Het zijn natuurlijk geen opwindende cijfers, 750 bezoekers in een maand, maar het is wel een verdubbeling sinds de verhuizing in december die me tijd en wijle onbereikbaar liet. Met een beetje geluk zit ik weer snel op de oude aantallen van 2.000 per maand.

Gisteren hebben we afscheid genomen van Lieke Timmermans, die 7 jaar lang de publiciteit van Tivoli verzorgde (en mij op de gastenlijst zette, in Tivoli kennen ze me als 'Jack plus 1'). Ze gaat voor zichzelf beginnen. Voor jezelf beginnen is fijn, want dan kan je zelf bepalen wanneer je die tachtig uur per week werkt. Afijn. De borrel van vijf tot zeven liep natuurlijk uit de hand, zoals het hoort. Om negen uur werden we Tivoli uitgeveegd, waarna we gingen doorzakken in café België. Onder mijn arm had ik de plastieke Lieke, die de gasten op de afscheidsborrel had verwelkomd. geduldig heeft ze de laatste uren bij België uitgezeten. Het was gezellig. Dronken en mijn pak vol nachosaus kwam ik om middernacht weer thuis.

Eigenlijk is het afscheid geen afscheid, want Lieke blijft gewoon doen wat ze deed, soms zelfs vanuit het kantoor van Tivoli. Moderne tijden.

Het was heel lang je beste vriend, maar door omstandigheden ben je elkaar uit het oog verloren en opeens krijg je de kans elkaar weer te zien. Je hebt je er lang op verheugd en dan... valt het zwaar tegen. Zo voelde het concert van Tuxedomoon op 27 januari in Tivoli de Helling een beetje. Ik leerde Tuxedomoon in 1979 kennen door een recensie van een concert van een lezeres van Viva. Pas weken later hoorde ik voor het eerst een nummer van ze (Special Treatment For The) Familyman en tot 1983 maakten ze de ene verbijsterende plaat na de andere. Ik was zo'n hardcore fan dat ik me niet kon voorstellen dat er buiten mij mensen waren die deze muziek begrepen. In 1983 vertrok Blaine Reininger (ook een Macgebruiker, trouwens). Het was Breaking News in VPRO's Frontline in maart 1983. Er werden nog een paar aardige platen gemaakt met her en der een uitschieter, maar verder leek de muziek van de strekkende meter. Enkele prachtige soloprojecten daargelaten. En de duoprojecten van Blaine en Steve.

In 2004 verscheen een nieuwe plaat en ondanks dat ik hem na een keer draaien nooit meer heb opgezet ben ik toch naar het concert gegaan. De nummers klonken bloedeloos en ongeïnspireerd, vooral vergeleken met de drie of vier oude nummers die erdoorheen kwamen. En zo zag de band er ook uit. Ongeïnspireerd en zonder een relativerend lachje, enkele uitzonderingen daargelaten. Er was wat visueel gedoe van een onbekend iemand die zeer amateuristich met een videocamera zat te spelen, maar dat zag er beschamend amateuristisch uit. Jammer, heel jammer (volgens deze meneer was die videoknutselaar Bruce Geduldig, maar die naam heb ik niet horen vallen.

Er stond wel iemand cd's te verkopen. Hij deed goede zaken. Helaas was ik niet alert genoeg, want de vier platen die ik nog niet had had ik na afloop nog steeds niet omdat iemand anders er mee aan de haal ging. Gelukkig heb ik zijn e-mailadres.

Verloren avond? Nee, niet echt. Al was het alleen maar doordat Tuxedomoon en de bandleden cd's hebben uitgebracht in de serie Made to Measure. Tivoli de Helling staat nagenoeg naast de Pastoefabriek die in de jaren zestig een meubellijn uitbrachten genaamd Made to Measure (en ik heb daaruit een kast).

En omdat ik aan de praat raakte met een mevrouw en binnen een minuut al een gesprek had over plassen. Zij begon.

Maar ja, daar ging ik eigenlijk niet voor.

Het mag eigenlijk geen ham heten, maar ik doe het toch: schouderham. Het is een fantasienaam geloof ik, want de schouderkarbonade die wij eten mag eigenlijk geen karbonade heten. Maar ja, schoudervlees, dat klinkt zo naar vlees en eigenlijk wil je niet weten dat je dood beest aan het eten bent. Afijn. Schouderham is gepekeld vlees dat na een tijd rijpen gegeten kan worden. In Nederland is daar een procédé voor bedacht zodat je binnen een paar dagen al schouderham kunt eten. Het is altijd mijn lievelingsbroodbeleg geweest, van die natte kledders vlees in een vetvrij papiertje.

Het spul is populair, want er is een prijzenslag uitgebroken onder de supermarkten. Bij Albert Heijn koop je nu al 150 gram voor 65 cent, dat is 43 cent per ons. Omdat de prijs nagenoeg gelijk is aan de prijzen bij de Aldi en Lidl neem ik aan dat het uit dezelfde fabriek komt.

Ik kan me herinneren dat begin jaren tachtig een ons schouderham 1,69 kostte, in guldens. Dat is 77 cent. Schouderham die goedkoper is dan 20 jaar geleden? Tijd om deze eens te proeven dus. Als je de verpakking, waarvan het Euroshopper-merk verdwenen is omdat het nog goedkoper is, opent ruik je (ik kan het niet helpen) kattenvoer. Nu kan kan kattenvoer best lekker ruiken, maar eten is een ander verhaal. Afijn, onze kat heeft met smaak een plakje opgegeten. Ham hoort inderdaad vlezig te ruiken, maar niet viezig. Ham die je in het buitenland koopt, of bij een echte slager, is droog en heeft een duidelijk zichtbare vezelstructuur.

Deze ham niet. Deze ham is sponzig. Hij lijkt wel geperst. Het enig wat de herkomst als spierweefsel nog weggeeft is de hoeveelheid gaatjes, waar de aderen zaten – tenzij dit de kanalen waren waardoor de pekel naar binnen werd gespoten. De perfecte ronde vorm geeft het natuurlijk al weg dat deze ham geperst is. Hij ruikt niet naar ham en de smaak valt ook niet mee. In een tosti is dit wanproduct misschien nog wel te verdragen, maar gewoon op brood is het niet weg te krijgen.

Is in dit geval vies lekker? Ik twijfel ernstig en ben geneigd het hele pak aan de kat te geven. Maar er is natuurlijk ook de dubbele boterham met ham en mayonaise, een traditioneel gerecht uit de keuken van mijn moeder. Met minstens drie plakjes en een dikke laag Belgische mayonaise is dit opeens een traktatie. Ja mensen, zo is vies echt lekker (al is het met goede achterham nog veel lekkerder).

Product: schouderham, 150 gram
Merk: Vleeswaren
Winkel: Albert Heijn Twijnstraat, Utrecht
Prijs: 0,65

De hoogste constructie van Nederland is op dit moment de zendmast van Lopik (De Gerbrandytoren, met 375 meter hoger dan de Eiffeltoren en in december omgebouwd tot kerstboom). Utrecht wil graag een partijtje blijven meeblazen en bekijkt nu plannen voor de Belle van Zuylentoren, een gebouw van 262 meter hoog waarin, natuurlijk, alle denkbare functies verenigd zullen zijn. De naam ontleent de toren aan Belle van Zuylen, een vooruitstrevende non-conformistische vrouw. Want dit gebouw is dus blijkbaar ook vooruitstrevend en non-conformistisch. Want hoger dan de Domtoren. Ooit is afgesproken om in Utrecht niet hoger te bouwen dan de Domtoren. Dat is het gevolg van de schrik toen de Neudeflat (60 meter) in de binnenstad verscheen. Inmiddels mag aan de randen van de stad hoger gebouwd worden.

Er is een eigenaardig misverstand dat een stad pas een stad is als er hoog wordt gebouwd. Een stad is een stad door de voorzieningen. Theaters, bioscopen, hoger onderwijs, plekken voor debat, enzovoort. Niet door hoogbouw. Natuurlijk is de skyline van New York indrukwekkend. Wie Manhattan gezien heeft vanaf Willamsburg in Brooklyn of vanuit een vliegtuig dat 's avonds opstijgt vanaf New Jersey weet wat ik bedoel. Maar de skyline van Utrecht was er al voor Manhattan voor een fooi van de indianen was afgetroggeld.

Dus van mij mag die skyline blijven. Sterker, ik zou hem willen voordragen voor de Werelderfgoedlijst van Unesco. De Neudeflat is op een zodanige manier geconstrueerd dat hij in éen keer opgetild en weggevlogen kan worden en met de introductie van digitale televisie en radio heeft de zendmast van Lopik eigenlijk ook geen functie meer.

Elke voorstander van hoogbouw moet op een dag met zwakke wind maar eens over het Domplein of rond het station fietsen. Hoogbouw versterkt elk zuchtje wind.

Doe mij Utrecht maar zonder non-conformistische gebouwen. Vooral als dat non-conformisme van een projectontwikkelaar komt.

De oude pagina's van deze site (2002 t/m 2005) zijn weer bereikbaar gemaakt en verlost van hun irritante Nedstat-tellertje. De opmaak van die pagina's is niet helemaal zuiver, dus het kan zijn dat je een rare opmaak te zien krijgt in een non-Macbrowser.

Deze site is het mooist op Safari. Firefox geeft de schaduwen en de interlinie in de header niet goed weer en Internet Explorer (Mac en Windows) begint daarnaast met een flinke partij wit. Even scrollen. Maar je ging toch al een Mac kopen die bij je iPod paste?

Wat is er typisch Utrechts aan Utrecht? De Dom? Hoog Catharijne? De werfkelders? Ja. Werfkelders heb je alleen in Utrecht, wat Amsterdamned de wereld ook wilde laten geloven. En de Dom is zo Utrechts als het maar zijn kan, de hele 112 meter en 458ofzoiets treden lang. Maar ja, uitgekauwd. De Dom als logo nemen is net zoiets als de Dom vergelijken met een erectie. Of een slagzin kiezen met een woordspeling op 'dom'.

Gelukkig zijn er ook andere Utrechtse zaken om trots op te zijn. Zoals het Wittevrouwen witbier (helaas ook het 'Dom Blondje' witbier), de Dommetjes (cholesterolbom in dikke laag pure chocolade en weer die verdomde Domtoren, shit nu doe ik het zelf). Maar het Utrechtst van alles is de Vocking leverworst. Ik ben geen fan van leverworst maar de jarenlange aanprijzing van het product als 'bakleverworst' is in het collectieve geheugen van elke Utrechter gegrift.

De Vocking leverworst is Utrecht.

Soms worden er dingen gemaakt en verkocht waarvan je je afvraagt, waarom in godsnaam. Of soms vind je dingen lekker waarvan anderen denken, waarom in godsnaam.

Een zo'n product is 'wafelbolletjes kaas'. Ik zag een doos staan bij de Aldi en uit nostalgische overwegingen nam ik een doos mee. De wafelbolletjes kaas zijn bedoeld als aperitief, ofwel borrelhapje. Het zal wel. Ze zitten verpakt in een aluminiumkleurig folietje. Om de smaak en geur te bewaren, waarschijnlijk. Als je de zak opentrekt komt er een duidelijke lucht van kattenbrokjes omhoog. Een vrij penetrante en tegelijk muffe geur. De wafelballetjes zijn gemaakt van het zelfde spul waar ze ijshoorns van maken, maar dan die vieze, die heel snel week worden en nog het meest op ouwels lijken. Ze zijn neutraal van smaak, maar toch een beetje zoetig, vandaar dat ze gebruikt worden, neem ik aan. De twee helften vormen samen eerder een eitje dan een rond balletje.

Smaken de wafelbolletje naar kaas? Ja. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Uit de lijdt van ingrediënten kan ik opmaken dat de vulling gemaakt is van soja lecithine, gedeeltelijk geharde plantaardige oliën, weipoeder en maar liefst 12,6 % kaaspoeder. Door de schep zout erbij is het niet belangrijk welke kaas er gebruikt is.

De kaasvulling heeft een beetje de structuur en kleur van smegma. Over de smaak daarvan kan ik niets zeggen, want ik was me twee keer per dag en dat deden alle meisjes in mijn leven ook. Overigens wordt over smegma vaak neerbuigend gedaan, maar smegma is goed, zo lang je je maar twee keer per dag wast in je kruis met niet teveel zeep. Soja lecithine is trouwens ook heel goed, dat bevordert je je geheugen en het verlaagt je cholesterolgehalte

Zijn wafelbolletjes lekker? Nee. Ze zijn vies. Maar ondanks dat heb ik de hele doos leeggegeten.

Product: Wafelbolletjes kaas, 125 gram
Merk: Savoury Club
Winkel: Aldi Groeneweg, Utrecht
Prijs: 1,29 (geloof ik)

Ik poetste vroeger nooit mijn tanden. Nou nooit, dat is niet helemaal waar. De dag voor ik naar de tandarts moest ja. Verpalen in Breda, ik zal het nooit vergeten. Als je opgeroepen werd moest je ruim op tijd zijn. Wie het eerste binnen kwam werd het eerste geholpen. Dan stonden we daar buiten om half 8. Hij had een Opel Rekord Coupé. Altijd een hekel aan Opels gehouden. Verpalen deed ons pijn en we waren blij dat we later naar Dries gingen, ook in Breda. Die vonden we fijn want die boorde zelden. Maar ja, zachte heelmeesters...

Het halfjaarlijkse uurtje poetsen was vrij zinloos, zodat op mijn vijftiende nagenoeg al mijn kiezen gevuld waren. Toen werd ik verliefd op Astrid uit mijn klas. Astrid had nul gaatjes en van de ene op de andere dag begon ik met poetsen. De laatste dertig jaar zijn er geen gaatjes meer bij gekomen. Ik heb wel twee kiezen verloren, door het prutswerk van Dries. Achteraf hadden we het nog niet slecht met Verpalen. Hij sloeg en kneep, maar hij leverde wel vakwerk af.

Achteraf denk ik dat ik van nature sterke tanden heb, anders liep ik nu allang met een kunstgebit (Wat me vroeger het hoogst haalbare leek: mooi witte tanden die niet pijn deden als je in ijs beet. Bejaarden met een volledig eigen gebit vond ik gek.). Vullingen zijn echter niet voor altijd. Het amalgaam begint te bobbelen en los te raken dus 2006 wordt het jaar van de gebitsrenovatie. Alle kwikrommel eruit en mooi wit composiet erin.

Vandaag had ik mijn eerste sessie. Vijf vullingen. Dat viel niet mee, voornamelijk omdat ik sinds een dag of twee pijn in mijn linkerkaakgewricht heb. Probeer dan maar eens wijd open te houden. De vijfde vulling ging niet vanzelf. De snijdende pijn in combinatie met de geur van brandend keratine deed me al omhoog springen als de boor de kies raakte. Langzame boor, fijne boor, zelfs krakend beitelen loste niets op.

Tot de hemel van de verdoving zich aandiende en toen was het zo voorbij.

Aardige tandarts heb ik ook. Over drie maanden zie ik hem weer, voor het volgende kwadrant. Nu nog een gevoelloze linkerwang, maar voor mij mag die spuit er altijd in voortaan.

Dit is het uitzicht van kamer 301 in pensão Fredemar in Sines. Ik het het als bureaublad op mijn PowerBook staan. Dat geeft me het idee dat ik elke dag nog naar buiten kijk. Zat ik nu maar in Portugal. Daar is het nu koud, maar in het zonnetje lekker warm. En het is er rustig.

Af en toe ga ik daar naartoe om er rustig te kunnen werken. Ik zou het liefst nu ook gaan, maar er zijn praktische bezwaren die in de weg staan. Daarom ben ik nu op zoek naar een plek in Utrecht waar ik rustig kan werken. Aan een nieuw project. Twee dagen in de week. Van 's ochtends tot 's avonds.

Weet je zo'n plek? Laat het me weten.

Week 4, deze keer.

Wij zijn dwergen op de schouders van reuzen, wisten de schrijvers in de Renaissance al. De eerste plaat die ik zelf kocht was Relics van Pink Floyd. Het was een cut-out die bij de supermarkt lag. Een cut-out was eigenlijk een lp van mindere kwaliteit, geperst van afgeschreven matrijzen. Vaak was het een manier om onder de vastgestelde adviesprijs uit te komen. Voor straf dat je hem goedkoop had werd de hoes stuk gemaakt. En dat noemen ze dan de goeie ouwe tijd.
Relics is een verzameling van singles uit de psychedelische tijd (1967-1969) met Syd Barrett, toen Pink Floyd nog geen muziek voor Arbeidsvitaminen maakte. Geen muzak, geen soundscapes, maar nogal heftig voor een vijftienjarige, dus de plaat verstofte al snel.
Jaren later hoorde ik dat de bandleden van Wire hem niet hadden laten verstoffen. 154 (1979) greep regelrecht terug op de vroege Pink Floyd, inclusief de crazy diamond Barrett. Net alle hippies door punks naar buiten geslagen en dan een psychedelica revival? Ik wist niet wat ik hoorde. Dom van me. Klassieke componisten grepen al terug op hun voorgangers.
Ik hoorde 154 voor het eerst op een studentenflat aan de Prof. Verbernelaan in Tilburg en het is net alsof ik de galmende donkere gangen weer zie opdoemen als ik A Touching Display op zet. Vooral met dat galmende slotakkoord. Ik ruik de muffe lucht van De Spoel weer en ik zie mezelf dansen in Swinge bij Dinge op Coïtus Interruptus van Fad Gadget en Babies in Jars van John Ellis & Rapid Eye Movement (niet te verwarren met R.E.M.). Danstenten die verdwenen zijn, maar in je geheugen zijn blijven haken als de naald van een platenspeler in een klont stof in de groeven van een lp.
In tegenstelling tot Relics is 154 bij mij dus nooit verstoft. Sterker nog. Iedere keer als ik mensen enthousiast over Franz Ferdinand en aanverwanten hoor heb ik de neiging 154 tevoorschijn te halen. Dat is een neiging die ik onderdruk. Ik had zelf altijd al een hekel aan betweters die rondtetterden dat de muziek van tegenwoordig een herhaling van zetten van vroeger was. Het is nu eenmaal niet anders: de muziek van tegenwoordig is altijd de Stars on 45-versie van de muziek van vroeger.

Een verhaal voor de Verhuiswijzer uit 1997

Dit verhaal verscheen in 1995 in De Daad, een verzamelbundel die bij Arena verscheen. Ook te koop in de winkel. Zo gauw die weer online is.

En weer een verhaal aan het archief toegevoegd

Het archief met alle stukken die ik ooit geschreven heb (en die ik publicabel acht) is geopend. Nog niet alles staat erin, want in plaats van alle reed geplaatste stukken te verhuizen ga ik ze allemaal opnieuw invoeren. Dat ziet er een stuk netter uit dan. Om te beginnen heb ik van de bundel Uitgestudeerd van alle verhalen verhalen nieuwe fragmenten geplaatst. Je kunt hiernaast klikken.

Eigenlijk doe ik er niet aan, maar stiekem toch wel. Zo wilde ik deze site regelmatiger gaan bijhouden. Weer niet gelukt. En dat terwijl ik nog wel expres foto's van het vuurwerk had gemaakt (de 100.000-klapper is de nieuwe vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid,

we hadden er drie in de buurt, om over lawinepijlen maar te zwijgen) en een plaatje op internet had gevonden van iemand die zelfmoord had gepleegd door een soort van strijker in zijn mond af te steken (pas op, dit is echt een zeer onsmakelijke foto, ik ben er een halve dag beroerd van geweest) en van mijn oudste die zo lief met sterretjes speelde en bij de eerste knal huilend naar binnen vluchtte (houwen zo, jongen, je bent zo snel alweer een kutpuber die geld van zijn vader jat om de buren te terroriseren met lawinepijlen, natuurlijk doe je dat, ik deed het ook).

Maar het feit is dat ik het alweer zo druk heb en en nog steeds mijn deadlines niet goed in de gaten houdt. En zo. En zo gaat er vast weer een jaar voorbij.

Ik was nog wat roddels vergeten, maar net zoals altijd waren er maar een paar dingen juist. Er zijn nu Macs met Intelprocessor. De Core Dual processor (codenaam Yonah) krijgt lyrische besprekingen op de pc-georiënteerde sites, dus dat belooft wat. Er is iLife 06, iWorks 06, een radiotuner voor de iPod enzovoort. Het is interessant te zien hoe de PowerPC (door Microsoft gebruikt in de XBox 360) er nu van langs krijgt door Apple.

Afijn, ik knutsel nog even door op mijn PowerBook uit 2000, maar die 20" iMac begint er wel steeds interessanter uit te zien.

Op 1 april 2006 bestaat Apple 30 jaar. Ik denk dat er dan wel weer iets leuks komt.

Aanstaande dinsdagavond (ochtend voor Amerikanen) 10 januari is voor veel Macgebruikers een orgastisch hoogtepunt. Steve Jobs zal zijn keynote (hoe vertaal je dat in het Nederlands? Openingsspeech?) houden waarin naar verwachting veel nieuws onthuld zal worden. Nieuwe hard- en software is altijd een evenement in de Applewereld en ver daarbuiten. Het merendeel van de software en hardware die populair is op pc's begon de zegetocht op een Mac: Word en Excel, PageMaker, Photoshop zijn de bekendste van de programmatuur. USB, FireWire (ook wel iLink), WiFi zijn de bekendste van de hardware. Ook het gebruik van afwijkende vormen en kleuren begon op de Mac en het uiterlijk van Windows is een rechtstreeks gevolg van het bestaan van MacOS. Zelfs in de benaming van voorwerpen neemt Apple telkens het voortouw. De 'i' als prefix, zoals in de iMac, zien we overal en toen Apple OS X introduceerde hernoemde Microsoft de nieuwe versie van Windows onmiddellijk naar Windows XP (waarmee ze lieten blijken dat ze de uitdrukking 'Less is more' niet snappen).

Het is altijd een verrassing wat we te zien krijgen. De speculaties gaan al maanden rond. Dinsdagavond zullen we het weten. Ik heb alvast een klein overzichtje gemaakt.

1. Macs op Intel
Niet echt een verrassing. De verwachting was echter dat ze medio 2006 zouden komen. De eerste laptops met de nieuwe processor zijn echter al gepresenteerd, dus waarom zou Apple achterblijven. Komen ze er ook echt? Ik acht het waarschijnlijk dat er wel werkende protypen getoond worden van de 13,3" breedbeeld iBook en de Mac mini, maar dat ze pas in maart leverbaar zijn. Zoiets flikten ze ook met de iMac die pas na twee maanden leverbaar was. De iMac met iSight zou er van binnen ook veel minder gesofisticeerd uitzien dan eerder versies, schijnbaar ook een teken dat de Intelversie eraan komt. Blijkbaar ziet een Intelmoederbord er niet mooi uit.

2. viiv
VIIV is het multimediaplatform van Intel. Computers op dat platform kunnen als PVR werken en als echt multimediacenter functioneren. Mmm, een Mac mini voor de prijs van een goede harddiskrecorder die ook je AAC'tjes afspeelt.

3. instant-on
De zogenaamde Robson-technologie maakt het mogelijk het OS en de belangrijkste programmatuur in flashgeheugen te zetten. Aangezien de toegangstijd tot een harde schijf in millisconden worden gemeten en die tot flashgeheugen in nanoseconden (miljoensten van seconden), maakt dat je computer razendsnel. Apple heeft een deal met Samsung, maar dan nog zal een GB aan flashgeheugen duurder zijn dan een 60 GB harde schijf. Misschien iets voor PowerBooks?

4. iPod pro
MacOSRumors.com, dat er meestal naast zit heeft het gerucht van een draadloze iPod met ingebouwde iSight-camera en een scherm van 480 pixels breed, uitgerust met Safari. We zullen zien.

5. iPod shuffle verdwijnt voor iPod nano van 1 GB
Grote kritiek op de shuffle was het ontbreken van een schermpje. Dat wordt nu meteen opgelost voor een paar tientjes meer. Tsja, het zou kunnen.

6. Apple 42" Plasma displays met ingebouwde Mac viiv
Een bizar gerucht verspreid via Powerpage.org (mijn favo site). Jason O'Grady is geen ouwhoer, dus ik ben erg benieuwd waar dit vandaan komt.

7. MacOS Xi
Ook een gerucht van mosr, dat i'tje achter de X. We zullen zien.

8. iLife 06
In januari wordt iLife altijd opgekrikt, dus dat zal dit jaar ook gebeuren. Nu lekte echter uit dat er ook zoiets als iWeb bij zou zitten. Dat is een eigenaardige naam, omdat iWeb al bestaat. Google maar eens.

9. iWorks 06
ClarisWorks, AppleWorks, Apple Office, wat de naam ook is, het pakket is het afgelopen decennium enorm groot geworden, zonder dat er veel aan veranderd is. Pages is geen echte vervanging voor Word. Een goed pakket dat Word-documenten kan lezen en schrijven zou heel fijn zijn. Ook zou het fijn zijn als er een woordenboek op basis van de Dikke van Dale bij zat. Een goed Officepakket kan het einde van Microsoft Office voor Mac zijn. Jammer dan. In het laatste nummer van Bright (05) klaagt Marcel Möring dat er geen goede tekstverwerkers voor auteurs zijn. Word is als boodschappen doen met een tientonner. Misschien dat hij dit jaar aan zijn trekken komt.

10. MacOS X 10.5
We zullen zien.

Er zijn nog veel meer geruchten. Ik heb de tien genomen die mij het meest aanspreken. De kans dat ik deze maand nog een nieuwe Mac aanschaf is trouwens klein. Ik werk nog steeds op een 500 MHz PowerBook G3 (2000) die ik drie jaar geleden aanschafte. Ik verwacht rond 2008 op Intel over te gaan...