Into Amy
15 februari 2008, 11:57
Ik heb de
hele godganselijke dag Amy Winehouse op staan. Zoals
altijd sukkel ik achter de ontdekkingen aan. Dat
heeft met mijn verknipte karakter te maken. Als
iedereen er over begint te praten ('Weet je wat ook
goed schijnt te zijn?'), dan hoef ik al niet meer.
Waarom is dat eigenlijk? Misschien omdat het
merendeel van die mensen ook niet verder komt dan er
over praten. Napraten. Er zijn mensen die zich druk
maken over de economie. Er zijn mensen die zich druk
maken over het milieu. Er zijn mensen die zich druk
maken over de islamisering. Ik maak me druk over de
domheid van de mens. Of eigenlijk, ik maak me er
allang niet meer druk over, ik trek me er niets meer
van aan wanneer iemand 'doedoei' zegt bij het
weggaan. Of 'meis' tegen een meisje zegt. Of naar
'Boer zoekt vrouw' kijkt. Ik verlies alleen de
interesse in dat soort mensen. Er zit iets namelijk
iets behaagzieks in die woordkeuze en dat gedrag. Een
voortdurend signaal van 'ik hoor erbij'. Ik hoor ook
ergens bij, maar dat voortdurende 'rondcommuniceren'
maakt me misselijk. Het paradoxale is dat dit
opschrijven ook al zo walgelijk behaagziek is.
En zo was ik bijna Amy Winehouse misgelopen. Maar nu is ze van mij en geen enkel puber kan haar van me afnemen. Ik word gelukkig als ik naar haar stem luister. Dat is het. Gelukkig. Dat het nog bestaat.
En zo was ik bijna Amy Winehouse misgelopen. Maar nu is ze van mij en geen enkel puber kan haar van me afnemen. Ik word gelukkig als ik naar haar stem luister. Dat is het. Gelukkig. Dat het nog bestaat.