuurlijk de Raad van Elf in vol ornaat. Ik kan er maar niet aan wennen, aan dat Carnaval boven de rivieren.

Het was een aardige afscheidsavond, die voor de pauze nogal lang duurde. Na de pauze kwam er wat sjeu in, vooral toen Roos (met Tim) kwam optreden. Roos was weer vanouds grappig, vertederend en goed. Grappig dat Annie Brouwer fan van haar is.



(Let goed op de pet van Roos, die vloog bij de naborrel in brand, waarna Roos hem bluste met spa rood en daarna van de zenuwen ook Anne Brouwer nat spatte.)

De schrijvers waren vertegenwoordigd door Manon Uphoff en Willem Barnard. Zoals gebruikelijk zong ook Manon Uphoff de lof over de burgemeester, al was ik het niet helemaal eens met haar argumenten dat pas sinds Annie Brouwer in 1999 aantrad schrijvers geen reden meer hadden om naar Amsterdam te verhuizen. Het riekt zelfs naar geschiedvervalsing omdat ik in 1998 samen met Ingmar Heytze, Vrouwkje Tuinman, Lieke Timmermans, Daniëlle Serdijn en Noëlle Bertels het Eerste Utrechtse Schrijversgala 'Singel Singel Schrijfmasjien' organiseerde in poppodium Tivoli (is tien jaar later ook heel hip, literatuur op poppodia). De reden daarvoor was juist het nieuwe elan in Utrecht, het gevoel dat we allemaal in Utrecht wilden blijven omdat het daar ook te doen was. We haalden de Vpro-gids, Van Gewest Tot Gewest, HP/De Tijd met dat nieuwe bruisende literaire leven in Utrecht. We riepen allemaal al dat we nooit meer weg zouden gaan, dat het in Utrecht te doen was.

In 1998. Vóór Annie Brouwer. Niets ten nadele van haar. Moest het toch even kwijt.

Beste Jack,

Dit gedicht, zie plaatje, heb ik een keer gemaakt op mijn wereldreis per zeilboot. (Tot aan de Canarische eilanden.....)
Ik heb toen alles verzameld wat ik aan vloeistoffen aan boord kon vinden.

Later heeft iemand dit uit mijn reisverslagen gepikt en een T-shirt van gemaakt voor op zijn boot. Weer later kreeg ik dit T-shirt omdat bleek dat het mijn werkje was. Weer later (nu ongeveer) kom ik het weer tegen tijdens het uitpakken der verhuisdozen. Ik woon inmiddels in Amsterdam (met helder weer kan je de Dom zien ;-( , na 13 jaar Utrecht.

Ik dacht misschien is het aardig te weten dat je werk hier en daar een onverwachte spin-off creeërt. Eh, ik bedoel natuurlijk neven uitvloeisel, ofzo.

Groet,

Frank

[Deze emulatio, met bijbehorende mail van Frank Hieminga, vond ik bij het doorvloeien van oude mailbestanden op zoek naar een adres. Erg leuk. Het origineel staat in Archief:Columns:Trajectum:Alles moet kapot. Dat was natuurlijk geen lofzang op alles dat kapot moest, maar een liefdesgedicht.]

Een inbreker schrikt van de thuiskomst van de bewoners, valt bij zijn vlucht van de trap en breekt zijn nek. Net goed (18+ link, schokkend), zou je denken. Van de andere kant, hij vluchtte. Hij viel de bewoners niet aan. Tsja.

Anderhalf jaar geleden ben ik overlopen door een indringer. Hij richtte voor zo'n 4.500 euro schade aan. Ik ben drie weken van slag geweest, dat heeft me opdrachten gekost en ik heb nog steeds last van mijn enkel na de val volgende op de worsteling bij de achterdeur. Toen ik hem boven op mijn werkkamer bezig hoorde de boel te slopen mocht hij van mij uit het dak vallen. Hij had van mij van het dak mogen vallen tijdens zijn vluchtpoging. Maar had me dat meer opluchting opgeleverd? Was het een pretje geweest een lijk of een zwaargewonde man voor mijn voordeur te hebben zien liggen?

Ik denk het niet. De eerste stoere reactie is natuurlijk net goed, als een tasjesdief doodgereden wordt door zijn slachtoffer. Maar direct of indirect verantwoordelijk zijn voor iemands dood is geen pretje. Ik zou er wakker van liggen. Klootzak, alsof het al niet traumatisch genoeg is dat iemand in je huis inbreekt, gaat hij ook nog eens recht voor je huis dood. Probeer dat maar eens te vergeten.

OK, dus Aleid Wolfsen wordt de nieuwe burgemeester van Utrecht. Ik zal hem wel zien op het afscheid van Annie Brouwer, iets zegt me dat ik daarvoor uitgenodigd wordt. Aleid is hip, hij heeft een weblog (met een foto van hem tussen authentieke echte Utrechters) en een Hyvespagina, vol met fijne vrolijke beloften voor de toekomst van Utrecht, dus hij zal die pagina wel laten vullen door een medewerker.

Aleid gaat Utrecht aanpakken. Hij heeft tien punten opgesteld:

10 punten voor U:

1. Utrecht veiliger maken: overlastplegers pak ik hard aan.
2. Gemeente moet burgers en bedrijven begrijpelijk, snel en goed helpen.
3. Utrecht kan nog socialer: armoede uitbannen en goede opvang asielzoekers.
4. Spijbelrechter moet schooluitval voorkomen.
5. Fietsvriendelijke stad: veilig, geen onnodig rood licht en meer stallingen.
6. Behoud van de menselijke maat: geen megalomane projecten.
7. Betaalbare en goede huizen, ook voor studenten en starters.
8. Wegwerken wachtlijsten middelbaar onderwijs.
9. Elke wijk mag zelf beslissen wat direct moet worden aangepakt.
10. Een jaarlijks feest voor Utrechtse vrijwilligers en hun familie.

Dat is een mooi lijstje. 'Overlastplegers pak ik hard aan.' Ik zie hem al met opgestroopte hemdsmouwen een scootermocro mores leren, in een garagebox. Dat mag ik graag zien, ferme taal. Geen megalomane projecten. Mmm. Het stationsgebied hou je niet meer tegen. Betaalbare huizen? Dat krijg je alleen voor elkaar door grondspeculatie te voorkomen en de privatisering van de corporaties en het gemeentelijk woonbedrijf terug te draaien. Nouja, succes.

De opsomming oogt incongruent, dat wil zeggen dat de verschillende leden van de opsomming niet op dezelfde manier zijn opgebouwd. Dat hoort wel. Dus misschien heeft Aleid die zelf geschreven. Of hij heeft een slimme voorlichter die het expres verkeerd doet.

Daarom twijfel ik ook aan dat 'Burgemeester voor U'. We gebruiken dat 'U' alleen voor God, de rest van de wereld spreken we met 'u' aan. Maar veel mensen doen nog steeds 'U'. Maar die 'U' staat hier in het stad ook voor 'Utrecht' natuurlijk. Slim, daar is toch over nagedacht door de communicatiemensen van Aleid.

Mmm. Ik ga hem voortaan toch maar Wolfsen noemen. Dat past ook beter bij een overlastaanpakker.

Een opkomst van minder dan 10 procent. Het drievoudige was nodig om het referendum geldig te laten zijn. Utrecht kiest zijn burgemeester. Nou ja, min of meer. De keuze was Henk Westbroek (Leefbaar Utrecht en eigenlijk PvdA), Broos Schnetz (PvdA), Aleid nog iets (PvdA) en dinges Pans, of Paans, of zoiets (PvdA). Wat is dan de keuze? De politieke signatuur van een burgemeester zal me worst wezen, al ben ik blij dat Rita Verdonk (ex-VVD) niet in het lijstje stond. De burgemeester moet toch boven de partijen staan.

Henk moet geen burgemeester worden, die moet luis in de pels blijven. Schnetz was maar drie dagen voorzitter van FC Utrecht, dus hoe lang was die burgemeester gebleven en Aleid dinges. Goh, ja. De ambassadeur van Nederland in Londen heette Fack met zijn achternaam en dat gaf rare associaties bij de Britten. En bij Aleid dinges moet ik toch iedere keer wennen dat het geen vrouw is. In welke streek van Nederland is Aleid een mannennaam? West-Friesland? Salland? Urk? De Peel? Zeeuws-Vlaanderen. Ik zou er nooit aan kunnen wennen. Dus ik ben een van die 20.000 mensen geweest die gestemd heeft (met rood potlood) op Pans, of Paans, of zoiets.

Ik denk niet dattie het wordt. Het wordt Aleid dinges. Nou ja. Alles went. Misschien onthou ik zijn achternaam wel een keer.

En het lijkt wel de grote Oxysept en Chantal Ophoff show. Maar liefst drie recensies van Chantal in een paar dagen, waarvan er twee meteen kritiek opleveren. Heeft ze zo'n gekke smaak of is zij juist de enige met smaak?

Ik liep al twee weken te hoesten en mijn adem ging steeds harder piepen. De dokter diagnostiseerde astmatische bronchitis en schreef me Ventolin en Flixotide voor. Dus ik inhaleren als een astmapatiënt. De hoofdpijn, verlies aan eetlust, de malaise en de spier- en tandpijn vielen onder de bijwerkingen. En toen kwam er pijn in mijn zij bij. Een verrekte spier, dacht ik, door het hoesten. Maar nu kon ik niet meer hoesten omdat het pijn deed. Ik kreeg blauwe nagels en werd duizelig. Op de tweede dag van de pijn in mijn zij belde mijn vrouw vanaf de zwemles van onze oudste. Er was een moeder afwezig wegens longontsteking en die had exact dezelfde klachten als ik. Ik de huisartsenpost gebeld (het was kwart voor zes en huisartsen doet niet mee aan de 24-uurs economie), die begon te mopperen waarom ik de eigen arts niet eerder had gebeld, maar goed, ik kon meteen komen. En ja hoor, even luisteren naar mijn longen en de dokter zei, 'da's duidelijk, een longontsteking.' Goh, dat is de tweede keer dat mijn arts een longontsteking mist. De eerste keer was het mijn zoontje van twee. Na het begin van de kuur gisteren voel ik me al een stuk beter. Ik kan weer hoesten, ik heb vandaag een hele banaan op, voor de tv. Dat brengt me op de volgende 10 voordelen van een longontsteking:

10: eindelijk lamlendig genoeg om twee films op tv achter elkaar helemaal uit te kijken
9: een hele week de kattenbak niet hoeven te verschonen
8: zonen die vragen of je nog niet doodgaat, zodat je je misbaar voelt
7: op je wenken bediend worden
6: zoveel sap mogen drinken als je wilt
5: zo lang in bed mogen liggen als je wilt
4: ontheven zijn van sociale verplichtingen
3: de hele dag mogen internetten (nouja, die drie uur dat je het volhoudt)
2: ongestoord groene rochels opspuwen zonder commentaar
1: zonder enige moeite 7 kilo afvallen in een week

En de eerste act is al bevestigd: Martijn Sikkens en de Strakke Pakke.

Per 1 juli zijn de tarieven voor het lenen van cd's in de bibliotheek Utrecht verlaagd. Dat betekent dat je voor minder dan de prijs van één nummer in de iTunes Store een hele cd in huis kunt halen tegen de hoogste kwaliteit.

Is het correct om daarvan een kopie te branden? Ik geloof dat de uitvoerenden een paar dubbeltjes krijgen per cd. Eenmalig. Dat is altijd meer dan een illegale download.

Van de andere kant: ik ga voor de bak 'H' staan en pak dan alles wat me interessant voorkomt. Dat is meestal helemaal mis, maar soms vind ik prachtige dingen. En om het mezelf helemaal gemakkelijk te maken converteer ik ze naar AAC, zodat er toch kwaliteitsverlies is. Zelfs RK-atheïsten hebben in Nederland een Calvinistische inslag.

IK was dus op NightWriters, afgelopen donderdag. Een zeer flitsende manier van literatuur presenteren aan het volk. Goeie website, strakke vormgeving, sponsors met dikke zakken (Bol.com, van Bertelsmann, je weet wel, van Bild en de ECI), Nieuwe Revu en nog een en ander. Mooie zaal, mooie foto's aan de muur, mooie stagemanager op hoge hakjes en mooie meisjes in de zaal. Maar afgelopen donderdag sukkelde het een beetje vooruit. Er werden namelijk proefopnamen gemaakt voor de Vara. Ja, dat is wel leuk iets op tv kijken, maar in de zaal betekent dat veel wachten. Weggemonteerde vergissingen (om het eufemistisch te zeggen) en een enorme uitloop. En gaat dat werken op tv? Saskia Noort, de vrouw van 1 miljoen (boeken) wel, natuurlijk en Kluun, dat wordt een nieuwe tv-personality (altijd in het Engels, in deze branche). Maar echte, diepe, wezenlijke, iets van de aard van het leven en de mens zeggende literatuur? Ik weet het niet, al was daar de introverte misantrope bijna clichématige er als een schrijver uitziende schrijver Christoph Vekeman, die elke aanwezige wegvaagde met zijn werk. Wat was hij goed. Tsja, zelfs daar twijfel ik aan of dat op tv werkt, zo na 23.00 uur op, euh, waar gaan ze dat wegstoppen?

Neemt niet weg dat ik vind dat er in Utrecht ook een soort NightWriters moet komen, of eigenlijk meer een Puur Gelul, zoals ze dat in het Paard in Den Haag hebben. Op initiatief van de Easy Aloha's hebben we wel eens in Nighttown Rotterdam een avond georganiseerd (later gejat en uitgewerkt als de Crime Jazz Night) en dat beantwoordde wel aan het idee. Mmm. Misschien moet ik de Easy Aloha's weer eens bellen?

Natuurlijk heb ik als zeer kleine ondernemer een Makropas. Maar je moet hem wel met beleid gebruiken, want meestal is de Makro (ook actief als Lukas Klamer) niet bijzonder goedkoop. Ik zocht voor mijn kantoor een espressoapparaat. Ik ben daar niet dagelijks, maar zou wel graag op zijn tijd een espresso drinken. Niet in de stad, want je moet maar zien wat je voor je 2 euro krijgt, meestal niet veel. Het goedkoopst op dit moment is een Nespresso-apparaat, door een 50 euro retour-actie. Verder wel een duur systeem van koffie in cupjes, van tussen de 29 en 32 cent per kopje, ex stroom en water. Maar toch goedkoper dan 'je weet niet wat je krijgt in de stad'.

De Makro heeft deze periode als winstpakker de Magimix-machine, die na de 50 euro retour slechts 49 euro kost. Nouja, ex btw, dan wel, zodat hij op 58 euro nog wat uitkomt.

Vreemd genoeg kost hetzelfde apparaat bij de MediaMarkt 49 euro INCLUSIEF btw. Dat is 19% goedkoper, zonder pasje en zonder dat je met de auto naar een industrieterrein buiten de stad moet rijden.

Is het nou gewoon domheid dat mensen daar gaan kopen, of gebruiksgemak, of wat is het? Makro pakt wel eens goedkoop uit en ze hebben voor apparaten een zeer goed en goedkope garantieverlenging, maar het is verstandig eerst een rond te kijken voor je een Winstpakker gaat grijpen.

Nooit gedacht dat ik ooit ‘Houd de dief, houd de dief’ schreeuwend achter een junk op een damesfiets met uitpuilende fietstassen zou rijden. En toch, daar ging ik, dwars door Utrecht, via winkelgebieden, achterafstraatjes en doorgangswegen tot meneer afstapte en mij achterliet met de boodschappen.
Het was 1994. Ik zag hem op klaarlichte dag de fiets jatten op de Vismarkt in het centrum. Meerdere mensen waren getuige, niemand deed iets. Een vrouw kwam naar buiten en riep: ‘Mijn fiets!’ Ik riep: ‘Daar gaat hij!’ En zij riep: ‘En nu?!’

Goede vraag.

Dus ik stoempte op mijn trappers en zo reden de junk en ik als twee pedaalridders door de stad in een patattenconcours. En terwijl ik flanellen benen kreeg en het snot voor de ogen had zag ik de fietsenjunk een Joop Zoetemelk-demarrage maken. Maar ik bleef doorkachelen, in de hoop het gat te dichten, terwijl ik de longen uit mijn lijf schreeuwde. ‘Houd de dief, houd de dief!’
Maar niemand hield de dief.

Mensen worden op deze manier doodgeslagen en verkracht. Of ze verdrinken, met een kring van omstanders, die verlamd staan toe te kijken. Het is een eigenaardig psychologisch fenomeen, dat het paalsyndroom genoemd wordt. Voor zover ik weet verwijst de naam naar ‘als een paal blijven staan’. In plaats van actie te ondernemen doen getuigen van een verdrinking of vechtpartij helemaal niets. Je kunt je voorstellen dat niemand bij een vechtpartij betrokken wil worden, maar werkeloos toekijken bij een verdrinking? Hoe minder mensen getuige, hoe kleiner de kans op paalsyndroom, hoe groter de kans dat je er ongedeerd van af komt. Dat is ook weer gek.

Ik wil mezelf ook weer niet heldhaftiger maken dan ik ben. Toen ik de junk de fiets zag stelen, zei ik toen: ‘Wat doe je daar schavuit, zet dat rijwiel eens snel terug of je krijgt een watjekouw.’? Nee. Ik liet het gebeuren. Ik keek de junk zelfs na tot de eigenaresse van de fiets zich in paniek afvroeg waarom niemand ingreep.

Natuurlijk vond ik dat er iets moest gebeuren, maar ik voelde me niet meteen geroepen om dat uit te voeren. Waar is de politie dan ook als je die het hardst nodig hebt, gooi je eens geen geld in de meter, dan weten ze je meteen te vinden. En er liepen wel honderd mensen, waarom zou ik dan weer de held moeten spelen?

In Nijmegen werd een keer een drugsdealer voor een vol terras vermoord. De toeschouwers applaudisseerden na de schietpartij, ervan overtuigd dat ze een fraai stukje straattheater hadden gezien. Ik neem aan dat veel Utrechters die de krankzinnige achtervolging bekeken óók dachten dat het niet echt was. Ik geloofde het zelf maar amper.

Een paar weken terug was het weer zover. ‘Hij heeft gestolen!’ hoorde ik roepen. Een jongen liep keihard weg met een stapel kleren, dus daar ging ik, fietsend in de achtervolging.

Het verloop was deze keer minder gelukkig, de winkeldief wist me te ontkomen (al wist de politie hem later alsnog te vangen). Ik kon namelijk het ‘Houd de dief’ niet meer uit mijn strot krijgen. Ik denk namelijk dat het paalsyndroom daar zijn naam aan ontleent komt: je staat voor paal.

De spinneneieren komen weer uit! En dan vraag ik me af. Wat is erger? Opgegeten worden door een spin, of opgegeten worden door 200 kliene spinnetjes die alleen maar kleine hapjes kunnen nemen?

Uit de hand, met een 200 mm lens (1,5 cropfactor wegens digitaal) Toch cool, dat ik dat kan.

Bij Schlecker, de dumpdrogist uit Duitsland die graag zijn personeel onderbetaalt en ontslaat bij protest, kun je nu ook 'erotische producten' bestellen. De omschrijving van de aangeboden producten is verhullend, zoals hoort bij dit soort nette sites dat ondeugend gaat doen, maar in dit babelonisch Nederlands is er helemaal geen touw meer aan vast te knopen.

Wehkamp verkoopt ook al vibrators, die volgens de omschrijving niet bedoeld zijn voor gezichtsmassage. En dan maakt iedereen zich zorgen over de pornografisering van de jeugd. We lusten er allemaal wel pap van.

Nou ja, de meesten onder ons.

Ik ben weer terug van het Carnaval. Zoals gebruikelijk loop ik weer mank, na een valpartij van het paaldanspodium in een Breda's café. Ik ga het niet uitleggen. Vanmiddag de 270 foto's bekeken en me afgevraagd wat ik toch allemaal heb gedaan en waar en vooral waarom.

Het was weer zover. Ik fiets van mijn kantoor naar huis door de niet al te friste omgeving van Utrecht (Harde Bollenstraat, Kalverstraat, Breedstraat) als ik iemand hoor roepen: 'Hij heeft gestolen!' Aan de overkant van de Voorstraat zie ik een jongen hard weglopen met een witte boodschappentas. Voor me aarzelt een man en hij zet de achtervolging in. En ik ook.

De winkeldief loopt het Jansveld op en ondertussen bel ik 112, maar van de zenuwen tikte ik iets verkeerds in. In de Breedstraat inmiddels, de andere man is de andere kant opgegaan om de dief in te sluiten heb ik contact met de meldkamer van de politie en vanaf dat moment doe ik live verslag van de achtervolging van de winkeldief. Hij is vrij relaxt eerst, maar raakt wel zenuwachtig van mijn aanhoudende achtervolging. De politie adviseert me op afstand te blijven. Op de hoek Breedstraat/Wijde Begijnestraat is een parkeerplaatsje. Altijd al een lugubere plek gevonden en nu hangen er ook halve en hele junks. Ik vind de situatie onprettig en rijd door. In de verte komen sirenes. Als de politiewagen komt is hij verdwenen.

De politie belt me later dat de dief niet is gevonden. Maar ze bedanken me voor de geweldige verslaggeving, ook mijn gesprekken met de dief hebben ze kunnen volgen. Thuis zit ik te stuiteren aan tafel van de adrenaline. Ik baal dat ik hem niet heb kunnen laten pakken.

Het is eigenaardig dat ik de hele tijd 'Houd de dief' had kunnen roepen, maar het niet heb gedaan. Waarom eigenlijk ook niet? Omdat het zo oubollig klinkt? Gek hoor.

Gelukkig zijn mijn zonen trots op me, dat ik een boef heb gevangen. Min of meer. Om half acht belt de politie dat ze hem alsnog hebben gepakt. Na het bekijken van de bewakingsvideo's van America Today herkenden ze hem toen hij later voorbij kwam lopen.

Toch?

Vroeger ging je op 6 december de winkels langs om voor een paar maanden marsepein te kopen. Dat hoeft niet meer. Op 4 december begint iedereen al op te ruimen en uit te verkopen. Super de Boer Biltstraat(wat een treurige winkel is dat geworden, met die gaten in de vakken waar dingen horen te staan, foldertjes voor acties van vorig jaar en bakken met rot fruit) geeft de Sinterklaaspoppetjes al met handenvol weg. Waarom zou je ooit nog zegeltjes sparen, nietwaar?

Wesley Sneijders vindt 'blinde tyfushond' een gewoon woord en begrijpt de ophef niet. Hij heeft gelijk. Sneijders komt uit Ondiep, een wijk bij de beruchte Rode Brug, in Utrecht. Ondiep is een van resterende gezellige volkswijken van Utrecht, waar meisjes van vier 'káánkuh-hoer' zeggen, als ze elkaar 's avonds om half elf op straat tegenkomen, blikje 3-S cola in de ene hand, zak paprikachips in de ander. Waar jongens van twaalf 'wil je me pijpen' tegen passerende volwassen vrouwen zeggen. Waar mensen met een afwijkende huidskleur, geaardheid of uitspraak net zolang getreiterd worden tot ze zwaar overspannen verhuizen of zelfmoord plegen. Waar alle kinderen namen uit Beverly Hills 90201 hebben: Brandon, Kelly, Jason. Of Chelsea. Waar niemand schuld heeft omdat 'de hoge heren allemaal al hebben beslist'. Gewoon zo'n toffe wijk waar je auto opengebroken wordt als je niet in de wijk woont. Waar motorolie in het riool gegoten wordt en vuilniszakken kapotgeschopt. Gewoon gezellig. Daar is 'blinde tyfushond' eigenlijk een koosnaampje. Hoezo straf?

OK, het is goed, ik vertrek. Gadverdamme. Het CDA als grootste partij. In 80 procent van Nederland is het CDA de grootste. Dat kan toch niet? Hoe kan iemand met zijn volle verstand op het CDA stemmen? Waarschijnlijk omdat het CDA representatief is voor Nederland. Allemaal benepen, draaikonterige hypocriete alles-achter-de-ellebogen-hebbende kruideniers. Yuk.

Ik hou graag het autonieuws bij. Het is een soort porno, want ik kan me toch geen auto veroorloven met minder dan 100.000 kilometer op de teller. Een tijdje geleden ontdekte ik autoblog.nl, met meerdere updates per dag. Bizar nieuws en spyshots, wat wil je nog meer?

Nou, eh, misschien wat minder vooroordelen tegenover vrouwen en een minder rechtse instelling. Autoliefde blijkt toch altijd heel politiek te zijn. In mijn krant, de Volkskrant, wordt er eens per twee weken over auto's geschreven, meer niet. En dat is ook nog maar sinds kort. Linkse mensen houden niet van auto's. Zie de ingezonden brieven. Of ze komen er niet voor uit. Snap ik niet zo goed. Iedereen heeft een auto. Of zou het schaamte zijn, omdat Joop den Uyl in de jaren zeventig van de vorige eeuw nastreefde dat elke arbeider een auto had. Dankjewel, PvdA, voor de files en de slaapsteden.

Een tijdje geleden werd ik ook gevraagd een petitie te ondertekenen tegen de bouw van een parkeergarage onder het Lucas Bolwerk. Heb ik niet gedaan. Van mij mag hij er komen. Alsof het bedreigde Zocherplantsoen zo'n genot is om te verblijven. Graaf de boel maar af, stop die auto's onder de grond en maak dat plantsoen helemaal mooi en fris, zonder paardekastanjes. Ik voel me links, maar ik denk vaak heel rechts. Zonder dat ik rechts ben, want die praatjes van die vrije autojongens hangen me ook de keel uit.

Maar wat moet ik nu stemmen?

Er is geen partij die me aanspreekt. D66 heeft zichzelf per ongeluk opgeheven. De VVD heeft zichzelf belachelijk gemaakt met Rutte en Verdonk. De PvdA heeft Wouter Bos. De SP heeft te vreemde ideeën en de Partij voor de Dieren is een teken van decadentie. Het CDA is een hypocriete bende met Balkenende (nooit Bak Ellende zeggen) als toppunt. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Balkenende geen zier om het milieu geeft, maar nu het stemmen kan opleveren zich opeens achter Al Gore schaart.

Tijd voor een strategische stem. Ik ga PvdA stemmen. Maar niet op Bos. Op Spekman.

Heeft die een auto?

En wat gebeurt met me als ik in het stemhokje sta...

Een van de leukere sites blijft toch maarhoewashet.nl, waar ongezouten de mening over de Utrechtse horeca wordt gegeven. Vreemd genoeg oordelen de recensenten van MHWH.nl altijd veel negatiever dan de die van Iens. Om eerlijk te zijn ben ik het vaker eens met MHWH.nl dan Iens. Die komt toch altijd een beetje truttig over.

Het voordeel van MHWH.nl is dat de site ook friet- en kebabtenten meeneemt en op zijn tijd een discootje of twee. We kunnen niet altijd bij Mas of Luce eten, natuurlijk.l

In Brabant deden we niet aan Sint Maarten, maar hier in Utrecht ontkom je er natuurlijk niet aan. Nu viel het wel mee. Slechts drie keer een groepje aan de deur voor snoep, waarvan één keer schattige aankomende pubermeisjes (giebelgiebel). Misschien moeten we hier dan Driekoningen gaan invoeren.

Driekoningen, driekoningen,
Geef mij een nieuwe hoed
m'n ouwe is versleten,
ons moeder mag't nie weten
Driekoningen, driekoningen,
geef mij een nieuwe hoed.

Hoed? Snoep zal je bedoelen!

Op zondag 10 december zal de vijfde Absinterklaasavond plaatsvinden, het initiatief van Jack Nouws en Jim Rotteveel. Er zijn veertig kaarten beschikbaar die in principe eerst naar de vaste bezoekers gaan. Op Absinterklaas.com vind je binnenkort een aanmeldformulier.

Afgelopen zaterdag vierde ik mijn 46ste verjaardag. Wat gaat het hard, als je eenmaal de dertig voorbij bent. En wat verandert er eigenlijk in je hoofd weinig na je vijftiende. In je hoofd niet, nee, maar je hoofd zelf wel...




1966, kleuterschool

1976, middelbare school

1986, universiteit

1996, achterflapfoto

2006, op de Parade

Als ik door Utrecht fiets zing ik de hele tijd 'Het is groen, meloen!', een zin uit een liedje van Roos Rebergen. Eind dit jaar/begin volgend jaar ga ik met haar op toernee. Nou ja, als voorprogramma in een grotere show. Meer info volgt.

Op 27 oktober sta ik in Puur Gelul, het dingetje van Boozy in ’t Paard, met o.a. Adriaan Bontebal en Renske de Greef.

Toen we het ouderlijk huis ontruimden in 1993 heb ik het bestek meegenomen. Het was het bestek dat mijn ouders voor hun verloving kregen, of hun trouwen. Gero Zilmeta nr. 294. Na een paar jaar kwam delen van het bestek tegen op rommelmarkten. Inmiddels heb ik het ooit zesdelige bestek uitgebreid tot dertiendelig (met zovelen zitten we met de familie maximaal aan tafel). Inmiddels ben ik zo slim geworden Marktplaats te raadplegen. Ik heb nu 11 dessertmessen met ebbenhouten heft en zowat de dessertlepels en -vorken compleet.

Dit bestek is natuurlijk een massaproduct, maar voor mij is het de herinnering aan kruimige aardappels, vette jus, stinkende spruiten en warme custardvla met een vel erop. De dingen waarvoor je het huis uitging, maar waarvoor je nu goud zou geven om het terug te vinden.

En ik mag meedoen. Vanaf half negen twee uur pret om bizarre en kutplaten en altijd wist je het net te laat. Diverse optredens ter afwisseling. Onder andere van mij. Komt allen. Half 9 des avonds.

Ik heb Cable Wanadoo. 4 Mbit down voor 32,95 euro per maand. Voor 23,95 (9 euro goedkoper) heb je Wanadoo ADSL Family met 20 Mbit down. Nouja, maximaal 20 Mbit down, maar volgens de site van Wanadoo moet ik 15 Mbit kunnen halen. Dat is vier keer zo snel voor 9 euro per maand minder.

Mijn Cable Wanadoo (binnenkort Orange) is ingegaan op 31 augustus 2001. Ik heb een opzegtermijn van een maand. Ik kan namelijk niet zomaar overstappen. Cable Wanadoo is namelijk van Casema en ADSL niet. Denk ik. Je moet dus eerst opzeggen.

Ik heb op 6 mei mijn eerste opzegbrief gestuurd. Omdat ik na zes weken nog steeds geen reactie had heb ik op 20 juni nogmaals opgezegd, met een kopie van mijn eerste opzegging erbij. Nu, op 5 juli, nog steeds geen reactie.

In 1999 heb ik ook eens mijn Cable Wanadoo opgezegd. Dat leidde toen tot de inschakeling van een incassobureau omdat ik niet aan mijn verplichtingen had voldaan. Ik zie het nu ook weer somber in. Ik kon toen mijn zaak hard maken omdat ik van alles een kopie had. Ik ga nu voor alle zekerheid het opzeggen bijhouden op deze site.

In 1977 kwam The Car uit, een grenzeloos slechte horrorfilm over een auto die alles en iedereen kapotrijdt in een stoffig dorpje. Waarom blijft onuitgesproken, dus dat is wel weer mooi. De auto was een mooi dreigend exemplaar, met verlaagd dak, dreigende grille, verduisterde ramen en veel chroom. Nooit meer aan die film gedacht, tot ik de Chrysler 300 zag. Hij is gebouwd op basis van de vorige Mercedes E-klasse. Maar wat een mooie geile bak. Als ik het me kon veroorloven zou ik er een kopen. In de VS beginnen ze op 24.000 dollar, zeg maar 19.900 euro. Wat kun je daarvoor hier kopen? Een Golf? In Nederland is het instappertje 49.900 euro.

De Chrysler 300 is een klassieker, nu al. Een waardige opvolger van de DS als gangsterauto. Ik zag er laatst een bij mij in de straat staan (nog geen supermarktdeukjes erin). Als ik in de VS woonde kocht ik er een.



Een trailer van The Car

Stel, je woont alleen. Stel, je woont in een bovenwoning. Stel, je werkt vier dagen per week. Wat doe je dan? Juist, je neemt een hond.

Roos is ambitieus, want het trainen en gehoorzaam maken van een hond interesseert haar enorm. Tenminste, op de dagen dat ze niet hoeft te werken. Hoe Roos dat gaat doen interesseert mij dan weer, want als Roos er niet is wil ze het hondje bij anderen onderbrengen. Maar het hondje is dan nog niet gehoorzaam en getraind. Het lijkt erop dat andere mensen meer plezier van Roos' hondje zullen hebben dan Roos.

Ik ben benieuwd naar het briefje bij de supermarkt als Roos aan kinderen begint.

Dit jaar ga ik weer voorlezen op de Parade in Rotterdam, Den Haag en Utrecht. Amsterdam lukt me niet omdat ik dan op vakantie ben en aansluitend me op Lowlands moet vertonen.




Rotterdam: 29 & 30 juni, 1 juli (met Ernest van der Kwast)
Den Haag: 13, 14 & 15 juli (met Roos(Beef))
Utrecht: 21 & 22 juli (met Renske de Greef)

Kijk, het is heel simpel. Als er een tv buitengezet wordt vanwege het voetballen en als er dan een barbecue geïnstalleerd wordt, dan moet toch iemand de kooltjes opstoken en voor het vlees zorgen. En het was heel heet. En ik dacht, ik zal eens gek doen. Verder niets. Nergens naar gekeken, maar wel tot 24.00 uur buiten gezeten en wijn gedronken. Het was immers mijn trouwdag.

Ja, wat is het toch altijd gezellig, Koninginnedag. Lekker in de gracht piesen, passanten in hun gezicht schreeuwen en je troep laten vallen waar je staat. Sinds ik kinderen heb vier ik Koninginnedag op een heel andere manier. Weer net als vroeger, zal ik maar zeggen.

Dit jaar weer goed gescoord. Twee prachtige Arcopal ovenschalen uit de sixties. Vijftien pakken fotopapier voor inktjet voor 20 euro (nu nog een printer) en heel veel kinderspeelgoed. Toen de kinderen 's ochtends wakker werden riepen ze enthousiast 'De koningin is langsgeweest!'. Dat is al een reden het koningschap niet af te schaffen. Het is al een ceremoniële functie geworden, een verschijnsel in het rijtje Sinterklaas en Paashaas.

Ondertussen hard gewerkt aan websites, zoals deze en deze en teksten bedacht voor dit.

Verder het genoegen mogen smaken Naema Tahir te mogen interviewen. Het was telefonisch, maar toch ben ik onder de indruk van haar welbespraaktheid en haar rake observaties en dat alles gecombineerd met een sympathieke uitstraling.

En zo raken deze pagina's in het slop...

De kersenbloesem in de tuin van mijn achterbuurman.

Quignon op maarhoewashet.nl: 'Net zoals samenscholingen van mannen op pleintjes beneden Antwerpen authentiek en gezellig aandoen, maar op het Vredenburg en de Neude bedreigend overkomen, zo grijpen die grand-café-interieurs me in Nederland naar de strot.'

Tegen de Technische Recherce die foto's gaat maken van de chaos in je huis zeggen: 'let niet op de rommel.'

Er zijn mannen die een hekel aan modezaken hebben. Tegenover de H&M op de Oudegracht staat een bankje. En daar wachten mannen. Geduldig lijken ze, maar dat hebben ze geleerd, om geduld te veinzen. Soms proberen ze hun vrouw met magische blik naar buiten te trekken. Anderen wachten lijdzaam.

Ik niet. Ik mag graag assisteren in en rond damespashokjes. Ik hou van die gretige verbetenheid waarmee het ene kledingstuk na het andere achter het gordijn wordt getrokken. Ik bijt op mijn lippen als iemand haarzelve ondanks toch die broek probeert aan te trekken omdat het nu eenmaal mode is. Ik steun zacht als een perfecte vrouw zichzelf voor de spiegel bekijkt. Ik gluur door het spleetje tussen de gordijnen naar mijn eigen vrouw en fantaseer dat ze me in die volle H&M naar binnen sleurt en... en...

Afijn, maar waar laat je dan het kind en dat was al de reden dat ik buiten stond, op de Oudegracht, in de mannenwachtkamer.

Dit is dan weer grappig. Het borstbeeld op mijn zolder was van plastic, een rekwisiet van Boekenbal 2000.

Wat ik niet grappig vind is dat de pers dus wel volledig op de hoogte wordt gesteld en ik dus op teletekst moeten lezen dat het een 24-jarige Groninger is. Ik had dat graag van de politie gehoord.

Het gaat goed me, dankjewel. Mijn rechterenkel mag over een week uit het verband en de blauwe plekken op mijn rug trekken vanzelf weg. En ik ben niet eens kwaad op hem.

Ik zat boven te werken toen ik beneden een harde klap tegen het raam hoorde. Ik nam aan dat het mijn vrouw was, die de auto kwam brengen en dat ze boos was omdat ik de achterdeur op de knip had gedaan. Ik liep opgefokt naar beneden en keek pas op toen ik bij de deur stond. Buiten zag een keurig geklede man, getinte huid, zwart kroeshaar. In mijn hoofd maakte ik logisch wat ik zag. Mijn vrouw had een collega meegebracht. Zij was omgelopen naar de voordeur en kwam er zo aan. Maar op het moment dat ik de deur opendeed wist ik dat het foute boel was. 'Laat me binnen,' zei hij. Ik vroeg waarom en hij zei weer dat ik hem moest binnenlaten waarop hij begon te duwen. Ik duwde terug, maar hij was sterker en hij greep naar een binnenzak leek het. Ik schrok, verloor mijn evenwicht en ging neer. Pas later bleek dat ik mijn rug bont en blauw is en dat ik mijn enkelbanden heb verrekt.

De man liep naar de voordeur, maar die was op slot. Terug ging hij niet, maar naar boven. Ik liep naar buiten en riep de buurman dat ik iemand binnen had. De buurman wist het, die had hem net zijn tuin uit gejaagd. Maar ik wilde die vent niet binnen hebben en riep naar boven dat ik hem naar buiten zou laten. Hij kwam even naar beneden, maar schrok toen hij me zag en ging terug naar boven, naar mijn werkzolder. Ik belde 112 (verdomme, ik wist niet meer welke cijfers ik moest intoetsen) en hield contact met ze. Mijn dakraam ging eruit en ik wachtte erop tot hij naar buiten kwam. In de verte hoorde ik de sirenes.

Het is heel raar beneden te staan terwijl er boven iets kort en klein wordt geslagen. Mijn spullen? Mijn computer?

Voor ik het wist werd hij naar beneden gesleept, heftig bloedend. Hij had een hamer op zolder gevonden en daarmee het raam ingeslagen en de politie bedreigd.

Daarna de schrik. De Technische Recherche, de aangifte, de buurvrouw met koffie en wandelingetje door het met bloed besmeurde huis. Overal bloed en rochels. En glas, met bloed besmeurd glas. Een cd-hoesje dat ik niet ken, een rugzak, een cd-walkman.

Als ik terugkom uit het ziekenhuis waar een enorme drukte was omdat meneer de inbreker gehecht moest worden, gelukkig heb ik hem niet gezien, kan ik eindelijk naar mijn kantoortje. Hij heeft met een hamer op een foto van mijn zus staan meppen. Waarom? Waarom heeft hij de laden van mijn kasten opengetrokken? Waarom heeft hij lucifers afgestoken? Waarom mijn Pastoekast kapotgeslagen?

Ik ben niet eens boos op hem. Hij was een kat in het nauw. Maar ik was liever geen getuige geweest van zijn rare sprongen.

OK, ok, er is één ding Utrechtser dan een Vocking worst en dat is Nijntje. Tegenwoordig kun je bij de Neude mensen met een glimlach zien oversteken nu het stoplichtmannetje is vervangen door een afbeelding van Nijntje. Eigenlijk zouden alle stoplichten van Utrecht een Nijntje moeten krijgen.

Utrecht wordt geteisterd door een spreeuwenplaag. Enkele tienduizenden Oost-Europese spreeuwen (verdomde Polen!) zwermen elke avond boven Noord-Oost-Utrecht. De mensen gaan 's avonds met een paraplu boodschappen doen, uit angst ondergescheten te worden. Het is een komisch gezicht, als het niet je eigen auto is. Ik woon aan de rand van het gebied en zelfs op het zadel van mijn fiets zitten al witte plakkaten en vanuit mijn dakraam op zolder (ook al getroffen) zie ik de poep overal zitten. Blij dat het nog geen tijd is de was buiten te drogen.


Op zich is het een mooi gezicht, de in formatie vliegende spreeuwen. Ze maken onverwachte vliegbewegingen, zonder dat ze met elkaar in botsing komen. A;s ze overvliegen hoor je de tienduizenden vleugels ruisen. Verder maken ze geen herrie, terwijl spreeuwen op de grond best luidruchtig kunnen zijn. Het grappigste vind ik nog dat ze in Vogelenbuurt bivakkeren. Dat doet een beetje denken aan Eddie Murphy in Coming to America, die naar de wijk Queens in New York ging op zoek naar een koningin (dat gladde vriendje van dat meisje speelde later die ene dokter in ER, dat je het weet).

IJssalon Roberto in de Poortstraat

Een echt Utrechts fenomeen, Broodje Mario, besproken op Maarhoewashet.nl.

Het was heel lang je beste vriend, maar door omstandigheden ben je elkaar uit het oog verloren en opeens krijg je de kans elkaar weer te zien. Je hebt je er lang op verheugd en dan... valt het zwaar tegen. Zo voelde het concert van Tuxedomoon op 27 januari in Tivoli de Helling een beetje. Ik leerde Tuxedomoon in 1979 kennen door een recensie van een concert van een lezeres van Viva. Pas weken later hoorde ik voor het eerst een nummer van ze (Special Treatment For The) Familyman en tot 1983 maakten ze de ene verbijsterende plaat na de andere. Ik was zo'n hardcore fan dat ik me niet kon voorstellen dat er buiten mij mensen waren die deze muziek begrepen. In 1983 vertrok Blaine Reininger (ook een Macgebruiker, trouwens). Het was Breaking News in VPRO's Frontline in maart 1983. Er werden nog een paar aardige platen gemaakt met her en der een uitschieter, maar verder leek de muziek van de strekkende meter. Enkele prachtige soloprojecten daargelaten. En de duoprojecten van Blaine en Steve.

In 2004 verscheen een nieuwe plaat en ondanks dat ik hem na een keer draaien nooit meer heb opgezet ben ik toch naar het concert gegaan. De nummers klonken bloedeloos en ongeïnspireerd, vooral vergeleken met de drie of vier oude nummers die erdoorheen kwamen. En zo zag de band er ook uit. Ongeïnspireerd en zonder een relativerend lachje, enkele uitzonderingen daargelaten. Er was wat visueel gedoe van een onbekend iemand die zeer amateuristich met een videocamera zat te spelen, maar dat zag er beschamend amateuristisch uit. Jammer, heel jammer (volgens deze meneer was die videoknutselaar Bruce Geduldig, maar die naam heb ik niet horen vallen.

Er stond wel iemand cd's te verkopen. Hij deed goede zaken. Helaas was ik niet alert genoeg, want de vier platen die ik nog niet had had ik na afloop nog steeds niet omdat iemand anders er mee aan de haal ging. Gelukkig heb ik zijn e-mailadres.

Verloren avond? Nee, niet echt. Al was het alleen maar doordat Tuxedomoon en de bandleden cd's hebben uitgebracht in de serie Made to Measure. Tivoli de Helling staat nagenoeg naast de Pastoefabriek die in de jaren zestig een meubellijn uitbrachten genaamd Made to Measure (en ik heb daaruit een kast).

En omdat ik aan de praat raakte met een mevrouw en binnen een minuut al een gesprek had over plassen. Zij begon.

Maar ja, daar ging ik eigenlijk niet voor.

De hoogste constructie van Nederland is op dit moment de zendmast van Lopik (De Gerbrandytoren, met 375 meter hoger dan de Eiffeltoren en in december omgebouwd tot kerstboom). Utrecht wil graag een partijtje blijven meeblazen en bekijkt nu plannen voor de Belle van Zuylentoren, een gebouw van 262 meter hoog waarin, natuurlijk, alle denkbare functies verenigd zullen zijn. De naam ontleent de toren aan Belle van Zuylen, een vooruitstrevende non-conformistische vrouw. Want dit gebouw is dus blijkbaar ook vooruitstrevend en non-conformistisch. Want hoger dan de Domtoren. Ooit is afgesproken om in Utrecht niet hoger te bouwen dan de Domtoren. Dat is het gevolg van de schrik toen de Neudeflat (60 meter) in de binnenstad verscheen. Inmiddels mag aan de randen van de stad hoger gebouwd worden.

Er is een eigenaardig misverstand dat een stad pas een stad is als er hoog wordt gebouwd. Een stad is een stad door de voorzieningen. Theaters, bioscopen, hoger onderwijs, plekken voor debat, enzovoort. Niet door hoogbouw. Natuurlijk is de skyline van New York indrukwekkend. Wie Manhattan gezien heeft vanaf Willamsburg in Brooklyn of vanuit een vliegtuig dat 's avonds opstijgt vanaf New Jersey weet wat ik bedoel. Maar de skyline van Utrecht was er al voor Manhattan voor een fooi van de indianen was afgetroggeld.

Dus van mij mag die skyline blijven. Sterker, ik zou hem willen voordragen voor de Werelderfgoedlijst van Unesco. De Neudeflat is op een zodanige manier geconstrueerd dat hij in éen keer opgetild en weggevlogen kan worden en met de introductie van digitale televisie en radio heeft de zendmast van Lopik eigenlijk ook geen functie meer.

Elke voorstander van hoogbouw moet op een dag met zwakke wind maar eens over het Domplein of rond het station fietsen. Hoogbouw versterkt elk zuchtje wind.

Doe mij Utrecht maar zonder non-conformistische gebouwen. Vooral als dat non-conformisme van een projectontwikkelaar komt.

Wat is er typisch Utrechts aan Utrecht? De Dom? Hoog Catharijne? De werfkelders? Ja. Werfkelders heb je alleen in Utrecht, wat Amsterdamned de wereld ook wilde laten geloven. En de Dom is zo Utrechts als het maar zijn kan, de hele 112 meter en 458ofzoiets treden lang. Maar ja, uitgekauwd. De Dom als logo nemen is net zoiets als de Dom vergelijken met een erectie. Of een slagzin kiezen met een woordspeling op 'dom'.

Gelukkig zijn er ook andere Utrechtse zaken om trots op te zijn. Zoals het Wittevrouwen witbier (helaas ook het 'Dom Blondje' witbier), de Dommetjes (cholesterolbom in dikke laag pure chocolade en weer die verdomde Domtoren, shit nu doe ik het zelf). Maar het Utrechtst van alles is de Vocking leverworst. Ik ben geen fan van leverworst maar de jarenlange aanprijzing van het product als 'bakleverworst' is in het collectieve geheugen van elke Utrechter gegrift.

De Vocking leverworst is Utrecht.

Ik poetste vroeger nooit mijn tanden. Nou nooit, dat is niet helemaal waar. De dag voor ik naar de tandarts moest ja. Verpalen in Breda, ik zal het nooit vergeten. Als je opgeroepen werd moest je ruim op tijd zijn. Wie het eerste binnen kwam werd het eerste geholpen. Dan stonden we daar buiten om half 8. Hij had een Opel Rekord Coupé. Altijd een hekel aan Opels gehouden. Verpalen deed ons pijn en we waren blij dat we later naar Dries gingen, ook in Breda. Die vonden we fijn want die boorde zelden. Maar ja, zachte heelmeesters...

Het halfjaarlijkse uurtje poetsen was vrij zinloos, zodat op mijn vijftiende nagenoeg al mijn kiezen gevuld waren. Toen werd ik verliefd op Astrid uit mijn klas. Astrid had nul gaatjes en van de ene op de andere dag begon ik met poetsen. De laatste dertig jaar zijn er geen gaatjes meer bij gekomen. Ik heb wel twee kiezen verloren, door het prutswerk van Dries. Achteraf hadden we het nog niet slecht met Verpalen. Hij sloeg en kneep, maar hij leverde wel vakwerk af.

Achteraf denk ik dat ik van nature sterke tanden heb, anders liep ik nu allang met een kunstgebit (Wat me vroeger het hoogst haalbare leek: mooi witte tanden die niet pijn deden als je in ijs beet. Bejaarden met een volledig eigen gebit vond ik gek.). Vullingen zijn echter niet voor altijd. Het amalgaam begint te bobbelen en los te raken dus 2006 wordt het jaar van de gebitsrenovatie. Alle kwikrommel eruit en mooi wit composiet erin.

Vandaag had ik mijn eerste sessie. Vijf vullingen. Dat viel niet mee, voornamelijk omdat ik sinds een dag of twee pijn in mijn linkerkaakgewricht heb. Probeer dan maar eens wijd open te houden. De vijfde vulling ging niet vanzelf. De snijdende pijn in combinatie met de geur van brandend keratine deed me al omhoog springen als de boor de kies raakte. Langzame boor, fijne boor, zelfs krakend beitelen loste niets op.

Tot de hemel van de verdoving zich aandiende en toen was het zo voorbij.

Aardige tandarts heb ik ook. Over drie maanden zie ik hem weer, voor het volgende kwadrant. Nu nog een gevoelloze linkerwang, maar voor mij mag die spuit er altijd in voortaan.

Dit is het uitzicht van kamer 301 in pensão Fredemar in Sines. Ik het het als bureaublad op mijn PowerBook staan. Dat geeft me het idee dat ik elke dag nog naar buiten kijk. Zat ik nu maar in Portugal. Daar is het nu koud, maar in het zonnetje lekker warm. En het is er rustig.

Af en toe ga ik daar naartoe om er rustig te kunnen werken. Ik zou het liefst nu ook gaan, maar er zijn praktische bezwaren die in de weg staan. Daarom ben ik nu op zoek naar een plek in Utrecht waar ik rustig kan werken. Aan een nieuw project. Twee dagen in de week. Van 's ochtends tot 's avonds.

Weet je zo'n plek? Laat het me weten.

Het archief met alle stukken die ik ooit geschreven heb (en die ik publicabel acht) is geopend. Nog niet alles staat erin, want in plaats van alle reed geplaatste stukken te verhuizen ga ik ze allemaal opnieuw invoeren. Dat ziet er een stuk netter uit dan. Om te beginnen heb ik van de bundel Uitgestudeerd van alle verhalen verhalen nieuwe fragmenten geplaatst. Je kunt hiernaast klikken.

Eigenlijk doe ik er niet aan, maar stiekem toch wel. Zo wilde ik deze site regelmatiger gaan bijhouden. Weer niet gelukt. En dat terwijl ik nog wel expres foto's van het vuurwerk had gemaakt (de 100.000-klapper is de nieuwe vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid,

we hadden er drie in de buurt, om over lawinepijlen maar te zwijgen) en een plaatje op internet had gevonden van iemand die zelfmoord had gepleegd door een soort van strijker in zijn mond af te steken (pas op, dit is echt een zeer onsmakelijke foto, ik ben er een halve dag beroerd van geweest) en van mijn oudste die zo lief met sterretjes speelde en bij de eerste knal huilend naar binnen vluchtte (houwen zo, jongen, je bent zo snel alweer een kutpuber die geld van zijn vader jat om de buren te terroriseren met lawinepijlen, natuurlijk doe je dat, ik deed het ook).

Maar het feit is dat ik het alweer zo druk heb en en nog steeds mijn deadlines niet goed in de gaten houdt. En zo. En zo gaat er vast weer een jaar voorbij.

De Neude is een evenementenplein. Dat betekent dat iedere keer als iemand iets geks verzint er gelegenheid is dat uit te voeren op de Neude (Ja, DE Neude). Voor het tweede jaar hebben we het glazen huis met 3FM dj's. Een maand of wat geleden stond er ook een glazen huis, een schaamteloze naäperij van een gamesproducent. Ideële initiatieven kapen voor commerciële doelen is wel heel fout.

De eerste dagen trok het glazen huis niet veel belangstelling, maar inmiddels staan er steeds vaker groepjes mensen voor. Of klasjes schoolkinderen met een spandoek. Alles voor het goede doel. Dit jaar Congo. Inmiddels weet iedereen dat geld sturen niet zo heel veel zin heeft (150 van de 189 tsoenamimiljoenen nooit op zijn plek gekomen, het is toch om te huilen), maar ja, niets doen is ook weer wat.

Dus dan gaan we maar op de Neude staan. In de postbussenruimte staat trouwens een tv-camera, gericht op de Neude. Dat een 3FM-dj zijn privacy opgeeft is daar aan toe, maar ik wil ongestoord over de Neude kunnen lopen zonder dat iemand in Balk of Varsseveld dat ziet op zijn pc. Dus pas erop als je met je overspelige geliefde over de Neude loopt. De wereld ziet u.

Van Wijbrand Schaap, theaterrecensent, ook met mooie foto's.

Boro Balkanrestaurant

De Absinterklaasavond is uitverkocht, maar zoals altijd komen er mensen niet opdagen. Mocht je toch nog de gok willen wagen, stuur dan een e-mail naar absinterklaasavond@maisquenada.com en je hoort of er nog een plekje voor je vrij is. Een kaart kost 10 euro en dat is inclusief absinthapjes, absintproeverij en drie artiesten.

---

Vergeet Lekker, vergeet SpecialBite, vergeet Iens of de Michelingids als je in Utrecht uit eten wil. Op de site maarhoewashet.nl vind je recensies van Utrechtse restaurants door Utrechters. Horeca of hoereca, je kunt het hier lezen. De recensenten van MHWH.nl zijn allemaal vlotgebekt en snelgepend, dus alleen het lezen is al een genot. En daarbij: je moet altijd aan de locals vragen waar het eten goed is. Vanaf nu altijd een seintje als er weer een eet- en drinkgelegenheid is gefileerd. Of opgepijpt.

---

Ik woonde vroeger in een wijk waar Oud-en-Nieuw in de herfstvakantie begon. Eerst werd de vuurwerkvoorraad van vorig jaar opgemaakt en hoe dichter de zonnewende naderde, hoe nieuwer het spul werd. En zwaarder. De laatste drie dagen van het jaar was het salvo soms zo zwaar dat de hele buurt in grijze rook was gehuld.

Ik hoor het sinds een paar dagen weer knallen, terwijl ik er kilometer vandaan woon. Maar ik hoorde ook Galgenwaard als één stem liederen zingen. Er is een voetballer dood. Ik ben zijn naam alweer vergeten, maar hij was heel jong. Een paar jaar geleden is een voetballer van NAC bij een auto-ongeluk omgekomen. Samen met zijn vriendin. In een Smart. Een eenzijdig ongeluk. De meeste eenzijdige ongelukken met een man en een vrouw in de auto zijn het gevolg van seksuele handelingen achter het stuur. Het politierapport is niet openbaar gemaakt.

Het is droevig, iemand van 26, ook al deed hij iets wat me niet interesseert en het is heel mooi dat een vol Galgenwaard voor hem zingt. Wasmanden vol beertjes, beken van tot tranen gestolde paraffine.

Na afloop van de bijeenkomst hoorde ik het weer knallen. Ik vroeg me altijd af wat de lol ervan was, dat eindeloze zielloze knallen. Maar is het toch een soort uitdrukking van een soort van een gevoel, neem ik aan.

Nog vier weken en dan is het weer voorbij.

---