Ik loop de hele dag aan iedereen te vragen of ze willen herhalen wat ze zeggen omdat ik het niet versta. Ik dacht dus dat ik zo doof was als een kwartel. De test op oorchek.nl leek dit te bevestigen, maar wie schetst mijn verbazing toen ik de uitslag kreeg:



Het zal wel komen omdat ik geen mp3-speler heb (ook geen iPod, maar die zijn veilig).

Er was een tijd dat ik aan de tv verslaafd was. Mijn toestel stond 14 uur per dag aan. Minstens. Het stond op een soort draaipunt in mijn kamer (ik had een eenkamerwoning), zodat ik aan mijn bureau, eettafel, bed, bank of aanrecht niets hoefde te missen. Dat was begin jaren negentig.

De genezing van deze verslaving bleek heel een eenvoudig: meer tv-zenders. De tien Nederlandstalige zenders hebben mijn kijkplezier volledig vergald. Ik kan er niet meer naar kijken, naar die boeren die vrouwen zoeken, kinderen hun ouders, nerds een lekker wijf, lekkere wijven een eind aan hun relatie op een tropisch eiland, Amerikaanse comedians hun lach, gristenen een antwoord...

Ik zou graag weer kijk- en luistergeld betalen.

Dat het geheel meer is dan de som der delen geldt ook voor een band. Maar dat het geheel superveel is door in je voordeel te gaan rekenen met de delen is een misverstand. Een misverstand dat in de jaren zeventig leidde tot het fenomeen 'superband'. Die ontstond door het samenvoegen van verschillende andere succesvolle bands. Met liefst alleen de meest charismatische leden daarvan. Dat werkte meestal niet. Eén ego in een band is genoeg om de platen historisch en klassiek te maken. Vier ego’s in een band leidt tot saaie voortsukkelende bombastische treurnis. Gelukkig maakte een superband meestal maar één plaat. Daarna had iedereen ruzie met elkaar.
Electronic is uit datzelfde misverstand ontstaan. Bernard Sumner van New Order en Johnny Marr van The Smiths schreven de nummers, Neil Tennant van Pet Shop Boys produceerde het en daarmee had je drie toppers van de Manchester scene bij elkaar.
Veel heeft het niet gedaan. Maar altijd toch meer dan het samengaan van The Buggles met Yes in de jaren tachtig deed, door de twee klassiekers: Get The Message en Some Distant Memory. Benieuwd hoe ze geklonken hadden als Morrissey ze gezongen had.
Ik had deze twee op een bandje staan toen ik in één nacht naar Barcelona reed, met drie betalende lifters die ik nooit eerder gezien had. Ik was net twee weken eerder verlaten door mijn grote liefde. Nu vind ik dat teksten in popmuziek helemaal niet belangrijk zijn, maar deze nummers gingen over een meisje ‘build like an angel, six foot tall’, en over ‘I don’t know if I could survive without seeing you’. Ik mimede de nummers mee, badend in heerlijk zelfmedelijden, tot mijn lifters smeekten of ze ook iets anders mochten horen.
Een jaar later werd in Portugal mijn gettoblaster uit mijn auto gestolen, inclusief het bandje met deze twee nummers. Ik heb ze daarna nooit meer op een bandje gezet, misschien ook omdat ik een onvoorstelbaar leuke nieuwe vriendin kreeg.

Plak onderstaande URL in iTunes en luister naar mijn gesproken column:

http://www.lowlands.nl/llovcast.xml

Soms zie je wel eens filmposters en -advertenties met juichende recensies. Juichende recensies uit de Viva, Linda. en De Gelderlander. Werken daar dan geen goede recensenten? Dat zou best kunnen. Maar het is een veeg teken.

De weduwnaar, ook wel bekend als de nieuwe Kluun, van Kluun werd in de Volkskrant gerecenseerd door Milou van Rossum. Ik heb niets tegen Milou van Rossum (we hebben zelfs ooit gezoend in 1985, maar dat leidde tot niets, het was leuker met haar uit te gaan en dat hebben we gedaan tot ze naar Amsterdam verhuisde) maar ze is de moderecensente van de Volkskrant.

Hoe zou dat gegaan zijn op de redactie? Iemand beslist daar dat het De weduwnaar een kutboek is, maar dat je je niet kunt veroorloven het over te slaan, vanwege voorganger bestseller enzovoort. En daarom wordt het aan de moderecensente gegeven. Ik heb niets persoonlijks tegen de moderecensente (ik weet dat Milou goed kan schrijven en ze heeft er voor gestudeerd en misschien is dit een nieuwe stap in haar carrière), maar het is een overduidelijk signaal van de literatuurredactie aan Kluun, om het door de moderecensente te laten bespreken.

Ik heb noch de oude, noch de nieuwe Kluun gelezen, maar ik mag lijden dat hij er 300.000 van verkoopt.

Over 22 jaar zit ik, 67 jaar oud, hopelijk vief, helder in mijn hoofd en in het bezit van al mijn tanden te rentenieren aan de Algarve in Portugal en zal ik met weemoed denken aan die keer dat ik nerveus als een klein jongetje in het bed lag van Wendy P., in Nijmegen, nu 22 jaar geleden.

We leerden elkaar kennen op een feestje in Utrecht. Ik vertelde haar dat ik ‘Oproepen, mededelingen’ in de Volkskrant elke dag spelde, op zoek naar bizarre of ontroerende advertenties. Ze zette een advertentie voor me en ik ging naar haar toe.
Ik hoop dat ze dit niet leest, want ik kan me helemaal niet meer herinneren wat we die dag gedaan hebben. Ik heb bij haar gegeten en waarschijnlijk zijn we de stad in geweest. Maar ik weet niet meer waarheen. Ik weet nog wel dat ik mocht kiezen waar ik die nacht sliep. Bij haar in bed (nouja, een matras op de grond), of op het logeermatras. Ik koos het logeermatras, ik weet ook niet meer waarom.

’s Ochtends bleven we heel lang in bed liggen. Ieder in zijn eigen bed. Wendy zette muziek op. Ze had een bandje opgenomen van haar huisgenoot met Soul Mining van The The. De plaat was het jaar daarvoor uitgeroepen tot favoriet van Oor, maar het was me gelukt er nooit naar te luisteren. Wendy had een alles-in-een apparaat, zo’n grote platte bak met een platenspeler, een cassettedeck en een radio. Het cassettedeck deed het niet goed meer, tenzij ze een blokje op de Play-toets zette, de rookkleurige kap dichtdeed en de boel verzwaarde met een dik boek.
Met deze ingenieuze, maar wankele constructie luisterden we naar Soul Mining en begonnen we voorzichtig te zoenen.

De advertentie in de Volkskrant die ons had samengebracht was een even ingenieuze als wankele constructie, bleek toen we later onhandig onder de douche seks met elkaar probeerden te hebben. Onze Play-toets deed het niet, hoe hardnekkig we de boel ook aan de praat probeerden te krijgen.
Met een soort van onzekere glimlach ging ik bij haar weg. Ik heb nooit meer iets van haar gehoord.

Wat een prachtige plaat was het toch, Being Boring van de Pet Shop Boys. Ik heb er een column over geschreven op lowlands.nl, dus die moet je daar maar even nalezen.

Er is nu zelfs een site geheel gewijd aan dit ene nummer, met de videoclip van Bruce Weber.

De clip kun je hier downloaden. En let dan maar op of je Eagle Eye Cherry (de broer van Neneh) en de dochter van Robert de Niro kunt ontdekken.

Stel, je bent literair recensent van een van de grootste kranten van Nederland. Er verschijnt een roman, de vierde alweer, van een schrijver die een tijdlang tot de generatie Nix werd gerekend. Je haat alles wat met die 'beweging' te maken had, dus je slaat dat boek gewoon over. Nix, dat is Giphart, dat is Zwagerman, dus dat kan niks zijn, dat boek.

En opeens is het boek een bestseller. Andere grote kranten prijzen het aan als de literaire knaller van het jaar. Het boek wordt voor elke grote literaire prijs van Nederland en België genomineerd. De schrijver verschijnt op radio, tv en in elke krant. Ook de jouwe.

Ja. Daar sta je dan. En nu?

Maar dan gebeurt er voor jou iets geweldigs: het boek wordt wel genomineerd, maar het wint niet. Bij elke uitslag wijd je zowat een groter artikel aan het boek dat niet wint dan aan de winnaar. En als de vierde en laatste prijs niet naar dit boek is gegaan staat je artikel zelfs op de voorpagina van de Volkskrant.

Omdat je Nederlands heb gestudeerd en een beetje verstand van retorica hebt schrijf je zonder ogenschijnlijk waardeoordeel over het boek van Tommy Wieringa. Maar je noemt hem wel de Joop Zoetemelk van de literatuur. En je haalt wel iedere keer Wieringa als verliezer aan. Zonder waardeoordeel. Wieringa. Die niet won. Vier keer. Met citaten. Zonder waardeoordeel. Zodat hij wel als slecht verliezer overkomt. Het zelfgenoegzame leedvermaak druipt van de pagina.

En zo heb je jezelf vier keer gerechtvaardigd. Ja, je hebt Joe Speedboat gemist, maar zo laat je iedere keer weten dat jij als enige hebt gezien dat het geen goed boek is en dat je het terecht niet besproken hebt.

Knap hoor, Arjan Peters. Wat moet het fijn zijn om Arjan Peters te zijn. Als je Arjan Peters bent.

Morgen meer hierover.

Ja, wat is het toch altijd gezellig, Koninginnedag. Lekker in de gracht piesen, passanten in hun gezicht schreeuwen en je troep laten vallen waar je staat. Sinds ik kinderen heb vier ik Koninginnedag op een heel andere manier. Weer net als vroeger, zal ik maar zeggen.

Dit jaar weer goed gescoord. Twee prachtige Arcopal ovenschalen uit de sixties. Vijftien pakken fotopapier voor inktjet voor 20 euro (nu nog een printer) en heel veel kinderspeelgoed. Toen de kinderen 's ochtends wakker werden riepen ze enthousiast 'De koningin is langsgeweest!'. Dat is al een reden het koningschap niet af te schaffen. Het is al een ceremoniële functie geworden, een verschijnsel in het rijtje Sinterklaas en Paashaas.

Ondertussen hard gewerkt aan websites, zoals deze en deze en teksten bedacht voor dit.

Verder het genoegen mogen smaken Naema Tahir te mogen interviewen. Het was telefonisch, maar toch ben ik onder de indruk van haar welbespraaktheid en haar rake observaties en dat alles gecombineerd met een sympathieke uitstraling.

En zo raken deze pagina's in het slop...