De posters van de film 37,2° Le Matin, Betty Blue waren in mei 1986 in Parijs niet te missen. Het bijna abstracte beeld van Béatrice Dalle in knallende kleuren (poster en film later in grauwe en slappe imitatie in de film Ik ook van jou) hing op elke abri, boven elke bioscoop. Het duurde nog een jaar voor de film in Nederland kwam, maar toen was het meteen raak. Betty Blue, zoals de film kortweg genoemd werd, draaide in Utrecht zeventig weken als nachtfilm. Voornamelijk bezocht door meisjes.

Alles aan de film van Jean-Jacques Beineix deugt. Een eenvoudige aansprekende en hyperromantische verhaallijn, mooie shots van Frankrijk, aantrekkelijke acteurs, mooie afwisseling van grollen en wanhoop, neukscènes die nooit plat werden (welke man zou niet willen dat een meisje zo lief met zijn pik speelt als Betty op een gegeven moment met die van Zorg doet, of die zo teder kust, zoals in de director’s cut?) en een perfecte soundtrack van Gabriel Yared.

De soundtrack van Betty Blue zou ook de soundtrack van je eigen leven kunnen zijn (op dat rare saxofoonnummertje na). Er is altijd wel een track die ergens onder gezet kan worden. Op weg naar de pinautomaat. ’s Avonds in de auto, terwijl links van je een grote stad aan je voorbijglijdt. Op bezoek bij een stille liefde. Terwijl je de deur uitgaat na een pijnlijk familiebezoek. Uitkijkend over de zee met een picknickmand aan je voeten, een parelende fles rosé in je hand.

Na twintig jaar klinkt de muziek nog steeds fris en niet heel erg ‘eighties verantwoord’, al brengt hij wel herinneringen omhoog aan die tijd. Druk met afstuderen, druk met het veroveren van een boomlang roodharig meisje, ondertussen druk jonglerend met andere veelbelovende vrouwen en druk met het werken aan een schrijvende carrière. Kortom, drukdrukdruk, zoals iedereen in die ik-periode.

Betty Blue bleek de enige succesvolle film uit de carrière van Beineix en de enige succesvolle soundtrack van Yared.

Béatrice Dalle is de VS uitgezet als ongewenste vreemdeling wegens cokebezit en in Frankrijk verschillende malen veroordeeld (o.a. winkeldiefstal en geweldpleging), waarmee ze langzaam in Betty Blue is veranderd.

Zoek de verschillen!

De opwinding over het verdwijnen van de negerzoen is net weggeëbd, inclusief de lolligerds die het bokkenpootje wilden omdopen tot 'pootje', al verwachtten ze wel protesten van de homoseksuelen. Lachen zeg. Vreemd dat niemand over 'Jodekoeken' begon, terwijl de naam 'jodenvet' voor druivensuiker net in onbruik is geraakt.

Als je deze Spaanse chocoladereep ziet komt de opwinding rond de negerzoen als lachwekkend voor. Let even op de manier waarop het negerjongetje is afgebeeld! Dat zou je nu in Nederland niet meer voor elkaar krijgen.

Echt lekker is het niet. Het is witte chocolade met in donkere chocolade omhulde pinda's erin. Ook niet echt vies, maar ik ben fan van bittere chocolade

In Portugal heb ik wel eens salmiakbollen gezien met negertjes op de verpakking. Alsof niet de hele wereld weet dat alleen Nederlanders, Denen en IJslanders (peperdrop!) van drop houden.

Elke minuut wordt er ergens in Nederland ingebroken. Dat zijn 1.440 inbraken per dag (mmm. 1.440 minuten in een dag, goed dat ik dat weet, 168 uur in een week, dat had ik al onthouden). De dader is meestal tussen de 15 en 25 jaar, bekend met de situatie, woonachtig binnen een straal van 3 kilometer van de woning en hij wil in 30 seconden binnen zijn.

Leuk dat soort dingen te weten te komen. Ik las het op deze geweldige site woonwebsite.nl. De site geeft een aantal verrassende tips om het inbrekers moeilijker te maken:



Laat deuren en ramen openstaan. Tsja, met zo'n beveiligingsinspecteur kun je zo'n advies verwachten. En een flinke 'kroting' op je verzekeringspremie!

Een vriend van mij die fotograaf is deed een reportage bij de Masai. Er was een initiatieritueel dat maar eens in de zoveel jaar plaatsvindt. Een onderdeel daarvan was het drinken van bloed van een pasgeslacht dier. terwijl de schaal rondging (hij moest ook een slok nemen) begon het bloed te stollen. Veel Masai kokhalsden het bloed terug in de schaal en de laatste kregen gerecyclede klonten.

Ik zou niet snel bloed drinken. Toen ik kind was woonde ik vlakbij een slager. Soms hoorden we varkens gillen en dan gingen we meteen kijken hoe het beest geslacht werd. Een schietmasker op zijn kop, de snee in de hals en het bloed dat in een goot liep en in een emmer terechtkwam om er bloedworst van te maken.

We aten het zeker enkele keren per maand. Mijn oom maakte het ook zelf (net als zure zult). Er was een variant met veel vet erin en met weinig. Ik hield van de zwarte plakken zonder vet. Bloedworst is echt een smaak van vroeger. Ik heb het jaren niet gegeten, tot ik het weer bij Albert Heijn ontdekte. In een pakje zitten drie dunne plakken. Met veel vet.

In de lijst van ingrediënten is 'varkensbloed' er slechts een van de vele. Alsof we moeten vergeten dat het een plak gestold bloed is.

Ik kan me niet veel van de bloedworst van vroeger herinneren. Deze ziet eruit als plakjes rubber. Na het bakken verandert de structuur en wordt de worst korrelig en valt hij snel uit elkaar. Dat gebeurt al snel, zodat omdraaien met een schuimspaan moet gebeuren. Daarna is hij van buiten krokant en van binnen zacht. Op de verpakking staat dat je de bloedworst moet eten met appel of ananas, maar dat is voor watjes. Ik ga voor de pure smaak.

Ik zou eens bloedworst van de slager moeten proberen, want deze bloedworst smaakt voornamelijk naar een omgevallen kruidenrek. Het brengt wel de smaak van vroeger naar boven. Bloedworst maak je volgens deze site zo:

* 5 liter varkensbloed
* 2 pond rauw spek
* kruidnagelen
* nootmuskaat
* zout
* peper
* ± 25 beschuiten

Genoeg voor een bruiloft, zou ik zeggen. Ondanks de kruidenoverdaad heb ik met smaak van de bloedworst gegeten. Ik heb er plezier in mijn gasten onverwachte dingen voor te zetten (sherry, foie gras, kwartels) dus bloedworst gaat er ook een keer van komen.

Overigens heeft mijn huis nog een dag naar gebakken bloedworst geroken. Niet fijn. Conclusie: dit vies is toch lekker.

Volgende keer (als ik het kan vinden) een boterham met reuzel en suiker.

Product: Bakbloedworst, 210 gram
Merk: Albert Heijn Huismerk
Winkel: Albert Heijn Twijnstraat, Utrecht
Prijs: 1,29 (5,95/kg)