De kersenbloesem in de tuin van mijn achterbuurman.

Quignon op maarhoewashet.nl: 'Net zoals samenscholingen van mannen op pleintjes beneden Antwerpen authentiek en gezellig aandoen, maar op het Vredenburg en de Neude bedreigend overkomen, zo grijpen die grand-café-interieurs me in Nederland naar de strot.'

Een voordeel van opgroeien in Brabant in de jaren zeventig was de nabijheid van België. Voor iemand op het idee was gekomen zijn vrijgezellenavond in varkenspak in Antwerpen door te brengen liepen wij al elk weekend over de Meir. Als Nederland 1 een film uitzond was dat nieuws, terwijl de BRT elke zaterdagmiddag een hoogtepunt uit de cinematografie op het programma had. En terwijl een galmende Ad Visser in Superclean Dream Machine Jean-Michel Jarre op zette, ging ik op donderdagavond vroeg naar boven om in bed naar Muziek uit de Kosmos van de BRT te luisteren.

Voor er Neue Deutsche Welle was (Einstürzende Neubauten, D.A.F., Grauzone), was er Krautrock, een verzamelterm voor alle soorten van progressieve muziekstromingen uit Duitsland zoals symfonische rock (Eloy, Novalis), psychedelische rock (Amon Düül), space rock (Guru Guru), avantgardistische rock (Can) en elektronische muziek (Klaus Schulze, Tangerine Dream).

Ik viel voor de minimalistische, repetitieve elektronische stroming, zoals die in Muziek uit de Kosmos was te horen. Presentator Flor Berkenbos liet me ook kennis maken met Philip Glass, Brian Eno, Steve Reich en Gavin Bryars. Die van de latere hit Jesus Blood, ja. Ik stond alleen in mijn liefde voor het genre, al had ik het op het vwo daarmee minder moeilijk dan de verdwaalde soulliefhebber: van soul houden was sociale zelfmoord.
‘Muziek uit de Kosmos’ is een beladen naam voor een muziekprogramma. Luisteraars konden ook schrijven wanneer ze een ‘kosmische ervaring’ hadden gehad. Ik had amper benul wat het inhield, maar het gaf me het gevoel dat ik deel uitmaakte van iets bijzonders. Ik weet in ieder geval dat ik zelden het einde van het programma hoorde, wegens een diepe droomloze slaap. Ik val nog steeds in slaap als het over spiritualiteit en new age gaat.
Cyclone van Tangerine Dream uit 1978 was de laatste plaat die ik kocht in het genre. De repetitieve klanken, al dan niet met synthesizer werden opgenomen in de mainstream. Gorgio Moroder (voor Donna Summer) en Patrick Cowley (voor Sylvester) scoorden in 1977 enorme hits met synthesizerdisco. Laurie Anderson scoorde een monsterhit met Oh, Superman.

En de elektronische muziek leeft nog steeds voort, al val je er nu niet meer op in slaap. Je danst erop, als trance.

De posters van de film 37,2° Le Matin, Betty Blue waren in mei 1986 in Parijs niet te missen. Het bijna abstracte beeld van Béatrice Dalle in knallende kleuren (poster en film later in grauwe en slappe imitatie in de film Ik ook van jou) hing op elke abri, boven elke bioscoop. Het duurde nog een jaar voor de film in Nederland kwam, maar toen was het meteen raak. Betty Blue, zoals de film kortweg genoemd werd, draaide in Utrecht zeventig weken als nachtfilm. Voornamelijk bezocht door meisjes.

Alles aan de film van Jean-Jacques Beineix deugt. Een eenvoudige aansprekende en hyperromantische verhaallijn, mooie shots van Frankrijk, aantrekkelijke acteurs, mooie afwisseling van grollen en wanhoop, neukscènes die nooit plat werden (welke man zou niet willen dat een meisje zo lief met zijn pik speelt als Betty op een gegeven moment met die van Zorg doet, of die zo teder kust, zoals in de director’s cut?) en een perfecte soundtrack van Gabriel Yared.

De soundtrack van Betty Blue zou ook de soundtrack van je eigen leven kunnen zijn (op dat rare saxofoonnummertje na). Er is altijd wel een track die ergens onder gezet kan worden. Op weg naar de pinautomaat. ’s Avonds in de auto, terwijl links van je een grote stad aan je voorbijglijdt. Op bezoek bij een stille liefde. Terwijl je de deur uitgaat na een pijnlijk familiebezoek. Uitkijkend over de zee met een picknickmand aan je voeten, een parelende fles rosé in je hand.

Na twintig jaar klinkt de muziek nog steeds fris en niet heel erg ‘eighties verantwoord’, al brengt hij wel herinneringen omhoog aan die tijd. Druk met afstuderen, druk met het veroveren van een boomlang roodharig meisje, ondertussen druk jonglerend met andere veelbelovende vrouwen en druk met het werken aan een schrijvende carrière. Kortom, drukdrukdruk, zoals iedereen in die ik-periode.

Betty Blue bleek de enige succesvolle film uit de carrière van Beineix en de enige succesvolle soundtrack van Yared.

Béatrice Dalle is de VS uitgezet als ongewenste vreemdeling wegens cokebezit en in Frankrijk verschillende malen veroordeeld (o.a. winkeldiefstal en geweldpleging), waarmee ze langzaam in Betty Blue is veranderd.

Zoek de verschillen!

De opwinding over het verdwijnen van de negerzoen is net weggeëbd, inclusief de lolligerds die het bokkenpootje wilden omdopen tot 'pootje', al verwachtten ze wel protesten van de homoseksuelen. Lachen zeg. Vreemd dat niemand over 'Jodekoeken' begon, terwijl de naam 'jodenvet' voor druivensuiker net in onbruik is geraakt.

Als je deze Spaanse chocoladereep ziet komt de opwinding rond de negerzoen als lachwekkend voor. Let even op de manier waarop het negerjongetje is afgebeeld! Dat zou je nu in Nederland niet meer voor elkaar krijgen.

Echt lekker is het niet. Het is witte chocolade met in donkere chocolade omhulde pinda's erin. Ook niet echt vies, maar ik ben fan van bittere chocolade

In Portugal heb ik wel eens salmiakbollen gezien met negertjes op de verpakking. Alsof niet de hele wereld weet dat alleen Nederlanders, Denen en IJslanders (peperdrop!) van drop houden.

Elke minuut wordt er ergens in Nederland ingebroken. Dat zijn 1.440 inbraken per dag (mmm. 1.440 minuten in een dag, goed dat ik dat weet, 168 uur in een week, dat had ik al onthouden). De dader is meestal tussen de 15 en 25 jaar, bekend met de situatie, woonachtig binnen een straal van 3 kilometer van de woning en hij wil in 30 seconden binnen zijn.

Leuk dat soort dingen te weten te komen. Ik las het op deze geweldige site woonwebsite.nl. De site geeft een aantal verrassende tips om het inbrekers moeilijker te maken:



Laat deuren en ramen openstaan. Tsja, met zo'n beveiligingsinspecteur kun je zo'n advies verwachten. En een flinke 'kroting' op je verzekeringspremie!

Tegen de Technische Recherce die foto's gaat maken van de chaos in je huis zeggen: 'let niet op de rommel.'

Er zijn mannen die een hekel aan modezaken hebben. Tegenover de H&M op de Oudegracht staat een bankje. En daar wachten mannen. Geduldig lijken ze, maar dat hebben ze geleerd, om geduld te veinzen. Soms proberen ze hun vrouw met magische blik naar buiten te trekken. Anderen wachten lijdzaam.

Ik niet. Ik mag graag assisteren in en rond damespashokjes. Ik hou van die gretige verbetenheid waarmee het ene kledingstuk na het andere achter het gordijn wordt getrokken. Ik bijt op mijn lippen als iemand haarzelve ondanks toch die broek probeert aan te trekken omdat het nu eenmaal mode is. Ik steun zacht als een perfecte vrouw zichzelf voor de spiegel bekijkt. Ik gluur door het spleetje tussen de gordijnen naar mijn eigen vrouw en fantaseer dat ze me in die volle H&M naar binnen sleurt en... en...

Afijn, maar waar laat je dan het kind en dat was al de reden dat ik buiten stond, op de Oudegracht, in de mannenwachtkamer.

Er was een vervelende documentfout in het Archief terechtgekomen. Ik ben nu begonnen het opnieuw op te bouwen. Om te beginnen alle reisverhalen die ik de afgelopen 8 jaar heb gepubliceerd. De rest komt daarna langzaam weer terug, maar deze keer ga ik eerst wat nieuwere dingen opnemen.

Het Portugees Dagboek is ook helemaal netjes gemaakt. Ja, er zou nog wel een redactieronde overheen kunnen gaan, maar dat komt nog wel. Zogauw ik mijn Epson V700 scanner heb komen er meer en betere scans op de fotopagina. Waarom al die moeite voor een eigenlijk mislukt project van zeven jaar geleden? Misschien om dat het schitterend mislukt is en ik zo weer zou gaan. Wie weet heeft er nu iemand een draadloos netwerk open staan in de buurt van Fredemar...

Oja, en lees de Braziliaanse brieven, van August Willemsen, een van de beste Privé Domein's uit de hele serie.

Dit is dan weer grappig. Het borstbeeld op mijn zolder was van plastic, een rekwisiet van Boekenbal 2000.

Wat ik niet grappig vind is dat de pers dus wel volledig op de hoogte wordt gesteld en ik dus op teletekst moeten lezen dat het een 24-jarige Groninger is. Ik had dat graag van de politie gehoord.

Het gaat goed me, dankjewel. Mijn rechterenkel mag over een week uit het verband en de blauwe plekken op mijn rug trekken vanzelf weg. En ik ben niet eens kwaad op hem.

Ik zat boven te werken toen ik beneden een harde klap tegen het raam hoorde. Ik nam aan dat het mijn vrouw was, die de auto kwam brengen en dat ze boos was omdat ik de achterdeur op de knip had gedaan. Ik liep opgefokt naar beneden en keek pas op toen ik bij de deur stond. Buiten zag een keurig geklede man, getinte huid, zwart kroeshaar. In mijn hoofd maakte ik logisch wat ik zag. Mijn vrouw had een collega meegebracht. Zij was omgelopen naar de voordeur en kwam er zo aan. Maar op het moment dat ik de deur opendeed wist ik dat het foute boel was. 'Laat me binnen,' zei hij. Ik vroeg waarom en hij zei weer dat ik hem moest binnenlaten waarop hij begon te duwen. Ik duwde terug, maar hij was sterker en hij greep naar een binnenzak leek het. Ik schrok, verloor mijn evenwicht en ging neer. Pas later bleek dat ik mijn rug bont en blauw is en dat ik mijn enkelbanden heb verrekt.

De man liep naar de voordeur, maar die was op slot. Terug ging hij niet, maar naar boven. Ik liep naar buiten en riep de buurman dat ik iemand binnen had. De buurman wist het, die had hem net zijn tuin uit gejaagd. Maar ik wilde die vent niet binnen hebben en riep naar boven dat ik hem naar buiten zou laten. Hij kwam even naar beneden, maar schrok toen hij me zag en ging terug naar boven, naar mijn werkzolder. Ik belde 112 (verdomme, ik wist niet meer welke cijfers ik moest intoetsen) en hield contact met ze. Mijn dakraam ging eruit en ik wachtte erop tot hij naar buiten kwam. In de verte hoorde ik de sirenes.

Het is heel raar beneden te staan terwijl er boven iets kort en klein wordt geslagen. Mijn spullen? Mijn computer?

Voor ik het wist werd hij naar beneden gesleept, heftig bloedend. Hij had een hamer op zolder gevonden en daarmee het raam ingeslagen en de politie bedreigd.

Daarna de schrik. De Technische Recherche, de aangifte, de buurvrouw met koffie en wandelingetje door het met bloed besmeurde huis. Overal bloed en rochels. En glas, met bloed besmeurd glas. Een cd-hoesje dat ik niet ken, een rugzak, een cd-walkman.

Als ik terugkom uit het ziekenhuis waar een enorme drukte was omdat meneer de inbreker gehecht moest worden, gelukkig heb ik hem niet gezien, kan ik eindelijk naar mijn kantoortje. Hij heeft met een hamer op een foto van mijn zus staan meppen. Waarom? Waarom heeft hij de laden van mijn kasten opengetrokken? Waarom heeft hij lucifers afgestoken? Waarom mijn Pastoekast kapotgeslagen?

Ik ben niet eens boos op hem. Hij was een kat in het nauw. Maar ik was liever geen getuige geweest van zijn rare sprongen.

Een vriend van mij die fotograaf is deed een reportage bij de Masai. Er was een initiatieritueel dat maar eens in de zoveel jaar plaatsvindt. Een onderdeel daarvan was het drinken van bloed van een pasgeslacht dier. Terwijl de schaal rondging (hij moest ook een slok nemen) begon het bloed te stollen. Veel Masai kokhalsden het bloed terug in de schaal en de laatste kregen gerecyclede klonten.

Ik zou niet snel bloed drinken. Toen ik kind was woonde ik vlakbij een slager. Soms hoorden we varkens gillen en dan gingen we meteen kijken hoe het beest geslacht werd. Een schietmasker op zijn kop, de snee in de hals en het bloed dat in een goot liep en in een emmer terechtkwam om er bloedworst van te maken.

We aten het zeker enkele keren per maand. Mijn oom maakte het ook zelf (net als zure zult). Er was een variant met veel vet erin en met weinig. Ik hield van de zwarte plakken zonder vet. Bloedworst is echt een smaak van vroeger. Ik heb het jaren niet gegeten, tot ik het weer bij Albert Heijn ontdekte. In een pakje zitten drie dunne plakken. Met veel vet.

In de lijst van ingrediënten is 'varkensbloed' er slechts een van de vele. Alsof we moeten vergeten dat het een plak gestold bloed is.

Ik kan me niet veel van de bloedworst van vroeger herinneren. Deze ziet eruit als plakjes rubber. Na het bakken verandert de structuur en wordt de worst korrelig en valt hij snel uit elkaar. Dat gebeurt al snel, zodat omdraaien met een schuimspaan moet gebeuren. Daarna is hij van buiten krokant en van binnen zacht. Op de verpakking staat dat je de bloedworst moet eten met appel of ananas, maar dat is voor watjes. Ik ga voor de pure smaak.

Ik zou eens bloedworst van de slager moeten proberen, want deze bloedworst smaakt voornamelijk naar een omgevallen kruidenrek. Het brengt wel de smaak van vroeger naar boven. Bloedworst maak je volgens deze site zo:

* 5 liter varkensbloed
* 2 pond rauw spek
* kruidnagelen
* nootmuskaat
* zout
* peper
* ± 25 beschuiten

Genoeg voor een bruiloft, zou ik zeggen. Ondanks de kruidenoverdaad heb ik met smaak van de bloedworst gegeten. Ik heb er plezier in mijn gasten onverwachte dingen voor te zetten (sherry, foie gras, kwartels) dus bloedworst gaat er ook een keer van komen.

Overigens heeft mijn huis nog een dag naar gebakken bloedworst geroken. Niet fijn. Conclusie: dit vies is toch lekker.

Volgende keer (als ik het kan vinden) een boterham met reuzel en suiker.

Product: Bakbloedworst, 210 gram
Merk: Albert Heijn Huismerk
Winkel: Albert Heijn Twijnstraat, Utrecht
Prijs: 1,29 (5,95/kg)