In april van dit jaar werd ik in huis geconfronteerd met een indringer. Ik loop nog steeds rond met gevoelige enkelbanden en nog steeds vinden we sporen in huis van zijn destructieve aanwezigheid. Ik ben weggekomen, nog. Ik ben niet aangerand of neergestoken. Dus wat zeur ik nu?Een paar weken later kwam ik de persoon in kwestie op straat tegen. Toevallig had ik die dag een bruiloft, dus niemand keek ervan op toen ik straalbezopen in bed rolde. De politie wist me te vertellen dat de dader vrijgelaten werd. Per ongeluk (neem ik aan) noemden ze zijn naam. Hij was van Surinaams-Antilliaanse afkomst.Ik woon niet in Hoogerheide en ik zit niet op een basisschool, maar sinds een paar dagen voel ik me beroerd.Ik ben kwaad. Ik ben nooit bang geweest in huis, op straat of in een café. Ik ben eigenlijk nog steeds niet bang, maar opeens voel ik weer wat ik voelde toen een vreemde mijn huis binnendrong, me tegen de grond werkte en daarna mijn kantoor sloopte. En mijn machteloosheid. Machteloosheid.